Sanitariuszka

Powstanie Warszawskie. Godzina "W". 1 sierpnia 1944 roku. Właśnie w ten dzień, o godzinie 17.00 na mocy rozkazu dowódcy Armii Krajowej, generała Tadeusza "Bora" Komorowskiego wybuchł zryw Armii Krajowej wraz z mieszkańcami stolicy, mający na celu wyzwolenia miasta spod niemieckiej okupacji. O tyle ważne, że miało się to dokonać przed wkroczeniem Armii Czerwonej, która parła za Zachód. Miało trwać kilka dni, trwało 63 heroicznej, nierównej walki.

W tym roku obchodziliśmy 80. rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego. Na 14 sierpnia została wyznaczona premiera książki pani Anety Krasińskiej pt. Sanitariuszka. To moje kolejne spotkanie z powieścią autorki. Z dużym zainteresowaniem przeczytałem cykl Trylogia Gdańska, który związany był z obozem koncentracyjnym w Sztutowie. W swoich powieściach pani Aneta porusza problemy kobiet, które walczą z przeciwnościami losu. Mieszka na Mazowszu i jeżeli pisała Sanitariuszkę w Bożej Woli (jeśli chodzi o gminę Jabłonna), to mieszkamy blisko siebie...

Okładka książki związanej z Powstaniem Warszawskim przedstawia młodą kobietę, sanitariuszkę. W tle powstańcze barykady, gruzy zbombardowanych domów. Jej spojrzenie jest bardzo ważne. Widać w nim odwagę i chęć niesienia pomocy poszkodowanym.

Główną bohaterką powieści jest młoda kobieta, Amelia Bogdańska. Jej pasją jest muzyka, zapowiada się na niezwykły pianistyczny talent. Pięknie gra na pianinie, a szczególnie uwielbia Fryderyka Szopena. Niestety wybuch powstania rzuca ją w wir pracy, jako sanitariuszka, do której zostaje przyuczona wraz z innymi warszawiankami.

Dzień po dniu poznajemy dramatyczne losy powstańców i heroiczną walkę sanitariuszek, które z ogromnym poświęceniem i odwagą ratowały rannych, narażając swoje życie pod ostrzałem niemieckiego okupanta. Jak wiadomo, brakowało podstawowych środków do ratowania, wody i żywności. W tak trudnych chwilach Amelia wraz z koleżankami dokonywały cudów, by ulżyć w cierpieniu poszkodowanym. Wykazywały się one ogromnym męstwem i determinacją, a niekiedy trudnymi życiowymi wyborami na polu walki.

Autorka z niezwykłą dokładnością opisała pracę sanitariuszek, wplatając zagadnienie w przepięknie skonstruowaną powieść. Złożyła im, kobietom, sanitariuszkom, pewien hołd, przypominając, że z niemieckim agresorem, walczyło się w taki sposób. Powieść ta jest pełna emocji, ludzkich dramatów, oparta na prawdziwych wydarzeniach, które miały miejsce 80 lat temu. To zapewne najważniejsza książka w dorobku pani Anety.

Polecam książkę wszystkim, którym ważny jest los powstańców warszawskich. Jest to lektura obowiązkowa.

Lubicie książki z akcja osadzoną w czasie Powstania Warszawskiego?

Dla mnie te wydarzenia mają dużą wartość. Zawsze ze łzami w oczach świętuję godzinę W i często wracam myślami do tego co zdążyłam przeczytać na temat powstania. Podziwiam odwagę, nie oceniam a jedynie czuję wdzięczność.

Bo to wszystko było dla nas.

Książka Pani @aneta_krasinska_autorka była więc oczywistym wyborem dla mnie. A sama okładka przyciągnęła mnie jeszcze mocniej.

Muszę przyznać, że początkowo niezbyt przychylnie oceniałam Amelię, główną bohaterkę. Jej zachowanie działało mi na nerwy, podejście do wszystkiego sprawiało, że momentami miałam ochotę odłożyć książkę. Nie ze względu na to, że była zła, jedynie ze złości na bohaterkę.

Jednak zmieniłam zdanie. W momencie gdy Amelia, a dokładniej już Alika pokazała swoją prawdziwą twarz. Odważnej kobiety, która poświęciła wszystko by pomagać innym.

