Sen o Glajwic

Kiedy słyszę o tym, że @wojciechdutka wydaje nową książkę za każdym jednym razem zastanawiam się gdzie tym razem autor nas zabierze, w jakie rejony świata trafimy i do jakiej czasoprzestrzeni. Nie spodziewałam się, że najnowsza pozycja zabierze nas w podróż w czasie. Pozwoli nam poznać trzy różne strefy czasowe na przestrzeni kilkudziesięciu lat.

#senoglajwic to bardzo dobra pozycja. Bohaterów nie da się nie lubić, fabuła pozwala nam na relaks i odkrywanie zdarzeń sprzed wielu lat. Pokornie możemy pozwolić się prowadzić za rękę i pochłaniać świetny styl, który zaprezentował nam autor. Mało tego, daje nam również ogromny przekrój wiedzy, którą nie każdy nauczyciel potrafi nam przekazać. Poznanie nauczyciela z powołaniem, pasją i chęcią do wykonywania zawodu nie każdego może spotkać ale co się dzieje kiedy s końcu to nastąpi?

Poznajcie tą książkę i sami oceńcie czy i tym razem autorowi udało się sprawić iz nie da się od niej oderwać.

Literacki majstersztyk, historia przez duże H! „Sen o Glajwic” to osobliwy portret niemieckiego Gleiwitz i polskich Gliwic, splecionych metaforycznie nićmi czasu, osadzony w środowisku nauczycielskim. Ta powieść, strona po stronie, skrupulatnie i metodycznie wsiąka w czytelnika, aż wypełnia go całą sobą – jego myśli i emocje. Złożoność i uwypuklona do niebotycznych rozmiarów wielowarstwowość tej historii obezwładnia zmyły i doznania. To swojego rodzaju kawał materiału, który spruto do pojedynczych nitek, by utkać je na nowo, osiągając pierwotny kształt. Jestem w pełni zachwycona nieszablonowością tej kreacji, jej niuansami i tajemnicami. Ich odkrywanie przyprawia o szybsze bicie serca, zapiera dech, a moment ułożenia wszystkich klocków układanki ocieka słodyczą, ale jednak z gorzkim posmakiem, pozostającym na końcu języka. „Sen o Glajwic” to książka o fabule wymagającej skupienia, ambitnego podejścia i obracania w głowie zarówno pojedynczych słów, jak i całych zdań, aby w pełni je zrozumieć oraz doszukać się pod ich osnową „czegoś więcej”. Autor snuje filozoficzne dysputy ustami bohaterów na temat człowieczeństwa, bycia sobą i zachowania własnego „ja” w obliczu nieustannych zmian, ale także utartych w danym czasie reguł i zasad. W oparciu o trzy plany czasowe zdefiniowano pojęcia dobra i zła, obnażając ludzką naturę, która widzi zagrożenie w tym, co inne, odmienne. Ta historia to obraz trudnych wyborów między posiadaniem a utratą – gdy stawiamy na zachowanie siebie, wyzbywamy się przynależności, natomiast podążając za większością, zatracamy własną osobowość. Pan Wojciech Dutka wykreował opowieść mającą za nic prawa nauki, nierzeczywistą, odrealnioną, ale w którą czytelnik pragnie wierzyć. Ta niecodzienna podróż przez czas podkreśla w wyrazisty sposób zmiany, jakie zachodzą w konkretnym miejscu, gdzie współczesność splata się z piekłem wojny, na którego podstawie unaoczniono szaleńczą pasję pozostawiającą trwały ślad. Pokrętna w swojej nieoczywistości historia zaakcentowana wyrafinowanym sznytem, tak zachwycającym w literaturze pięknej. Niewątpliwie intrygująca zaskakującym przebiegiem zdarzeń, poruszająca w spojrzeniu na jednostkę. Czegoś takiego jeszcze nie czytałam!

O burzy, która wszystko zmieniła.

O Ślązakach, których nie wszyscy rozumieją.

„Przywykliśmy do bardzo materialistycznego patrzenia na świat, który jest wymierzony, wygładzony do naszych pojęć, wpisany do naszych równań matematycznych i wzorów fizycznych, mających za zadanie opisać rzeczywistość właśnie tak, a nie inaczej”.

Właśnie ciut "inaczej" zlustrował go autor, Wojciech Dutka, w swojej najnowszej powieści pt. "Sen o Glajwic". Aby dowiedzieć się, co kryje się za tą innością, koniecznie sięgnijcie po tę lekturę. Zdecydowanie polecam ją nie tylko Ślązakom.

Liczyłam na dobrą historię. Okazała się jednak zdecydowanie lepsza, niż sądziłam. Ponieważ ten wymyślony i fikcyjny świat, oparty na prawdziwych wydarzeniach historycznych oraz topografii, biografii miasta Gliwice, zabrał mnie w niebywałą podróż. Wpadłam w czytelniczy horyzont zdarzeń. Na przemian bywałam w latach 30. XX wieku oraz współcześnie. A wszystko to za sprawą nie tylko dwóch nauczycieli i jednego ucznia. Mnogość bohaterów i wielowątkowa idea tej publikacji tworzą uwikłaną treść.

„...w województwie śląskim żyją Niemcy, którzy są obywatelami polskimi, i Ślązacy, czyli zniemczeni Polacy, którzy nie czują związku z Rzeczpospolitą […] Grażynski wierzył w to, co robił, nawet jeśli historiografia osiemdziesiąt lat później miałaby ocenić to wyłącznie negatywnie”.

Martin Weber, historyk starożytności i filolog klasyczny, w 1932 roku otrzymuje posadę w męskim gimnazjum. Ten nauczyciel stażysta w przenośni musi wykonać "skok przez kozioł z saltem, jak niemiecka stal od Kruppa".

W czasach wielkiego kryzysu i zbliżającego się władania III Rzeszy przez Adolfa Hitlera w niemieckim Gleiwitz przeciwstawianie się faszyzmowi staje się wysoce niebezpieczne. Niełatwe jest nauczanie w takich warunkach, na które się Weber nie godzi.

„Widzi mi się, żeś jest z innego świata”.

Kilkadziesiąt lat później w tym samym mieście Marcin Burdyga, tak jak jego poprzednik, przyjezdny, podejmuje pracę w śląskim liceum. Obaj mają niezwykłą pasję do nauczania i chęć pracy z młodzieżą. Za to płacą, niestety, swoją cenę. Oddanie uczniów czasem nie wystarcza, by utrzymać się w fasadach szkoły. Ich "inność" wywołuje wśród części kadry nauczycielskiej wrogość, która ma różne twarze. Nawet przeskok w czasie nie ma dla niej znaczenia. Natomiast postać Tomka, ucznia Burdygi, już tak. Jeden z jego najbardziej uzdolnionych podopiecznych znika pewnego dnia. Dosłownie rozpływa się w powietrzu. Te "wyparowanie" młodego ucznia stanowi kanwę tej wciągającej powieści.

Jak i autochtoni, nauczyciele, filozofia oraz historia.

Jako rodowita Ślązaczka, nastolatka na lekcjach besztana za swoja godka, w domu zaś za mówienie po polsku, nie rozumiałam wówczas swej odmienności. Jednak dziś taka się nie czuję. Dopiero z czasem uświadomiłam sobie, iż jestem dumna z bycia Ślązaczką.

O tym jest ta opowieść.

O Vaterlandzie.

O Ślązakach.

O burzy, bez której tej historii mogłoby nie być.

PS Drogi autorze zawarł pan piękne posłowie.

"Sen o Glajwic" To powieść, której akcja toczy się w jednej szkole ale w dwóch przestrzeniach czasowych. Poznajemy elitarną szkołę w roku 1932 w niemieckim Gleiwitz, oraz liceum w 2016 roku w polskich Gliwicach. Jaką tajemnice skrywają mury tej szkoły? Co łączy tak odległe czasy?

Pewnego dnia Tomek wybiegł pobiegać gdy nadeszła tajemnicza burza. Chłopak przeniósł się w czasie. Musi odnaleźć się w nowej - starej rzeczywistości, którą znał tylko z lekcji.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Wojciecha Dutki ale na pewno nie ostatnie! Wciągająca historia, którą nie sposób przerwać nie dowiadując się co stało się z bohaterami! Autor ma ogromny talent do pisania i zaciekawienia czytelników.

Przyznam szczerze, że gdy zaczynałam lekturę nie byłam do końca przekonana czy mi się spodoba.

Na kartkach książki znajdziemy ogromny przekrój osobowości, niuanse, zasady i zależności jakie panują w niejednym pokoju nauczycielskim, gdy młody, nowy, a przede wszystkim obcy nauczyciel wchodzi do szkoły i porywa uczniów burząc znany wszystkim porządek. Ponadto jest tutaj wiele faktów historycznych mieszających się z fikcja, kiedy to młody chłopak przenosi się w czasie i musi się zmierzyć z życiem w czasie wojny, znając przyszłość nie może jej zmienić. Nie może zrobić nic, co mogłoby zmienić bieg wydarzeń.

Co najbardziej urzekło mnie w tej powieści? Przekrój osobowości z jakimi mogłam się spotkać. Ich historia, wydarzenia, które wpłynęły na ich zmianę, na postrzeganie świata i ludzi. Jestem też bardzo ciekawa, czy mają one odzwierciedlenie w rzeczywistości i czy tych ludzi w swoim życiu spotkał nasz autor - profesor.

Na początku musiałam się trochę wgryźć nie tylko w historię, ale w styl i język autora. A później... Nie mogłam się oderwać od wciągającej ale niekiedy smutnej historii.

Książka jest naprawdę ciekawa i zaciekawi nie jedna osobę! Dlatego zastanawiam się dlaczego jest o niej tak cicho...

Gorąco polecam! 😘

Czy zdarza wam się, że czytana powieść zaskakuje was? Że liczyliście na inny gatunek, a otrzymujecie zupełnie coś różniącego się od waszych założeń? Ja właśnie tak miałam z tą pozycją.

Marcin Burdyga to początkujący nauczyciel zaczynający pracę w gliwickim liceum. Jego pasja i chęć szerzenia wiedzy wśród nastolatków, którzy słuchają go i chętnie przychodzą na jego lekcje, wywołuje negatywne poruszenie w kadrze nauczycielskiej. Pozostałym nauczycielom nie podoba się to, że w Marcin daje więcej niż inni. Gdy pewnego dnia jego ulubieniec, bardzo zdolny uczeń Tomek znika bez śladu, Marcin pragnie go odnaleźć. Jednak aby to zrobić powinen zagłębić się w historie szkoły. Co skrywa liceum funkcjonujące już od 1932 roku?

SEN O GLAJWIC to powieść z wątkiem fantastycznym jakim jest przeniesienie w czasie. Jeśli przepadanie za takim motywem musicie przeczytać tę powieść.

Zacznę od tego, że oprawa jak i grafika książki bardzo przypadła mi do gustu. Sięgając po nią zupełnie nie spodziewałam się co mogę zastać, ponieważ było to też moje pierwsze spotkanie z tym autorem. I jakie było moje zdziwienie, że trafiłam w niej na wątek fantastyczny, zwłaszcza, że powieść zaklasyfikowana jest jako literatura piękna.

Powieść podzielona na dwie płaszczyzny czasowe, bowiem akcja rozgrywa się w roku 1932 oraz w latach współczesnym, czyli w 2016 roku. Te obie epoki łączy jedno liceum, niegdyś niemiecko-śląskie w Gleiwitz, a teraz prestiżowe liceum w Gliwicach.

Nie powiem, autor całkiem zgrabnie połączył te wątki ze sobą i świetnie prowadzi przez całą fabułę, przedstawiając ambitnych nauczycieli z pasją, mimo tak różnych czasów. Akcja zaciekawiła mnie i z chęcią zagłębiałam się w losy bohaterów.

Jednak czytając tę powieść miałam wrażenie, że gdzieś coś podobnego widziałam i nasuwa mi się tutaj serial „Dark”. W głównej mierze oparty na tym samym motywie zapętlenia czasu i przeniesienia w czasie.