Sekret bibliotekarki

"Sekret bibliotekarki" to po prostu powieść tak bardzo realna, tak prawdziwa i z życia wzięta, że nie da się jej opisać w kilku słowach.Ją trzeba przeczytać! Wierzcie i zaufajcie mi! Jestem nią ogromnie zachwycona! Tych emocji podczas jej czytania było mnóstwo. Gniew, współczucie, smutek, ból, ale też radość, łzy i ogromne wzruszenie.

Dziś mam dla Was recenzję książki „Sekret bibliotekarki”, Wioletta Piasecka, wydawnictwo Skarpa Warszawska.

W książce poznajemy  Dagmarę, która pochodzi z patologicznej rodziny, a sama źle lokuje uczucia i wpada w nałóg co powoduje, że staje się bezdomna. Pewnego dnia staje się świadkiem napadu dokonanego przez jej współtowarzyszy. W wyniku przypadku Dagmara trafia do Fromborku, gdzie trafia do szpitala oraz na terapię. Droga jest trudna jednak młoda kobieta otrzymuje posadę w bibliotece oraz wynajmuje pokój. Pewnego dnia policjant przynosi wezwanie na rozprawę. Przeszłość zaczyna upominać się i z powrotem wyciąga ręce. Jakie skrywa sekrety bibliotekarka? 

„Sekret bibliotekarki” jest to książka o trudnym życiu  w patologicznej rodzinie, o złych decyzjach, które mają swoje konsekwencje. Jednak po trudach wychodzi słońce, dając nadzieję na lepsze i spokojne, normalne życie. Ta droga jest trudna, wymaga codziennej pracy nad sobą, opieranie się pokusie.

Autorka w swojej historii wskazuje, że z nałogu można wyjść, że warto zawalczyć o siebie. Warto skorzystać z pomocy, a także z wyciągniętej pomocnej ręki.

Książkę polecam. 

„Sekret bibliotekarki – kpię w duchu. Udaję tylko przed ludźmi kogoś, kim nie jestem, bo naprawdę jestem nikim. Zerem, które aspiruje do lepszego świata.”

Dagnara boryka się z najdotkliwszym możliwym kryzysem - bezdomnością.

Ma zaledwie trzydzieści lat, lecz do tej pory zmaga się z tym co widziała i czego doświadczyła w dzieciństwie i wczesnej młodości.

A przecież była świetną uczennicą i kochała książki.

Gdy pewnego dnia zostaje świadkiem napadu musi zdecydować jaką drogę chce obrać.

Ostatecznie decyduje się ratować siebie i zeznawać przed policją.

Tak trafia do Fromborka, gdzie na jej drodze staje pewna kobieta , gotowa wyciągnąć pomocną dłoń i zaufać.

Czy Daga odnajdzie siebie i własne szczęście?

Jaką rolę odegra w jej życiu pewien przystojny policjant?

To była przepiękna, choć przepełniona bólem historia.

Na wskroś realna i prawdziwa ukazująca najtrudniejszą walkę - o życie w trzeźwości o wyrwanie się z zaklętego kręgu i przełamanie schematu.

Wzruszająca, autentyczna i po prostu niesamowita.

Czytajcie , naprawdę warto.

Dzisiaj chciałabym Wam opowiedzieć o książce, która porusza. Trudnej, wyzwalającej emocje, momentami bolesnej…

Dagmara wychowała się w patologicznej rodzinie. Sama też wpadła w nałóg i w wieku 30 lat jest bezdomna, a jej codzienność to picie i żebranie. Jako świadek napadu musi podjąć decyzję czy chce spędzić długie lata w więzieniu, czy wyda napastników. Kiedy trafia do Fromborka, nieprzytomną na przystanku autobusowym odnajduje pewna kobieta. To los daje jej szansę. Pytanie, czy będzie potrafiła ją wykorzystać. Czy uda jej się stanąć na nogi? A co z przeszłością, która nie pozwala o sobie zapomnieć?

„Sekret bibliotekarki” to historia, która łapie za serce, jest niesamowicie realna i ukazuje świat w jakim żyją osoby uzależnione. To poczucie winy w momentach trzeźwości, ale też walka o przetrwanie, co przekłada się na kolejną butelkę alkoholu, bo bez niego tak trudno przetrzymywać kolejną godzinę, dzień, miesiąc…

To historia walki z nałogiem, ale tez ze samym sobą, ze swoimi słabościami, lękami i zwątpieniem, które się pojawia.

