Serafina i czarny płaszcz

Robert Beatty, autor tej zaskakującej powieści, zdecydował się na fabułę zakręconą, dziwną, jedyną w swoim rodzaju. Choć wszystko wskazuje na to, że książka kierowana jest do młodszej grupy odbiorców, sama w sobie opowieść przywołuje lekki dreszcz grozy nawet u dorosłego czytelnika.

Serafina mieszka w piwnicy. Przyczajona w mrokach posiadłości wychodzi nocą, by móc cieszyć się przestrzenią. Dlaczego ojciec ukrywa ją przed wzrokiem ciekawskich? Czy to dlatego, że jej wzrok hipnotyzuje za sprawą żółtych oczu? A może to sprawka czterech palców u rąk i nóg? Nie jest pewne co było powodem ukrycia córki w podziemiach, ale podejmując ten krok zmienił postrzeganie świata dziewczyny - cieszyła się nocą, która dawała jej pozornie nieograniczoną władzę.

Brzmi tajemniczo? Intrygująco? Tak jest w rzeczywistości. Choć autor w bardzo prosty i plastyczny sposób przedstawił postać Serafiny, bardziej przystępnej oczywiście dla każdego czytelnika, nie umknął mojej uwadze fakt, że ta nuta strachu bardzo go kusiła. Stworzył na jej podwalinach powieść subtelnie nakreśloną tajemniczością i niepewnością, która wywołuje lekkie uczucie trwogi, ale nie na tyle, by nie móc kontynuować lektury czy bać się zasnąć w nocy.

Dramatyczne momenty w fabule kumulują się, gdy Serafina odkrywa, że z Biltmore co noc znikają dzieci. Wówczas decyduje się wyjść z ukrycia i śledzić tajemniczą postać w czarnym płaszczu. Tylko ona jest w stanie podążać jego tropem bez ujawnienia swojej tożsamości. Tylko, że Biltmore kończy się lasem, do którego ojciec zakazał dziewczynie wstępu. Niestety - nie zawsze można słuchać zakazów. Na całe szczęście, bo gdy Serafina wkracza do zakazanego lasu rozpoczyna się największa przygoda. Biltmoreze swoim przepychem maleje w porównaniu z magią i kunsztem przedstawienia zgrozy wielkiego, tajemniczego świata drzew, bardzo działając na wyobraźnię czytelnika.

Postać Serafiny jest zbudowana na przykładzie dziewczyny poszukującej własnej tożsamości. Choć waha się stawić czoła tajemnicy - nie boi się iść przed siebie. Mając za sojusznika noc i być może Braedena Vanderbilca, młodego mieszkańca Biltmore rzuca się w wir przygody, udowadniając, że autorowi na pewno nie brakuje wyobraźni. "Serafina i czarny płaszcz" to magiczna opowieść pełna tajemnic, przygód i zaskoczeń. Bardzo się cieszę, że mogłam ją poznać.

"Czy tylko potwory mogą kryć się w piwnicy...?"

*

Serafina zdecydowanie nie jest zwyczajną dziewczynką. Mieszka w piwnicy, poluje na szczury, funkcjonuje w nocy oraz wygląda odrobinę inaczej niż ludzie, których obserwuje z ukrycia. Pewnego dnia jej życie zostaje wywrócone, do góry nogami, gdy mężczyzna w czarnym płaszczu pochłania na jej oczach przerażoną dziewczynkę - panienkę goszczącą w posiadłości Biltmore. Serafina niebawem będzie musiała wybrać czy chce wieść spokojne życie z dala od kłopotów, czy wyjść z ukrycia i uratować innych przed tajemniczym Czarnym Płaszczem.

*

"Serafina i Czarny Płaszcz" to moim zdaniem kolejna książka, przy której dobrze bawić może się zarówno dziesięciolatek, jak i trzydziestolatka. A już z pewnością jest to kolejna historia dla młodszych odbiorców, która dla mnie okazała się miłą odskocznią od tych "poważniejszych" historii.

*

Książka pisana jest raczej prostym językiem, a fabuła nie wydaje się skomplikowana, a mimo to potrafiła mnie kilkukrotnie zaskoczyć. Ciekawym zjawiskiem było "podrzucanie" wskazówek, którymi autor nakierowywał na to, co będzie miało miejsce w finale — Z jednej strony to fajna sprawa dla młodszych czytelników, którzy mogą sprawdzać swoją spostrzegawczość, z drugiej starsi mogą uznać to za małe spoilery .(Mnie nie przeszkadzały.)

*

Sama postać Serafiny jest dość ciekawie wykreowana — najlepiej pasuje do niej określenie "inteligentna dzikuska", jakby to nie brzmiało. Główna bohaterka jest pełna sprzeczności, które idealnie ukazują jej "prawdziwą" naturę.

*

Czytając o przygodach Serafiny, naprawdę dobrze się bawiłam, o czym zresztą może świadczyć to, że od razu sięgnęłam po drugi tom. Książkę oceniam na 7/10 i uważam, że jest to lektura, której warto poświęcić uwagę - zwłaszcza jeśli szukacie czegoś przyjemnego na wieczór w rodzinnym gronie.

Pierwszy tom serii o Serafinie bardzo pozytywnie mnie zaskoczył i nastroił na książki z dreszczykiem i nutą grozy.

Akcja rozgrywa się na odludziu Karoliny Północnej w dużej posiadłości bogatych Państwa Vanderbiltów, w roku 1899.

Serafina, głowna bohaterka, mieszka w piwnicy. Nikt nie ma pojęcia o jej istnieniu. Pewnego wieczora jest światkiem czegoś przerażającego. Mężczyzna z czarnym płaszczu powoduje, że pewna dziewczynka zniknęła.

Sera, mimo iż nie może, postanawia znaleźć tego mężczyznę i powstrzymać go przed ponownym atakiem.

Autor wprowadza nam do fabuły dwie zagadki, dwie niewiadome, które chcemy odkrywać wraz z bohaterami. Dodatkowo mroczny i niespokojny klimat, fajnie wzbogaca książkę, która na pewno jest czymś innym, niż większość książek dla młodszej młodzieży.

Bo w jakiej innej książce mamy Główną Łowczynię Szczurów, z czterema palcami u stopy, mieszkającą w piwnicy?

Książkę łyknęłam, głównie dlatego, że naprawdę byłam ciekawa kto jest sprawcą, jak to wszystko się rozstrzygnie i jaka historia stoi za pojawieniem się na świecie Serafiny.

Oczywiście książka bez wad nie jest. Dwa razy zmrużyłam oczy, ponieważ coś nie grało, jednak machnęłam na to ręką. Finałowe rozwiązanie bardzo mi się podobało, w którymś momencie wiedziałam już kto jest złolem, jednak myślę, że młodszy czytelnik będą łączyć fakty razem z Serafiną.

Jeśli lubicie powieści grozy, z motywem zabójstwa w Orient Expresie, ale wszystko skrojone tak, aby odbiorcą była osoba młodsza to czytajcie!