Ja jej oczami widziałam całe to piekło, te ciała, te gruzy i słyszałam ten płacz, który rozsadza serce. Widziałam rzeczy, których widzieć nikt nie chce. Śmierć dzieci, bliskich i brak nadziei.

Autorka pokazała nam powstanie tak jak ono wyglądało, nie romantyzowała tego okresu. Umiejętnie wplatywała prawdziwe postacie i wydarzenia.

Nie wiem czy można określić, że taką książkę się lubi. Bo jest w niej tak wiele smutku i zła, że ciężko coś tu lubić. Jednak mogę spokojnie powiedzieć, że ta książka jest warta przeczytania. Zwłaszcza gdy temat powstania jest wam bliski.

„Sanitariuszka” to fikcyjna historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Opowieść o nadziei, miłości i sile ducha. Przenosi nas w czasy II wojny światowej, gdzie życie każdej kobiety było pełne wyzwań, niepewności i strachu, a ludzkie istnienia mogły zgasnąć w ułamku sekundy niczym płomień świecy.

Aneta Krasińska przedstawia historię Amelii Bogdańskiej, młodej i utalentowanej pianistki, której plany życiowe zostają brutalnie przerwane przez niemieckiego okupanta. Dziewczyna boryka się ze stratą ojca, a jej codzienność to walka o przetrwanie i podejmowanie trudnych decyzji. Ich konsekwencje miały wpływ nie tylko na nią, ale także na jej najbliższych.

Jestem pod wrażeniem tej historii. To piękny i wzruszający portret kobiety, która mimo straty, nie rezygnuje z walki o lepszą przyszłość, a jej wewnętrzna przemiana jest inspirująca. Każda strona tej opowieści ukazuje jej determinację, siłę oraz odwagę, które budzą podziw i skłaniają do refleksji. Amelia, choć marzyła o koncertach, musiała zmierzyć się z rzeczywistością pełną cierpienia i strachu. Bracia Amelii postanawiają walczyć w powstaniu, a ona by choć w minimalnym stopniu nad nimi czuwać, postanawia zostać sanitariuszką. Ta decyzja była najlepszą i “najgorszą” jaką mogła podjąć. Jednak wszystko dzieje się po “coś”, a to zmieniło jej życie na zawsze.

Po raz pierwszy sięgnęłam po twórczość Anety Krasińskiej i muszę przyznać, że jej styl pisarski jest niesamowity. Bohaterowie są nie tylko realistyczni, ale także pełni emocji, które niemalże udzielają się podczas czytania. Autorka prowadzi narrację z precyzją i wrażliwością, jak mistrz fotografii, który nie tylko uchwycił obraz, ale także zaklęte w nim emocje, sprawiając, że każdy moment staje się wyjątkowo żywy i poruszający.

Jest pięknym hołdem dla kobiet, które walczyły o wolność, a także dla wszystkich powstańców. To nie tylko opowieść o losach Amelii, ale o niezłomnej odwadze, determinacji i poświęceniu tysięcy ludzi. Sześćdziesiąt trzy dni nierównej walki z wrogiem i czekania na odsiecz, która nie nadeszła.

“Na skraju parceli stała grupka niemieckich żołnierzy, a u ich stóp powoli rosła kupka rozmaitej broni. Tylko nieliczni powstańcy mogli z dumą spojrzeć w oczy niemieckim żołnierzom i dorzucić pistolet, karabin czy granat. Znakomita większość niosła na ramionach wyłącznie godność, której nikt nie śmiał im odebrać.”

Polecam wszystkim, którzy cenią sobie emocje!

To moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki, ale było bardzo przyjemne i udane. Książka była pełna emocji i mocno mnie poruszyła. Aneta Krasińska perfekcyjnie oddała determinację i poświęcenie kobiet, które walczyły o wolność Polski.