Wioletta Piasecka umiejętnie wykreowała postać głównej bohaterki, pokazała przemianę, jaka w niej zaszła i walkę jaką musiała ze sobą stoczyć. Alkoholizm to choroba, w której łatwo się zanurzyć, ale z której już nie tak łatwo jest się wyleczyć. Uzależnienie, które daje ułudę spokoju. Na moment, na chwilę, kiedy człowiek jest zamroczony, kiedy odczuwa spokój i poczucie pewności, że wszystko będzie dobrze. Bez wsparcia innych osób cieżko jest wyjść z nałogu, ale ważna jest też wola podjęcia walki przez osobę uzależnioną. To wszystko widzimy na przykładzie Dagmary. Autorka nie ubarwią, pokazuje rzeczywistość taką, jaka jest, z brudnymi piwnicami i trudną drogą do wytrwania w trzeźwości.

„Sekret bibliotekarki” to trudna historia, ale też dająca nadzieję. Życiowa, wstrząsająca, pełna demonów, ukazująca destrukcję…

To jedna z tych książek, które zostają w pamięci na dłużej.

Wszyscy, którzy zdążyli przeczytać najnowszą książkę Wioletty Piaseckiej, „Sekret bibliotekarki”, doskonale wiedzą, jaką tematykę poruszyła autorka. Alkoholizm jest w polskim społeczeństwie tematem tabu, a osoby dotknięte tym problemem często wstydzą się mówić o nim nawet w gabinecie lekarskim. Alkoholikiem może zostać każdy, niezależnie od pozycji społecznej czy wykształcenia. Nikt nie rodzi się alkoholikiem, ale staje się nim w wyniku okoliczności życiowych. Oczywiście są osoby, u których ryzyko uzależnienia jest wyższe, na przykład z powodu dysfunkcji w rodzinie, obecności alkoholików wśród najbliższych, czy pijącego towarzystwa w otoczeniu.

Dagmara Brewka, bohaterka najnowszej powieści Wioletty Piaseckiej, pochodzi z patologicznej rodziny. Choć przyrzekała sobie, że jej życie będzie inne, źle ulokowane uczucia prowadzą ją do nałogu, a ostatecznie kończy jako bezdomna na ulicach Gdańska. Autorce udało się nie tylko pokazać wszystkie fazy choroby alkoholowej, ale także zacięty bój Dagmary o siebie i lepsze życie. Jej walka nie jest łatwa, ponieważ mimo wsparcia wielu osób, kobieta wciąż zmaga się z pokusą sięgnięcia po alkohol. Żaden alkoholik nie ma łatwo, a statystyki w tej kwestii są mało optymistyczne, bo zaledwie dwóm procentom pacjentów odwyku całkowicie udaje się wyjść z nałogu.

Wszystkim znane jest powiedzenie „Wódko, pozwól żyć”, ale w rzeczywistości alkohol na to nie pozwala. Alkoholizm jest jednym z najczęstszych uzależnień, które niszczy rodziny, życie zawodowe, poczucie własnej wartości oraz zdrowie psychiczne i fizyczne. Każdego dnia alkoholik zjeżdża coraz niżej, aż osiągnie samo dno, chyba że znajdzie się ktoś, kto poda mu rękę i pomoże się podnieść. Jednak, aby skorzystać z tej pomocy, musi najpierw na nią pozwolić. Niezbędna jest siła i motywacja, aby wydobyć się z tego bagna i rozpocząć nowe życie w trzeźwości, wolne od alkoholu.

Wioletta Piasecka bardzo sugestywnie i realistycznie opisuje życie Dagmary, która, mimo że pochodzi z patologicznej rodziny, marzy o lepszym życiu i wyrwaniu się z tego środowiska. Niestety, człowiek, który miał być jej nadzieją na zmianę, wciąga ją w nałóg, a Dagmara kończy jako bezdomna, żebrząca na ulicy o parę groszy, które przeznacza na alkohol. Kiedy jej współtowarzysze niedoli dokonują bandyckiego napadu na staruszka, Dagmara razem z nimi trafia do więzienia. Policja oferuje jej wolność w zamian za obciążające zeznania na temat jej partnera i jego kompanów, na co kobieta chętnie się zgadza, nie wyobrażając sobie pobytu za kratkami bez alkoholu. Po wyjściu z aresztu kradnie w sklepie dwie butelki wódki i upija się do nieprzytomności. W wyniku nieszczęśliwego splotu wydarzeń Dagmara ląduje kompletnie pijana na ulicach Fromborka. Tylko dzięki interwencji Marii Małeckiej, Dagmara trafia na detoks w szpitalu psychiatrycznym. Być może dzięki właściwej reakcji tej kobiety Dagmarze udało się przeżyć, ponieważ reszta ludzi odwracała się od niej z odrazą, nawet pogotowie odmówiło przyjazdu.

Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak przywiązałam się do głównej bohaterki powieści. Zdawałam sobie sprawę, że Dagmara jest postacią fikcyjną, ale jej problemy z chorobą alkoholową były jak najbardziej realne. Ta jej nieustanna walka z chęcią sięgnięcia po alkohol i zmagania samej ze sobą sprawiały, że chciałam ją wspierać, mówić: „Nie poddawaj się, nie kupuj alkoholu, trwaj w trzeźwości”. Przecież jeden łyk alkoholu spowoduje, że wszystko będzie musiała zaczynać od nowa, a nie wiadomo, czy znajdzie wystarczająco dużo siły, by kontynuować walkę z chorobą.

„Sekret bibliotekarki” to przepiękna historia, która chwyta za gardło i serce od samego początku i trzyma aż do końca. Dagmara, która trafiła do Fromborka, małego miasteczka poświęconego Maryi, nieustannie zmaga się z nałogiem od chwili, gdy tam się znalazła. Towarzyszyłam jej we wzlotach i upadkach, w euforii oraz w chwilach ciemności, kiedy wydaje się, że Dagmara upadnie i już się nie podniesie. Gdy traci nadzieję i siłę do walki, na jej drodze pojawiają się jak anioły dobrzy ludzie, którzy pomagają jej się dźwignąć i iść dalej.

„Sekret bibliotekarki” to niezwykle ważna i potrzebna książka, wspaniale i wiarygodnie napisana. To powieść, która emocjonalnie mnie przeczołgała, dostarczając mnóstwa wzruszeń. W trakcie lektury uroniłam wiele łez, a dech wielokrotnie zapierała mi obawa, że Dagmara może nie dać rady. Bardzo jej kibicowałam i pragnęłam, aby udało jej się przezwyciężyć trudności. Dużo łatwiej było jej zmagać się z nałogiem, gdy zrozumiała, że robi to dla siebie, że walczy o lepsze, godne życie i nie chce zakończyć swego życia jako bezdomna, nikomu niepotrzebna istota, umierająca na ulicy.

„Sekret bibliotekarki” powinien przeczytać każdy, niezależnie od tego, czy problem opisany w książce jest mu bliski, czy też nie. To wspaniała, niesamowita powieść, pełna wzruszeń i emocji, która wzbudzała łzy, uśmiech oraz chwile niepewności. Na koniec miałam ochotę bić brawo na stojąco, tak wspaniała była to historia.

Dagmara Brewka nigdy nie miała w życiu lekko. Pochodzi z patologicznej rodziny, w której nigdy nie miała wsparcia. Niestety źle ulokowała swoje uczucia i tak naprawdę spadła na samo dno. Nie ma nic, jest bezdomna, zaniedbana, a każdy dzień przypomina ten poprzedni. Żebra, aby zdobyć pieniądze i to wcale nie po to, aby kupić sobie coś do jedzenia, jej celem jest alkohol. Tylko po nim czuje się dobrze, czuje, że żyje. Nie widzi ani możliwości, ani sensu zmieniać cokolwiek i pewnie w końcu by się zapiła, gdyby nie pewne zdarzenia.

Kobieta jest światkiem pobicia i to przez mężczyznę, z którym była. Chociaż ona nie chciała zrobić nic złego, tylko pomóc osobie poszkodowanej, trafia do więzienia. Po wyjściu ma pecha spotkać grupkę nastolatków, którzy sprawiają, że ląduje we Fromborku. To tam spotyka ludzi, którzy wyciągają do niej pomocną dłoń. Tylko czy będzie umieć ją przyjąć? Czy podniesie się z dna? Czy przeszłość da o sobie zapomnieć?

To już kolejna książka autorki, jaką miałam przyjemność czytać i po raz kolejny uważam, że stworzyła świetną historię. Wywołała we mnie ogromne ilości emocji, momentami wzruszała, momentami wywoływała uśmiech na twarzy. To historia o kobiecie, która spadła na samo dno, jednak dostała szansę, aby się z niego wydostać.

Bohaterka jest postacią bardzo ciekawą. Poznajemy ją, kiedy jest bezdomną pijaczką, bez planów, perspektyw na lepsze życie. Obserwujemy, jak się podnosi, zmienia, zaczyna walkę o siebie.

„Sekret bibliotekarki” to książka, która wywołała we mnie wiele emocji i zdecydowanie mi się podobała. Z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

„Sekret bibliotekarki” autorstwa Wioletty Piaseckiej to niezwykle emocjonująca, wzruszająca i przede wszystkim życiowa historia, wobec której nie da się pozostać obojętnym.

Fabuła książki krąży wokół trudnych, a wręcz destrukcyjnych tematów. Autorka świetnie ukazuje, z czym muszą się mierzyć alkoholicy i ich bliscy, z jaką codziennością zmagają się bezdomni i jak są oni postrzegani przez społeczeństwo. Dobitnie pokazuje, jak jedno wydarzenie lub jedna osoba mogą zmienić nasze życie – na lepsze lub na gorsze.

