Sanatorium pod zegarem

Liliana Fabisińska to pisarka, której twórczość mogę polecać w ciemno. Naprawdę. Miałam przyjemność czytać i Jej książeczki pisane dla dzieci, i te skierowane do czytelnika dorosłego. Każda inna, zaskakująco ciekawa, zabawna, napisana z lekkością i polotem. Jakby tego było mało, to osoba życzliwie nastawiona do życia i świata, optymistka, która zaraża nas entuzjazmem i radością. Jakże byłam zaskoczona, gdy spotkałam Ją po raz pierwszy na targach książki...

Dziennikarka i pisarka, z wykształcenia kryminolog i pedagog tym razem zaskoczy nas zupełnie, ponieważ stworzyła powieść poniekąd kryminalną! Dwie główne bohaterki, które poznajemy w tym samym czasie pod wpływem niespodziewanych okoliczności spotykają się w... Ciechocinku! Jedna z nich to młoda pracoholiczka, która w przeddzień ślubu trafia do szpitala, druga jest już po siedemdziesiątce, ale nie daje się zaszufladkować, gdyż łamie wszelkie konwenanse. Kobiety nie znoszą się już od pierwszego wejrzenia i wcale tego nie kryją! Czy uda im się wytrwać w jednym ciasnym pokoju? Czy cokolwiek może je połączyć? Chyba już tylko trup, którego wspólnie odkryją w sanatoryjnym basenie i o którego zamordowanie zostaną posądzone!

Dowcipna, interesująca powieść o dwóch szalonych paniach. Młodsza może nauczyć się od starszej pogody ducha i życzliwości, starsza okaże się idealną nauczycielką, przynajmniej do momentu, gdy nie zechce wprowadzić w życie swojego zwariowanego planu... Ma zamiar przez 24 godziny przebywać poza sanatorium, a siostra przełożona, z którą się nie dyskutuje nie może się o tym dowiedzieć. Gdzie spędzi ten czas Natalia i czy Ninie uda się ukryć jej nieobecność? Czy w ogóle zechce współpracować z tą starszą kobietą, która przypomina jej o starości?

Bawiłam się wyśmienicie. Zaśmiewałam do łez w autobusie i wcale nie narzekałam, że dźwigam w torebce tak ciężką lekturę. Żal było rozstawać się z bohaterami tej arcyzabawnej historii. Już nie mogę się doczekać drugiego tomu przygód tej niezwykłej, tak niesztampowej pary. W tej książce zachwyciły mnie doskonale wykreowane, wyraziste postaci, prawdopodobna rzeczywistość, w której odnalazłam się szybko i bez żadnego problemu, lekki styl autorki, dzięki któremu całość przeczytałam w oka mgnieniu. Urzekli mnie bohaterowie epizodyczni, a sceny i rymy piosenek disco polo wymyślone przez Lilianę Fabisińską doprowadziły mnie do bólu brzucha i musiałam, po prostu musiałam podzielić się tymi fragmentami z mężem. To książka, która będzie idealnym lekiem na chandrę, na wiosenne przesilenie, na co tam chcecie. Relaks, dobra zabawa, prawdziwa rozkosz, uczta literacka, rozrywka na najwyższym poziomie! Zdecydowanie polecam. To nie tylko interesująca historia z wątkiem kryminalnym w tle, ale równie ważna lekcja życia, której nie możemy przegapić. Przy okazji dowiedziałam się, w którym miejscu ciechocińskiej ławeczki lepiej nie siadać. Być może kiedyś ta wiedza będzie mi potrzebna, kto wie?

[Adres usunięty]

„Sanatorium pod Zegarem” to nie jest pierwsza książki Liliany Fabisińskiej, po którą sięgnęłam. Jak dotąd przeczytałam już „Śnieżynki”, a także „Córeczkę” więc powieści poruszające dość trudne i kontrowersyjne tematy. Z ogromną chęcią przeczytałam więc pozycję, która jest lżejsza i mniej wymagająca.

