Seria Przypadki księdza Grosera

Seria "Przypadki księdza Grosera" jest pasjonującą trylogią, która opowiada o perypetiach tytułowego bohatera. Nie jest, wbrew zapoczątkowanej przez Grahama Chestertona i jego księdza Browna tradycji, cyklem opowieści detektywistycznych z dodatkiem sutanny. Jan Grzegorczyk skupia się w swoim dziele raczej na osobistych wydarzeniach, które wynikają bezpośrednio z kapłaństwa.

Pierwszy tom, "Adieu", dotyczy relacji między księdzem Groserem a zakonnicą - Bernadettą. Prawdopodobnie w innych okolicznościach ich znajomość rozwinęłaby się inaczej. Mimo tego powieść nie jest ani prowokującym uderzeniem w Kościół, ani jego jednostronną obroną. Pokazuje uczucia, z jakimi konsekrowani muszą się czasem zmagać: to, że nie różnią się od tych u innych, ale zarazem wymagają odmiennego podejścia. Główny bohater jest nie tylko kapłanem, ale i pisarzem, dlatego nie brak w książce nawiązań do literatury ("Mały książę") ani do muzyki.

Tom drugi, "Trufle", opowiada o losach księdza po tym, kiedy ze względu na wydarzenia z poprzedniej powieści spędził dłuższy czas we francuskim klasztorze. Tym razem musi się zająć budową świątyni dla ludzi z marginesu. Problemem są zmagania z tymi wszystkimi, którzy są przeciw, nie zawsze uczciwie, niezależnie od poglądów i wiary.

Ostatnia część, "Cudze pole", łącząc motywy z poprzednich: miłość i wrogość, dotyczy nade wszystko wyboru, czy zgodnie z powołaniem istnieć przede wszystkim dla innych, czy jednak należy skupić się na sobie. Do tego odnosi się tytuł: cudze pole to miejsce, w którym teoretycznie kapłan powinien pracować: cudze, a nie własne. Do jakiego stopnia należy się poświęcić nieswoim losom?

O autorze

Jan Grzegorczyk jest autorem wielu książek, które odnoszą się do religii. Zajmował się nią od początku: pracę magisterską pisał o twórczości Romana Brandstaettera. Jest członkiem wydawnictwa Zysk i S-ka, współpracował też z czasopismem katolickim "W Drodze".