Amelia Bogdańska była dobrze zapowiadającą się pianistką, jednak wybuch II wojny światowej i lata okupacji Polski zaprzepaszczają jej karierę. Swój talent odziedziczyła po ojcu, który został zamordowany przez nazistów. Kobieta na co dzień ima się różnych zajęć, żeby tylko zarobić na utrzymanie swojej rodziny. Amelia jednak ciągle marzy o tym, że będzie koncertować w wolnej Europie. Jej młodsi bracia postanawiają przystąpić do powstania, więc młoda kobieta także podejmuje taką decyzję, bo ma nadzieje, że w jakiś sposób ich obroni. Ta decyzja już na zawsze odmienia jej los.

Książka od początku do końca jest bardzo realistyczna i przenosi nas do codzienności mieszkańców Warszawy w czasie II wojny światowej. Ta powszedniość pełna jest głodu, bólu, cierpienia i śmierci. Uczucie straty przeplata się z nadzieją na lepsze jutro. Jesteśmy też świadkami rozkwitu tych pozytywnych uczuć, jak przyjaźń i miłość. Amelia przechodzi szkolenie i zostaje sanitariuszką, kiedy zaczyna się powstanie warszawskie. Za jej sprawą dowiadujemy się, jak wyglądała rzeczywistość powstańców i sanitariuszek, które za wszelką cenę starały się ochronić ich zdrowie i życie. Często też poświęcając własne… Amelię spotyka straszna tragedia i dziewczyna doznaje amnezji, jednak nadal pamięta, jak wykonywać czynności sanitariuszki. Cała książka jest bardzo smutna i nie spodziewałam się takiego zakończenia. Jeśli lubicie powieści z historią w tle to ta pozycja powinna być obowiązkowa na waszej liście.

O książkach Anety Krasińskiej czytałam bardzo dużo dobrego, dlatego też bez wahania sięgnęłam po „Sanitariuszkę”. Opis tej książki mocno mnie zaintrygował. Ponadto ramy czasowe w jakich osadzona jest powieść są jednymi z moich ulubionych w literaturze.

Amelia to uzdolniona fortepianistka. Kiedy wybucha II wojna światowa dziewczyna musi przerwać naukę i na własną rękę ćwiczyć. Kiedy umiera jej ojciec musi zaopiekować się rodziną. Jest rok 1944 coraz częściej słyszy się głosy, że niebawem ma wybuchnąć zbrojne powstanie w Warszawie. Bracia Amelii rwą się do walki. Ona sama staje przed dylematem, czy zostać sanitariuszką. Decyduje się podjąć tego zadania. 1 sierpnia 1944 roku Amelia staje się Aliką, a jej dotychczasowe życie zmienia się bezpowrotnie.

„Sanitariuszka” to książka, którą czytałam z niezwykłym zainteresowaniem! Chociaż na początku troszkę się przynudzałam to wraz z rozwojem wydarzeń nie mogłam się od niej oderwać! Autorka aż do ostatniej strony trzymała mnie w napięciu, a tragedia powstania została ukazana tu bardzo dobrze.

Amelia to dziewczyna cicha, spokojna. Jej życiem jest muzyka. Uwielbia grać na fortepianie, a jej ulubionym twórcą jest Chopin. Jednak wojna brutalnie odarła ją z marzeń o światowej karierze. Niedługo później musi mierzyć się z tragedią jaką była śmierć ojca. Dziewczyna nie ma łatwego życia. Jednak decyzja o wzięciu udziału w powstaniu okaże się jedną z najtrudniejszych w jej życiu. Powstanie zmienia Amelię. Musi ona stawić czoła okrucieństwu wojny, a także na własnej skórze przekonuje się do czego są zdolni wrogowie. Wojna odmienia jej postrzegania świata i na zawsze odciska na niej piętno.

Książkę czytało mi się bardzo dobrze, jednak troszkę zabrakło mi tutaj narracji pierwszoosobowej. Ostatnio bardzo do niej przywykłam i może dlatego miało to wpływ na odbiór powieści. Jednak mimo wszystko ta historia jest przepełniona bólem, cierpieniem, stratą! Ale… znajdziemy tutaj też wątek miłosny, który jest iskierka nadziei w tych okrutnych czasach. Niejednokrotnie czytając „Sanitariuszkę” uroniłam łzę. Aneta Krasińska pokazała jak młodzi ludzie byli w stanie się zjednoczyć i stanąć do walki z dużo mocniejszym wrogiem. Ci ludzie wykazywali się niezwykłą siłą, chartem ducha, oraz odwagą! Powstańcy byli, są i będą bohaterami!