Podoba mi się, że Wioletta Piasecka postanowiła zastosować w swojej książce narrację pierwszoosobową, oddając głos Dagmarze. Ukazuje jej oczami, jak osoba uzależniona postrzega świat, jak destrukcyjna jest choroba alkoholowa i jak trudna droga czeka każdego, kto poddaje się odtruciu oraz chce walczyć ze swoim nałogiem. Autorka sprawiła, że walka Dagmary staje się także walką czytelnika, który odczuwa całe cierpienie głównej bohaterki, zarówno to psychiczne, jak i fizyczne. Przyglądamy się, ile siły trzeba włożyć w to, aby każdy kolejny dzień był dniem trzeźwym, i ile odwagi oraz mocy potrzeba, aby uporać się z własnymi demonami przeszłości.

Widać, że Wioletta Piasecka nie boi się pisać o trudach życia, i wychodzi jej to naprawdę świetnie. W każdym słowie czuć lawinę emocji, która otula czytelnika, sprawiając, że ta szokująca historia wzrusza i nie pozwala się od niej oderwać. Kartki wręcz wertuje się z szybkością światła, aby dowiedzieć się, jaki finał wszystkich wydarzeń przewidziała dla nas autorka.

„Sekret bibliotekarki” to książka, która mówi o życiu i być może stanie się dla kogoś kierunkowskazem oraz motywacją do tego, aby zawalczyć o swoje życie. Może otworzy oczy na nasze otoczenie i dostrzeżemy w nim kogoś, kto potrzebuje naszej pomocy. Autorka uświadamia nam, że nigdy nie można się poddawać i że nawet z najgorszej sytuacji jest jakieś wyjście. Każda kolejna próba to krok ku zwycięstwu i pokonaniu swoich słabości. Każda wyciągnięta pomocna dłoń może okazać się wybawieniem.

Koniecznie sięgnij po „Sekret bibliotekarki”. Serdecznie POLECAM!

Książki z biblioteką lub księgarnią w tytule mają niesamowitą moc przyciągania. Na książkoholika działają niczym magnes. Tak było w moim przypadku z książką "Sekret bibliotekarki" Wioletty Piaseckiej. Tytuł, okładka i opis zadziałały na moją wyobraźnię i zapragnęłam przeczytać tę książkę. A tak się składa, że twórczości autorki nie znam, więc od czegoś trzeba zacząć.

"Marzenia są wymysłem bogaczy. Oni mają wszystko i mogą marzyć. Zwykli ludzie są zbyt przytłoczeni życiem, by snuć fantasmagorie".

Trzydziestoletnia Dagmara Brewka uciekła z patologicznej rodziny, żeby zostać kimś. Chciała wszystkim udowodnić, że ona będzie lepsza i nie skończy tak jak jej rodzice. Teraz po dziesięciu latach w związku z Wojtkiem zastanawia się, jak to się stało, że on traktuje ją niczym swoją własność. Przez niego stała się bezdomną alkoholiczką, stoczyła się na samo dno. A tak się zarzekała. No cóż, niedaleko pada jabłko od jabłoni, a historia lubi się powtarzać. Wskutek splotu pewnych wydarzeń Dagmara zostaje uwikłana w poważną sprawę. Otrzymuje propozycję albo doniesie na znajomych, albo trafi na lata do więzienia. Okazuje się, że koszmar, który przeżyła w domu rodzinnym, był niczym w porównaniu z tym, w którym teraz się znalazła. Kiedyś wierzyła jeszcze w lepsze jutro, obecnie nie ma już nadziei i nie wierzy w nic. Po pewnym bolesnym incydencie Dagmara trafiła do Fromborka najpierw do szpitala, a później na terapię. Wydawać by się mogło, że kobieta wreszcie wychodzi na prostą, zamieszkuje kątem u starszej pani i zostaje zatrudniona w bibliotece. Dla niej to praca marzeń, od zawsze kochała czytać książki. Swoje poprzednie życie trzyma w sekrecie. Niestety jej spokój burzy wezwanie na rozprawę. Będzie zmuszona oko w oko stanąć z przeszłością, o której tak bardzo próbowała zapomnieć. W jaki sposób Dagmara poradzi sobie z tą konfrontacją? Wróci do nałogu czy może wytrwa w trzeźwości?

"Co dziecko, którym byłeś, pomyślałoby o dorosłym, którym się stałeś"?

Te słowa idealnie tutaj pasują. Niesamowicie emocjonująca i wzruszająca historia. To książka, która szokuje. Dla mnie jedna z najlepszych, jakie przeczytałam w tym roku. Czytałam i płakałam. Ta historia na długo zapada w pamięć. Chociaż jest to fikcja literacka, to przecież takie rzeczy się dzieją wokół nas. Widok pijanego bezdomnego mężczyzny nie szokuje tak jak widok kobiety w stanie upojenia. Określenie "słaba płeć" w przypadku uzależnień jest adekwatne. Nie dość, że kobiety uzależniają się szybciej, to jeszcze skutki tego są u nich większe niż u mężczyzn.