Głównymi bohaterkami książki są Natalia i Nina - dwie zupełnie różne kobiety. Natalia, wbrew temu co wskazuje imię, to starsza kobieta, z ogromnym bagażem doświadczeń życiowych, właścicielka zakładu fotograficznego. Z powodu poważnej choroby płuc wskazane jest, aby wybrała się do sanatorium. Po kilku latach czekania w końcu znajduje się dla niej miejsce w sanatorium „Marzenie” w jednym z najbardziej popularnych miast uzdrowiskowych w Polsce - w Ciechocinku. Niestety, pomimo wszelkich zakazów kobieta musi wyjechać z uzdrowiska na 36 godzin, aby wykonać najważniejsze zdjęcie w swoim życiu. Nina natomiast to pewna siebie bizneswoman, która pracę stawia na pierwszym miejscu. Wraz z siostrami prowadzi bardzo dobrze prosperującą firmę, która jest dla niej wszystkim. Nieszczęśliwy wypadek sprawia, że kobieta staje się tymczasową kaleką, jest zmuszona przesunąć ślub i wbrew swojej woli wyjechać do Ciechocinka, aby tam, z pomocą specjalistów, dojść do siebie. Dwie różne kobiety, które napawają do siebie wrogością, dwa różne charaktery, a po środku pies i trup w basenie, za którego zabicie obwiniane są Natalia i Nina.

„Sanatorium pod Zegarem” to przeurocza książka, od której nie mogłam się oderwać. Z niecierpliwością czekałam na to, jak dalej potoczą się losy głównych bohaterek - jaką tajemnicę skrywa Natalia? Po co musi jechać do Krakowa? Kto jest mordercą? Na szczęście na końcu książki otrzymałam w pełni satysfakcjonującą mnie odpowiedź. Najbardziej jednak przypadła mi do gustu kreacja bohaterów. Liliana Fabisińska stworzyła niezwykłe kobiety, które są ciekawe, intrygujące i posiadaje tajemnice. Na szczególną uwagę zasługuje przeszłość Natalii, której opowieść niezwykle mnie wzruszyła i zaciekawiła. Ta książka to bitwa dwóch pokoleń, dwóch silnych charakterów. Powieść łamie niejedno tabu i zadaje kłam stereotypom. Ani niezwykle pogodna staruszka, ani kręcąca nosem i pewna siebie Nina nie są takie, jak się wszystkim wydaje. Natalia, pomimo wieku, jest osobą posiadającą nieskończone pokłady energii i pozytywnego myślenia. Niejedna nastolatka mogłaby jej pozazdrościsz podejścia do życia. Natomiast Nina to zimna bizneswoman, która dzięki swojej współlokatorce pozwala sobie na odrobinę szaleństwa.

Pomimo tego iż książka jest lekka, przyjemna a przede wszystkim zabawna, to również jest to powieść mądra i dająca do myślenia. Liliana Fabisińska pokazuje, że różnica wieku nie jest przeszkodą w zawieraniu znajomości, że pomimo dzielących osoby lat, można się dogadać i stworzyć piękną relację. Autorka daje nam również do zrozumienia, że nie każda starsza pani to upierdliwa kobieta, zmęczona życiem, przy której trzeba czuwać dwadzieścia cztery godziny na dobę. Zdarzają się również pogodne staruszki, pragnące wycisnąć z życia ostatnie soki, jeżdżące stuningowanym fiatem 126p i odróżniające puder kryjący od matującego.

Powieść jest dopracowana i pod względem wątku kryminalnego, i pod względem wątku obyczajowego. Fabisińska, jak już się przekonałam czytając jej inne książki, ma niezwykle lekkie pióro, które uwielbiam. Fabuła tak mnie wciągnęła, że nie zauważałam przewijanych stron. Jestem również pod wrażeniem wykreowanego świata, sposobu przedstawienia Ciechocinka, a także relacji i zwyczajów jakie można zauważyć w zachowaniach kuracjuszy (dowiedziałam się z książki, że jeśli usiądziemy w uzdrowisku na krańcu ławki to oznacza, że jesteśmy otwarci na nową znajomość 😉).

Podsumowując, „Sanatorium pod Zegarem” to lekka, przyjemna, zabawna oraz pełna przygód i zwrotów akcji powieść, która bezapelacyjnie skradła moje serce. Polubiłam Fabisińską w takim wydaniu i zdecydowanie chce więcej. Już się nie mogę doczekać, kiedy sięgnę po następne części cyklu Jak pies z kotem, w których poznam dalsze losy Natalii i Niny. Polecam!