Sceny z życia małżeńskiego

Zaczęło się od serialu, później przyszedł czas na film następnie książkę a ostatnio miniserial.

Zaczęłam od książki, a dokładniej to scenariusza. Bo to zapis sześciu scen dialogu pomiędzy Marianne I Johana, małżeństwa z pozoru szczęśliwego, które po dziesięciu latach zwiążku rozpada się. Nie ma sensu pisać więcej o fabule. Chcę tylko zaznaczyć, że podobała mi się metamorfoza głównej bohaterki Marianne.

Wspomnę też, że wyjątkowo nie warto czytać przedmowy, bo Ingmar Bergman postanowił w nim streścić całą historię.

Zapewne przez formę książki bardzo szybko się ją czytało, bo zajęło mi to raptem jeden dzień. I chociaż raczej nie mam podobnych doświadczeń co jest kluczowe w jej odbiorze to okazała się świetną książką na przełamanie małej niemocy czytelniczej, jaka mnie ostatnio dopadła.

Marianne i Johan początkowo zdają się być małżeństwem idealnym. Łączą karierę zawodową z życiem rodzinnym, często bywają razem w towarzystwie i nigdy się kłócą. Są tym typem pary, której zwykle wszyscy wokół zazdroszczą, a potem na jaw wychodzi zdrada, która powoli obnaża ich obłudę. John postanawia odejść, Marianne nie może się z tym pogodzić i... Tak zaczyna się koło, które nieustannie się kręci.

Bohaterowie połączeni są relacją wręcz toksyczną, z której nie sposób się uwolnić. Odchodzą od siebie, a potem wracają. Okłamują i udają kogoś, kim nie są, potem mają chwilę szczerości, której koniec przychodzi wraz z kolejnymi sztucznymi ugodami. Są w stanie rzucić się na siebie i powiedzieć sobie wiele przykrych słów, by chwilę później zachowywać się, jakby do niczego nie doszło. Zdradzają siebie nawzajem i zdradzają innych. Gubią się, odnajdują i ponownie gubią. Po latach takiej gry zdają się być zupełnie odmienieni, a jednak ta sama toksyna krąży w ich żyłach. Są nieszczęśliwi i szczęśliwi. Kochają i nienawidzą. Wszystko to odczuwają niemalże na raz i mają problem z odnalezieniem się w tym stanie.

Zresztą nie tylko oni.

Wraz z lekturą kolejnych stron czułam coraz większe przytłoczenie emocjami bohaterów i miałam w sobie coraz mnie względem nich sympatii. A jednak postępującą niechęć wobec głównej pary nie była równoznaczna z niechęcią wobec autora. Chylę czoło dla jego umiejętności wnikliwej analizy ludzkiej psychiki, której trudno nie docenić, choć przecież dostajemy wgląd jedynie na wypowiadane przez bohaterów słowa oraz ich ton. „Sceny z życia małżeńskiego" to bowiem tak naprawdę zapis serialu oraz filmu z 1973 roku o tym samym tytule. Znajdziemy więc tutaj niemalże wyłącznie dialogi, co w przypadku tego autora jedynie potęguje emocje kolejnych zdań. Prezentuje się to dobrze, choć Johan tak potwornie mnie irytował, że miałam ochotę go skrzywdzić. Wytknąć całą jego hipokryzję i pokazać, jak żałosnym człowiekiem jest w rzeczywistości. Uczucie to utrzymywało się od początku do końca, podczas gdy Marianne najpierw budziła moje współczucie (kobieta, która nauczona została, by żyć dla innych, nawet gdy nie zasługują na jej miłość), by w końcu zacząć mnie frustrować. Ale tytuły, które wzbudzają skraje emocje zdecydowanie warte są czytania, wiadomo.

Podobało mi się. Może mniej niż przewidywałam, ale wciąż oceniam książkę na plus. Teraz pozostaje mi jedynie sięgnąć po serial. Może ten najnowszy? A może pierwowzór? Jeszcze zobaczę!

przekł. Agata Teperek

Sceny z życia małżeńskiego to przede wszystkim serial z lat 70. XX wieku, doskonały, szwedzki serial.Serial odniósł ogromny sukces. Bardzo szybko powstał pełnometrażowy film. Dalej były teatry, które na potęgę zaczęły wystawiać dzieło Bergmana. Ostatnim ogniwem był zapis scenariusza, który także, jak wszystko inne w tej serii, cieszył i nadal cieszy ogromnym powodzeniem.

Film, serial widziałam, spektaklu żałuję, ale nie. Byłam ciekawa książki. A ponieważ uwielbiam Bergmana i kocham wszystko, co skandynawskie, bez chwili wahania po tę pozycje sięgnęłam. Cały czas miałam na uwadze, że dzieło liczy 50 lat i jest to scenariusz.