Jak to możliwe, że ludzie nie mają współczucia dla pijaków i bezdomnych, a dla bandytów tak? Otóż kieruje nami poczucie estetyki wszystko, co piękne wzbudza w nas zachwyt. Nie jesteśmy skłonni do brudzenia sobie rąk i pochylania się nad cudzym nieszczęściem. Na widok pijanej osoby najczęściej odwracamy wzrok, bo tylko na tyle nas stać. Zero współczucia, zero empatii. Dlaczego każda osoba, która leży na ulicy, jest od razu postrzegana jako osoba pod wpływem? Przecież są przypadki, gdzie taka osoba jest trzeźwa, ale chora i potrzebuje pomocy.

Alkoholizm to choroba i to nie jest tak, że choruje tylko osoba pijąca. Choruje cała rodzina i ona też potrzebuje terapii. Co z tego, że ktoś usilnie próbuje odciąć się od przeszłości. To właśnie przeszłość nas kształtuje i nie da się o niej zapomnieć. Determinacja, samozaparcie i wsparcie bliskich osób to czynniki niezbędne, żeby pokonać nałóg.

"Przegrywa nie ten, który padł, lecz ten, który nie chciał powstać".

"Sekret bibliotekarki" to bardzo życiowa, skłaniająca do refleksji historia, która niejednokrotnie mnie poruszyła.

Główna bohaterka książki Dagmara Brewka to kobieta która mimo młodego wieku zmaga się z problemem alkoholowym.

Świat w którym dorastała i od którego chciała się kiedyś odciąć odchodząc z rodzinnego domu wyciagnął po nią swoje macki.

Nieodpowiedni mężczyzna na jej drodze pociągnął ją na dno z którego kobieta od lat nie potrafi się podnieść. Dagmara nie ma nic - domu, pracy, perspektyw na przyszłość. Jej jedynymi kompanami są alkohol i kumple od kieliszka.

Pewne dramatyczne wydarzenia których główna bohaterka jest uczestnikiem rozpoczynają lawinę zmian w jej życiu.

Czy młoda kobieta wykorzysta szansę odbuduje swoje życie? Czy uda jej się uwolnić z uzależnienia jakim jest alkoholizm? Czy znajdzie w sobie siłę by walczyć o siebie i swoje szczęście?

Jakie sekrety skrywa Dagmara i jak one wpłynią na jej dalsze życie?

Jeśli chcecie poznać odpowiedzi na te pytania to zachęcam was do sięgnięcia po książkę. Nie jest to lekka i łatwa lektura. Autorka porusza trudne i bolesne tematy. Pokazuje jak destrukcyjny wpływ na osobę uzależnioną ma alkohol, jak bardzo ją wyniszcza. Jak łatwo wszystko stracić i jak trudno podnieść się po upadku. Autorka oczami bohaterki pokazuje z czym na codzień zmagają się osoby w kryzysie bezdomności. Jak są postrzegane przez innych. Jak nie potrafią znaleźć wyjścia z sytuacji w której się znalazły. Jak z każdym zdaniem zatracją się w swoich problemach i nałogu. Dla nich każdy dzień jest walką o przetrwanie.

Czasami jednak los lubi płatać figle i w życiu dzieje się coś co daje nadzieję na to, że To, co dobre jeszcze przed nami. Pojawia się światło na końcu ciemnego tunelu, ktoś wyciąga pomocną dłoń.

Jeśli znajdziemy w sobie siłę i wytrwałość by za tym światłem pójść by walczyć o siebie i skorzystać z pomocy to jest szansa by odnaleźć siebie i zgubione kiedyś szczęście.

Czy Dagmarze się to udało i czy zmieniła swoje dotychczasowe życie? Tego dowiecie się z książki.