Reasumując, „Sanitariuszka” to książka po którą warto sięgnąć. Autorka ukazuje tutaj losy mieszkańców Warszawy w czasie powstania. Nie jest to książka łatwa i przyjemna. Dostaniemy tutaj ogrom bólu i cierpienia. Młodzi, zdeterminowani ludzie stają do walki z wrogiem, chcąc odzyskać wolność. Nie spodziewają się, że wróg tak mocno i brutalnie ograbi ich z marzeń! Serdecznie polecam poznać historię Amelii.

Mój instagram: [Adres usunięty]

.

Książki Anety Krasińskiej mogłabym określić dwoma słowami – dogłębnie wzruszające. Pokochałam zarówno jej trylogię gdańską, jak i opowieść o losach Matyldy. Mniej przypadła mi do gustu seria Za głosem miłości/nienawiści”, ale to pewnie dlatego, że moim zdaniem Krasińska lepiej odnajduje się w realiach międzywojennych niżeli we współczesności.

.

O czym jest sanitariuszka? Przede wszystkim o powstaniu warszawskim i o młodych pełnych zapału ludziach, którzy uwierzyli w to, że uda im się zwyciężyć wroga za pomocą hartu ducha i kilku pistoletów. Co mogę powiedzieć o tej książce? Wzruszyłam się. Pani Aneta wie jak trafić w mój czuły punkt i sprawić, że nie będę mogła oderwać się od lektury. Lubię silne bohaterki, uparcie dążące do spełnienia swoich marzeń i ciężko pracujące na swój sukces. Co prawda, w pewnym momencie Amelia zapomniała o swoich marzeniach o zawodowym graniu na rzecz pomocy rannym, ale na szczęście miała u swoim boku życzliwe osoby, które jej o tym, co rusz przypominały. Autorka jak zawsze wykazała się znajomością realiów wojennych, a praca sanitariuszek przedstawiona została jako godna naśladowania misja. Momentami było nieco patetycznie, ale patos w tak doskonałym wydaniu to ja lubię. Opisów historycznych jest tu dużo więcej niż w Matyldzie i trylogii gdańskiej. Bądźcie więc na to przygotowani, sięgając po książkę. To nie Amelia jest tu bohaterem nr jeden a wojna i powstanie warszawskie, które okazało się klęską.

.

Bardzo serdecznie polecam wam tę książkę. To wartościowa i bardzo wzruszająca lektura, pokazująca okrucieństwo wojny i bezradność zwykłych ludzi. Krzywda, jakiej doznała Amelia, wstrząsnęła mną i skłoniła do refleksji nad tym, ile młodych kobiet znalazło się w podobnej sytuacji. Krasińska tą publikacją dołącza do coraz częściej zadawanego pytania – czy było warto ? Czy ten bohaterski, aczkolwiek nie do końca nieprzemyślany zryw miał jakiekolwiek szanse powodzenia? Czy można było przeciwstawić się oprawcy w inny sposób? A o najważniejsze czy my Polacy pamiętamy o bohaterstwie tych młodych ludzi, którzy poświęcili swoje życie dla walki o ojczyznę.

.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję @skarpawarszawska

Książki autorki nie raz gościły na moim profilu więc już dobrze wiecie, że odpowiada mi jej styl pisania.

Tym razem wracam do jednej z moich ulubionych tematyk książek, czyli druga wojna światowa.

Szykuje się powstanie, słynna godzina W wisi w powietrzu a chwytająca się rozmaitych zajęć Amelia stara się przeżyć z dala od niebezpieczeństw, mimo głodu i trudności owych czasów.

Po utracie ojca, gdy stracono wykładowców, dziewczyna bierze na barki trudy pracy i wraz z mamą i braćmi parają się czym się da.

Wciąż marzy o występach na scenie, móc grać Chopina na fortepianie.

Chcąc mieć oko na swoich młodszych braci postanawia zacząć szkolenie na sanitariuszkę.

W najgorszych snach nie przeczuwała, z czym będzie się musiała mierzyć podczas wykonywania tych obowiązków.