Jak mi się czytało? Świetnie. Historia Marianne i Johana, mieszczańskiego małżeństwa z 10-letnim stażem i dwójką zdrowych dzieci ponownie zachwyciła mnie i bardzo zmusiła do pewnych przemyśleń.

Bohaterowie to rodzina, jakich w zasadzie na całym świecie wiele. Stabilne, dające poczucie przynajmniej ekonomicznego bezpieczeństwa życie, udane dzieci, praca satysfakcjonująca choć trochę nudna. Czego można chcieć więcej od życia? Jak się okaże czegoś jednak się szuka. Bo jak wytłumaczyć, iż po latach zdawałoby się szczęśliwego związku pewnego dnia, nagle oznajmia bardzo zaskoczonej, wręcz zszokowanej żonie, iż ma kochankę i tak po prostu do niej odchodzi.

Wszyscy są w szoku, czytelnicy również. Ale najciekawsze dopiero przed nami.

Krok po kroku poznajemy prawdę o z pozoru szczęśliwej, idealnej, wręcz wzorcowej rodzinie. Prawda szokuje, z każdym momentem coraz bardziej i jest nadal, mimo upływu 5 dekad bardzo aktualna.

Ta ponadczasowość obok mistrzowskiej ręki Bergmana jest największą siłą Scen z życia małżeńskiego.

Niestety, ale wielu czytelników w tych prawdach o rodzinie bohaterów odnajdzie wiele scen, obrazów z własnego życia. Zaboli, ale może w czymś pomoże, przed czymś uchroni.

Tłumiony miesiącami, latami żal, pustka, niespełnione marzenia, kiedyś składane obietnice, mijający czas, to wszystko sprawia, iż my sami się zmieniamy, gorzkniejemy, szukamy czegoś więcej. Jak to się skończy w dużej mierze zależy od nas samych.

Cała książka, niezbyt gruba, ale jakże doskonała, to rozmowa dwóch osób, dwojga bohaterów. Doskonale nakreślona, świetnie poprowadzona, zmusza do zastanowienia się i w wielu przypadkach do smutnych wniosków, refleksji. Bergman po raz kolejny udowadnia, iż nie ilość, a jakość, treść mają znaczenie. Polecam.

Po książkę sięgnęłam po prostu z ciekawości. Chwycił mnie tytuł, gdyż byłam ciekawa, czy małżeństwa jakie ja znam znajdą tutaj swoje odzwierciedlenie. I dokładnie jak za sprawą magicznej różdżki właśnie w tej małżeńskiej historii natrafiłam na taką. Małżeństwo doskonałe, wszystko u nich cud miód malina, a po dłuższym czasie, dla męża nowa dziewczyna. Ten cios sprawił, że nic nie wróciło na właściwe tory. Tak zawsze bywa, gdy tylko jednemu z małżonków zależy. Jednak to nie koniec ich historii. Przedstawiłam wam tylko jej zalążek, byście sami mogli zdecydować, czy ten temat was interesuje.

Tutaj wszystko jest przedstawione w postaci scen, byśmy dokładnie mogli ujrzeć ich zachowanie, reakcje na wydarzenia, poznać myśli i odkryć jak na te same sytuacje oboje zareagują. Ewidentnie widać tutaj inny sposób widzenia obojga płci.

Przyznam się troszkę wam, że nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy. Ich emocje były tu widoczne jak na dłoni. Nieraz mówili co innego, a po opisie ich zachowania było widoczne, że nie przyznają się do porażki. Czasem chcieli pokazać, że są twardzi, czy też ulegli. W ten sposób wzajemnie się odbierali, jednak my wiedzieliśmy, że wcale tak nie było. Być może problemem tutaj było ten brak zrozumienia i szczerości między nimi. Kobieta idealnie odczytała swoje przeczucie. Wcześniej wciąż coś jej nie pasowało, wiedziała, że nastąpiła zmiana, tylko nie potrafiła jej umiejscowić. Natomiast ON nie umiał o tym porozmawiać. Być może gdyby w momencie, kiedy ON sam zmagał się z własnymi myślami otworzyłby się na rozmowę, do niczego takiego by nie doszło. Prawdziwy dramat z powodu braku porozumienia między nimi. Taka drobnostka, a wyszła z niej taka tragedia.

Ta książka jest literackim zapisem serialu i zamontowanego później na jego podstawie filmu Ingmara Bergmana z 1973 roku, w którym reżyser ukazał swoją znakomitą znajomość ludzkiej psychiki. Nic więc dziwnego, że czytając czułam jakbym oglądała film, ewentualnie wysłuchiwała audycji radiowej. Polecam osobom będącym w związkach.