Ja cały czas kibicowałam bohaterce i śledziłam jej losy z nadzieją na jej lepsze jutro. Zasługiwała przecież na to by wyjść na prostą i odnaleźć spokój, miłość i szczęście❤️

Dagmara młoda kobieta, która nie miała łatwego dzieciństwa i niestety w dorosłym życiu popadła w alkoholizm oraz bezdomność. Żyje z dnia na dzień, walczy o przetrwanie i jak tu skombinować kilka groszy na flaszkę. Jednak kiedy zostaje wplątana w ciężkie pobicie jednego z sąsiadów i trafia do więzienia idzie z policją na układ. Jednak po wyjściu z aresztu zostaje sama ciężko pobita i wywieziona do Fromborka, gdzie zostaje uratowana przez przypadkową kobietę. Dagmara zostaje umieszczona w szpitalu gdzie przechodzi odtrucie i w końcu decyduje się na leczenie. Dostaje dużo wsparcia i ciepła od personelu szpitala i dzięki temu pomału staje na nogi. Terapeutka pomaga Dagmarze w znalezieniu pracy a wie, że kocha czytać więc zostaje zatrudniona w bibliotece. Dagmara cieszy się z nowego życia i cudownej pracy, którą kocha, z dachu nad głową, z przyjaznych osób wokół niej, jednak przychodzą chwile zwątpienia, smutku i wielu obaw oraz chęci napicia się.

Czy uda się Dagmarze wyjść z nałogu?

Czy Dagmara poczuje się w końcu szczęśliwa?

Kim dla Dagmary stanie się miejscowy policjant?

Piękna i przepełniona emocjami historia. Czytałam z zapartych tchem i momentami ze ściśniętym gardłem od wzruszenia. Historia jest bardzo realna i smutna, podejrzewam, że każdy z nas kiedyś natknął się na bezdomnego, który chciał parę groszy, ale nie koniecznie na jedzenie. Przez całą historię trzymałam kciuki aby Dagmara znalazła w sobie siłę i wykonała najtrudniejszy krok. Byłam bardzo ciekawa czy uda się bohaterce i czy w końcu otworzy się na życzliwość innych ludzi, na radość, na marzenia i odwarzy się pokochać.

Jestem zachwycona historią i z całego serca ją polecam.

[RECENZJA PREMIEROWA]

SEKRET BIBLIOTEKARKI

Autor: Wioletta Piasecka

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Premiera: 17.07.2024

Wioletta Piasecka idzie jak burza w książkowym świecie i wciąż skrada i porusza serca czytelniczek – wiernych fanek, ale również nowych osób, które z przyjemnością sięgają po książki Autorki. Historie o kobietach i dla kobiet, opisujące garść prawdziwego życia, radosne momenty, ale też upadki, porażki i traumatyczne przeżycia przeznaczone są dla odbiorców w każdym wieku. Polecajki fanek sprawiają, że większość tytułów cały czas utrzymuje się na listach bestsellerów w księgarniach. A sama Autorka aktywnie prowadzi media społecznościowe i chętnie dzieli się ciekawostkami z aktualnie pisanych powieści.

Akcja nowej książki ponownie została umieszczona [Adres usunięty]. we Fromborku i Gdańsku czyli miastach bliskich sercu Wioletty Piaseckiej. Któż może znać je lepiej niż ich mieszkanka. Tym razem historia poświęcona jest Dagmarze Brewce. Kobieta ma trzydzieści lat i aktualnie jest bezdomna, a do tego zmaga się z alkoholizmem. Dorastała w patologicznym domu, a jako nastolatka zaczynała pomieszkiwać na ulicy. Ukończyła liceum i zdała maturę, ale środowisko szybko wciągnęło ją w swoje szpony i kobieta coraz bardziej zatracała się w uzależnieniach. Dostaje jednak od losu szansę by wyjść na prostą. Czy z niej skorzysta i jak trudne będzie wyjście z nałogu?

Po SZALONYCH NOCACH W PARYŻU utrzymanych w klimacie komedii romantycznej tym razem Autorka sięga po mocne tematy: bezdomność i alkoholizm. W każdym miasteczku i mieście nie brakuje ludzi którzy mieszkają na ulicy, mijamy ich codziennie i coraz mniej zwracamy na nich uwagę. W skali kraju są to naprawdę ogromne liczby. Każda osoba skrywa inna historię i powód przez który znalazła się w tak tragicznej sytuacji. Czy wyjście z niej jest możliwe? Bardzo dużo zależy od tego kogo los postawi na naszej drodze, ale ostateczne decyzje należą od nas samych – Czy damy sobie pomóc? Czy będziemy silni by wytrwać w postanowieniu?

Początek książki jest smutny, a nawet trochę przygnębiający. Bardzo dobrze, że autorzy sięgają też po trudne tematy, ale jednak wydaje mi się, że w powieściach szukamy czegoś pozytywnego i optymistycznego. Sami na co dzień zmagamy się z masą problemów małych i dużych, a sięgając po książkę chcemy oderwać się nieco od rzeczywistości. Jednak z biegiem zaczytania zaczęłam coraz mocniej kibicować głównej bohaterce, chciałam, żeby w końcu jej się udało. Nie brakowało upadków, łez, bólu i cierpienia, ale wyjście na prostą nie jest łatwe. Wioletta Piasecka na przykładzie Dagmary pokazuje jak trudna jest walka z uzależnieniem. Gdy zwycięstwo jest już za rogiem, często znów upadamy. Czy Dagmarze uda dotrzeć się do happy endu? O tym musicie przekonać się sami.