Pełna emocji historia obyczajowa, która skupia się na kobietach - co musiały przejść, na co musiały uważać a także z czym wiązał się ich zawód.

Z przyjemnością aczkolwiek okraszoną smutkiem, śledziłam losy Amelii i jej rozwój osobisty.

Jak dziewczyna z dobrego domu, będąca nieco lekkoduchem a także egoistką, przeistoczyła się w kobietę pełną determinacji, empatii i odwagi.

Jaką skorupą obrosła, by móc nieść pomoc innym w tych jakże dramatycznych okolicznościach i jakże trudnych warunkach.

Brakowało leków, był problem z higieną, wszystko się działo pod ostrzałem i z ryzykiem bombardowań.

Los ją mocno doświadczył, ją i jej rodzinę.

Były momenty, kiedy łzy cisnęły się do oczu - nie dziwię się w ogóle, iż Amelia wyparła pewne wydarzenia.

To ją uratowało, wierzę w to.

Jako kobieta wyobrażam sobie z czym musiała się zmagać i jaki wpływ by to na nią miało.

Na szczęście autorka nie wyidealizowała rzeczywistości, nie ma cudów, nikt nie uprawia miłości pod świstającymi nad uchem kulami (tal oglądałam ten film ) tylko jest smutna prawda ujęta w pięknych słowach.

Jest i miejsce na miłość ale też jest ono naturalne, trudne, ulotne i delikatne.

Ciekawa jestem, jaką historię autorka nam zaserwuje kolejnym razem.

„Sanitariuszka” Anety Krasińskiej to książka, która swoją tematyką dotyka niezwykle trudnego tematu w dziejach historii, jakim było powstanie Warszawskie. Książka wzbudza wiele emocji, szczególnie że powstała ona na podstawie prawdziwych wydarzeń.

Książka przybliża nam historię rodziny Bogdańskich, gdzie młoda Amelia wszelkimi możliwymi siłami starała się utrzymać rodzinę. Była pianistką z wielkim potencjałem, udzielała lekcji gry na pianinie. Niestety po tym, jak jej młodsi bracia zdecydowali się na czynne wzięcie udziału w Powstaniu Warszawskim, Amelia zapisała się na kurs dla sanitariuszek, gdyż chciała mieć możliwość jakiejkolwiek kontroli nad ich poczynaniami. Właśnie ta decyzja zaważyła na jej późniejszym życiu, w którym była naocznym świadkiem tego, jak okrutni okazali się okupanci, jak bezwzględnie traktowali ludzi i ile zadawali im cierpienia i bólu.

Heroiczna walka o odzyskanie wolności, jaka była toczona podczas Powstania Warszawskiego to temat, o którym dużo się mówi. Od tego czasu minęło już osiemdziesiąt lat, jednak wspomnienia są wciąż żywe, bo tak dramatycznych wydarzeń nie sposób zapomnieć. Z tego też powodu powstaje wiele książek, które nawiązują do tematu toczonych walk, niesionej pomocy i śmierci, która dotknęła niewinnych. Autorka pokazała nam zmagania o ludzkie życie, które toczyli sanitariusze, pielęgniarki i lekarze. To właśnie niedostrzegana pomoc, którą ludzie dawali innym w sytuacji, gdy ich życie było zagrożone.

Ta książka wywołała u mnie wiele emocji, cierpienia, które niestety było realne i rzeczywiste. To, do jakiego okrucieństwa i braku człowieczeństwa jeden człowiek był zdolny w stosunku do drugiego, jest dla mnie nie do pojęcia. Jest to książka, obok której nie da się przejść obojętnie, niejednokrotnie podczas czytania łzy płynęły po moich policzkach, niestety jednak nie byłam w stanie ich powstrzymać, ale również nie chciałam odkładać książki na bok, bo uważam, że należy poznać naszą historię, ważne jest, abyśmy zgłębiali fakty z przeszłości i wiedzieli, jak wiele nasi przodkowie wycierpieli, abyśmy my mogli znajdować się w tym miejscu, w którym jesteśmy.

Bardzo serdecznie polecam ten tytuł, bo ta historia została napisana na podstawie prawdziwych wydarzeń, to działo się w realnym świecie, a nie jest wyłącznie fikcją literacką.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty].