Sekrety Sztokholmu

Mam bardzo mieszane uczucia co do tej książki. Co widać na pierwszy rzut oka - okładka Seketów Sztokholmu zachwyca, ale niestety o treści już nie można tak powiedzieć. Kierowałam się okładką i opisem, z którego wywnioskowałam, że to będzie dobry thriller. Niestety nie był ON dobry, co najwyżej przeciętny. Książka była wręcz płaska. Jednego nie można jej zarzucić... czyta się bardzo szybko. Jednak dlatego, że pełno jest dialogów, a narracje autorka ograniczyła do minimum. Czytałam tą książkę z przerwą na inną (to moja pierwsza taka sytuacja w życiu) i wczoraj w nocy można powiedzieć przeczytałam całą w kilka godzin. Nie żebym się jakoś specjalnie męczyła z nią, ale także nie porwała mnie ona tak żebym zarwała dla niej noc, po prostu nie chciało mi się spać więc postanowiłam ją dokończyć. Oczywiście książka zawierała to co chyba najbardziej drażni mnie w książkach - zbyt dużo nazw miejsc. Naprawdę źle się to czyta kiedy w jednym zdaniu można znaleźć nazwę miasta, ulicy, restauracji i szampana. Po co? Nie wiem. Główne postacie to Solveig Berg, irytująca dziennikarka pchająca się wszędzie tam gdzie nikt jej nie zapraszał, a także myśląca wyłącznie o sobie i swoich problemach oraz Lennie Lee właściciel upadającego magazynu dla mężczyzn, który mam wrażenie uzależniony jest od sexu i nie przepuści żadnej kobiecie, które o dziwo same pchały się w jego egoistyczne ramiona. Na szczęście postacie drugoplanowe były bardziej złożone, nie były one jednoznacznie złe jak kojarzyło mi się to z ww. parką. Książka ogólnie dotyczy zamkniętej elity, w klimatach bogaczy, modelek i drogich przyjęć. Jednak jak wiadomo im bardziej nieprzystępni ludzie tym większe tajemnice mają i tak było też w tym przypadku, a oprócz kłamstw dochodzą tu także morderstwa. Tekst nie stroni też od erotycznych scen i to bardzo dosadnych, ale akurat do Sekretów Sztokholmu bardzo one pasują. Z każdej prawie strony alkohol lał się litrami razem z narkotykami tworząc parę. Mimo, że książka jest mocna to można dojść do wniosku, że autorce chodziło o pokazanie, że miłość może być zabójcza, a karma zawsze wraca. Wszystko byłoby do zaakceptowania gdyby nie to okropne zakończenie z którego nic nie wynikło. I tak naprawdę nic ono nie wyjaśniło. Sprawdziłam czy może jest druga część i zakończenie było otwarte, ale nie. Z jednej strony rozczarowanie zakończeniem i brakiem kontynuacji, ale z drugiej nie, bo i tak bym po nią nie sięgnęła. Zero napięcia, odrobina akcji na samym końcu. Mam na półce jeszcze jedną książkę do przeczytania tej autorki. Każdemu należy się druga szansa, ale i jak tym razem się rozczaruje to będzie to moje ostatnie spotkanie z książkami Hanny Lindberg.

Zdecydował się sięgnąć po Sekrety Sztokholmu, ponieważ zainteresował mnie opis, a i okładka przyciągała wzrok, zapowiadając interesującą lekturę. Niestety nie do końca jestem przekonana, czy thriller był thrillerem… i czy to kwestia specyfiki powieści skandynawskich… czy może po prostu fabule trochę brakło do doskonałości…

Początek był dla mnie bardzo ciężki do przebrnięcia. Strasznie się dłużył, niewiele mi do siebie pasowało, a opisy – długie opisy – drażniły niemiłosiernie. Dopiero po przeczytaniu mniej więcej 1/3, fabuła zaczęła się klarować i nabierać sensu… niemniej brakło mi w niej tego napięcia i dreszczyku emocji, jaki powinien towarzyszyć thrillerowi. Owszem zdarzały się momenty, w którym wydawało mi się, że „teraz już będzie z górki”, akcja się rozkręci i niecierpliwie będę wyczekiwać końca… ale… to były tylko momenty… zbyt drobne i epizodyczne, w porównaniu z całą resztą… A samo zakończenie… Może odrobinkę zaskakujące… ale tylko odrobinkę.

Styl autorki jest nieco ciężki. Za dużo w powieści jest zbyt szczegółowych opisów, za dużo wchodzenia w nieistotne detale jak np. opis dań zamówionych przez jednego z bohaterów. Z drugiej strony opisy dotyczące Sztokholmu w większości były przyjemne dla oka.

Dialogi wydawały mi się bardzo ciężkie, sztuczne, naciągane… Zamiast jakoś podkręcić fabułę, mocno ją stopowały, co koniec końców przełożyło się na odbiór powieści, sprawiając, że wydaje się być nudną i nijaką… a szkoda, bo te „lepsze” momenty były naprawdę całkiem fajne…

Bohaterowie wykreowani przez Hannę Lindberg są… ciężko to ubrać w słowa. Z jednej strony tajemniczy – co byłoby plusem, z drugiej dość płytcy. Główna bohaterka za wszelką cenę dążąca do powrotu na szczyty dziennikarskie, Lennie Lee z mocno rozchwianą psychiką… W każdym razie ciężko o jakąkolwiek sympatię względem któregokolwiek bohatera…

Podsumowując: Jestem nieco rozczarowana lekturą Sekretów Sztokholmu, niby fabuła sama w sobie powinna być ciekawa, jednak brakło mi tutaj tego napięcia i oczekiwania na to, co wydarzy się na kolejnej stronie. Być może literatura skandynawska nie jest dla mnie, być może autorka nie poradziła sobie do końca z przelaniem pomysłu na papier… Niemniej wszystkiego w życiu trzeba spróbować… Wam może się ta książka spodobać…