Gwarantuję, że im dalej tym książka staje się coraz ciekawsza. Przełomowy dla mnie był moment przemówienia Dagmary na scenie i wyznanie prawdy o sobie. Ogromną niespodzianką dla Czytelników będzie również spotkanie z bohaterami z książki NARZECZONA DLA MILIONERA. Dużą rolę w historii Dagmary odegra Maria Molicka. Dowiecie się również co aktualnie słychać u Nataszy i Szymona. Ten zabieg Autorki bardzo mi się podobał. Mam nadzieję, że w nowych książkach też pojawią się postacie z wcześniejszych powieści.

SEKRET BIBLIOTEKARKI to książka pokazująca siłę kobiet, dodająca nadziei na szczęśliwe zakończenie, wiary w to, że zawsze można zacząć od nowa. Na przykładzie Dagmary widzimy, że warto walczyć o siebie, swoje szczęście i lepsze jutro. Nie należy odtrącać pomocnej dłoni. Nie wolno się poddawać, każda kolejna próba przybliża nas do zwycięstwa.

Sielska okładka „Sekretu bibliotekarki” skrywa bombę emocjonalną, której zupełnie się tu nie spodziewałam.

Po pełnym alkoholu i przemocy dzieciństwie Dagmara wyrywa się z domu po to, by wieść życie na ulicy i pić więcej, niż jej rodzice. Nigdy nie próbowała wyjść z tego marazmu, tylko takie życie zna, nie doświadczyła niczego innego. Tak mija dziesięć lat i w końcu ktoś pozbywa się jej, i wywozi z Gdańska niczym śmieci. Kobieta trafia do Fromborku i tam zaczyna zmieniać swoje życie, dopóki demony przeszłości się o nią nie upomną.

Bezdomność prawie zawsze związana jest z alkoholizmem — tutaj ten temat został dość mocno i dosadnie przedstawiony. Pozostawił mnie wstrząśniętą i zaszokował. Autorka jednak daje nadzieję, że zawsze istnieje możliwość zmiany, ale potrzebna jest pomoc i wsparcie, bo walka o siebie nigdy nie ma końca. Po odtruciu i ciężkiej terapii Dagmara w końcu zaczyna żyć tak, jak zawsze skrycie pragnęła, otoczona ukochanymi książkami, ale do jej drzwi puka przeszłość...

„Nie da się za­po­mnieć o prze­szło­ści, ona w ja­kiś spo­sób nas kształ­tuje, na­zna­cza, uwraż­li­wia i czyni z nas czło­wieka".

Każdy człowiek niesie swój bagaż doświadczeń, a my często nie mamy pojęcia, z czym musi się zmagać. Niewątpliwie najnowsza powieść Wioletty Piaseckiej spowodowała u mnie natłok myśli i emocji, skłoniła do wielu przemyśleń, do zatrzymania się i zastanowienia nad kondycją świata i drugiego człowieka. I sprawiła, że chcę poznać bliżej Frombork 🙂.

.

Dagmara jest bezdomna. Uzależniona od alkoholu, życia na ulicy i toksycznego partnera. Oskarżona o pobicie starszego człowieka zostaje aresztowana. Szybko jednak opuszcza więzienie i wraca do dawnego życia.

Pewnego dnia ktoś wyciąga do niej pomocną dłoń i ofiarowuje szansę na godne życie. Czy dziewczyna skorzysta z okazji i postanowi zawalczyć o siebie? Zapraszam do lektury. Gwarantuję wam, że książka wciągnie was bez reszty już od pierwszych stron. Wzruszy i pozwoli inaczej spojrzeć na pewne sprawy. Nie odłożycie jej, dopóki nie skończycie czytać. A jeśli już będziecie musieli odłożyć, to będziecie o niej myśleć przez cały dzień, tak jak ja myślałam, będąc w pracy.

.

Mijamy ich na ulicy, widzimy pod sklepem, w parku na ławce – osoby bezdomne są niechlubną ozdobą każdego mniejszego i większego miasta. Ich bezdomność często jest efektem trudnego dzieciństwa i nałogów. Bo prawdą jest, że „nie da się zapomnieć o przeszłości, ona w jakiś sposób nas kształtuje, naznacza, uwrażliwia i czyni z nas człowieka”. Ważne jednak aby przyszłość ta, nawet ta dramatyczna była motywacją do zbudowania lepszej przyszłości.

.

Autorka doskonale opisała temat bezdomności i uzależnień. Skąd to wiem? Ano z doświadczenia. Mój pierwszy chłopak był alkoholikiem. Alkoholikami byli też moi sąsiedzi i wiele osób, które znałam. Dziś nie mam z nim kontaktu, ale pamiętam do dziś, jak bardzo mnie krzywdził swoim zachowaniem, a przede wszystkim jak bardzo krzywdził sam siebie. Za swoje przewinienia i błędy obwiniał wszystkich wokół tylko nie siebie. Nie wiem, czy mimo terapii udało mu się wyjść z uzależnienia i wytrwać w trzeźwości, ponieważ w pewnym momencie uznał on, że nie chce zaczynać nowego życia razem ze mną. Dlatego wiem, że życie z taką osobą nie jest łatwe. I dlatego też ta książka tak bardzo jest mi bliska. Nawet po skończeniu terapii można dostrzec, jak bardzo uzależnienie zmieniło danego człowieka i jak byle drobnostka czy problem może go złamać. Alkoholizm czy wszelkie inne uzależnienia są efektem problemów z emocjami. Nikt nie pije dlatego, że lubi smak piwa czy wódki. Pije się, aby zagłuszyć ból, który rozdziera duszę. Aby zapomnieć.

.

Książka ta może trochę naiwna i melodramatyczna, ale przyznam, że łapie za serducho. Autorka jest mistrzem wzbudzania w czytelniku emocji. Mnóstwo momentów mnie wzruszyło i spowodowało, że w oku zakręciła się łezka. No dobra, przyznaje – ryczałam jak bóbr. Klaudia Bełcik – lektor spisała się jak zawsze znakomicie. Sprawdziłam i powiem wam, że Plac Czerwonych Gitar w Gdańsku naprawdę istnieje. Piasecka tam była i widziała ten obraz nędzy i upadku godności ludzkiej. Efektem tamtej wizyty jest ta oto wspaniała książka, która być może komuś przyniesie ukojenie w jego walce z uzależnieniem.

.

W życiu niestety nie jest już tak pięknie, że wraz z trzeźwością przychodzi wymarzona praca, nowi przyjaciele i miłość. Jednak musimy czynić wszystko, co w naszej mocy, aby uczynić z życia niesamowitą historię. Bo jak pisze Piasecka „Życie jest takie piękne, jeśli damy mu szansę, by nas otuliło swoim dobrem”. Bardzo, ale to bardzo polecam wam tę książkę. Jest rewelacyjna i pełna motywujących, mądrych cytatów. Chociażby takich jak ten:

„Przegrywa nie ten, który padł, lecz ten, który nie chciał powstać”. Święta prawda!

.

„Sekret bibliotekarki” to poradnik o tym, jak mądrze pomagać. Jak pomagać, a nie szkodzić przede wszystkim. Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję skarpawarszawska

Każdy z nas ma jakiegoś rodzaju słabości, uzależnienia, nałogi, do których niekiedy nie potrafimy się przyznać, prawda? Dobrze, gdy nie wpływają one destrukcyjnie na nas samych lub bliskie nam osoby. Ale bywa, że swoje niepowodzenia w walce z nimi przeżucamy na innych. A przecież to my za nie odpowiaday. To my musimy przejąć nad nimi kontrolę. Pomoc innych jest ważna i potrzebna, ale nikt nie zrobi niczego za nas. Zawsze warto podejmować walkę.

Bezdomność, alkoholizm, uzależnienie od mężczyzny, który poniekąd miał wpływ na sytuację, w jakiej znalazła się Dagmara - początek książki jawi się w smutnych, przygnębiających barwach. Czy dalej również tak jest? Poniekąd tak, bo napięcie i odrobina mroku stale nam towarzyszą, ale w tę historię wkrada się też odrobina optymizmu.

Duże wrażenie zrobiła na mnie kreacja postaci Dagmary. Wioletta Piasecka przedstawiła obraz osoby, która już w dzieciństwie nie miała łatwego startu. Żyła w przeświadczeniu porażki. Jednak jak pokazuje jej historia, zawsze jest szansa na zmianę, na lepsze życie. Tu pojawia się kwestia wyrzutów sumienia i wybaczenia. Wybaczenia przede wszystkim sobie. Będziemy świadkami jej upadków, cierpienia, bólu, łez. Gdy już wydaje się, że kobieta wychodzi na prostą... znów upada. Czy zatem wystarczy jej samozaparcia, by pokonać chorobę? A może znajdzie się ktoś, kto jej pomoże? I czy kobieta zechce przyjąć tę pomoc?

"Sekret bibliotekarki" to niezwykle realna, pełna emocji, poruszająca, ucząca pokory, dająca nadzieję powieść o sile kobiet, walce z trudną przeszłością, uzależnieniem, swoje marzenia i godność, o pokonywaniu własnych słabości, lękach, poznawaniu siebie. Czy Dagmarze uda się wytrwać w postanowieniach? Sprawdźcie koniecznie!