Samotnia. Zbrodnie czorsztyńskie. Tom 2

W każdej legendzie jest ziarno prawdy. Przekonali się o tym bohaterowie powieści Anny Olszewskiej, która na nowo powołała do życia tajemnice oraz niedomówienia, by intrygować czytelnika od pierwszej do ostatniej strony.

Chociaż autorka zdecydowała się na kryminalną serię to każdy tom możecie traktować jako odrębną przygodę. Owszem, są pewne niuanse pojawiające się w obu książkach, ale to zaledwie dodatki, które nie dezorientują tych, którzy dopiero debiutują z proza autorki a dodatkowo na początku pojawia się spis postaci, który wszystko ułatwia. Fabuły utrzymują wysoki poziom, więc na wstępie warto pochwalić Annę Olszewską za niesłabnące zaangażowanie. Dalej jest tylko lepiej. Czytamy o perypetiach ludzi podobnych od nas, dzięki dużej wiarygodności oraz odpowiednim detalom potrafimy utożsamić się z wydarzeniami a krok w krok podąża za nami wyjątkowy, kameralny klimat małego miasteczka o dusznej atmosferze. Całość wypada zatem naprawdę intrygująco i trzyma nas w swoich objęciach do ostatniej strony.

Wszystko zaczęło się od legendy o pustelniku. Miał on żyć w pienińskich lasach, spać w drewnianej trumnie, kolekcjonować świątki. Pewnego dnia przepadł bez wieści. Nikt wówczas się tym nie przejął. Jednak gdy pewnego dnia, wiele lat później, ze schroniska znika grupa nastolatków - legenda odżywa na nowo. Czy jest w niej choć odrobina prawdy? Czy to możliwe, że pustelnik miał z tym coś wspólnego?

Fabuła biegnie dwutorowo i łączy teraźniejszą z przeszłością. Duże odbicie na decyzjach prowadzącego śledztwo będą miały jego prywatne demony przeszłości. Dowiadujemy się wiele nowych faktów na temat Igora Schutta, pisarza kryminałów a w międzyczasie próbujemy rozwikłać zagadkę zaginięcia oraz odnalezienia pewnego nastolatka. Na pierwszy rzut oka nie będzie on powiązany ze sprawą, ale autorka powoli prowadzi nas po nitce do kłębka i klucząc pomiędzy faktami dla zabawy oraz podsycenia akcji wprowadza nas w ślepe zaułki. Zabawa podczas czytania jest przednia, z niecierpliwością przerzucamy kolejne strony, by jak najszybciej dowiedzieć się prawdy a sama legenda związana z pustelnikiem oraz linia czasowa nawiązująca do lat, w których żył mocno wpływa na wyobraźnię czytelnika. Nie można się nudzić, nie można też odłożyć książki choćby na moment, bo obejmuje nas ramionami i nie wypuszcza nim nie zamkniemy ostatniej strony.

"Samotnia" budzi ekscytację i strach przed nieznanym. Kusi obietnicą nieszablonowego finału oraz koncentruje naszą uwagę na dopracowanej kreacji postaci. To thriller w pełni wykorzystujący swój potencjał, podnoszący poprzeczkę, pozostawiający apetyt na więcej. Anna Olszewska otwiera przed nami drzwi w nieznane i po raz kolejny udowadnia, że jej talent warty jest bliższego poznania. To moje drugie spotkanie z jej twórczością i wydaje się, że jeszcze bardziej udane niż poprzednie, więc z niecierpliwością czekam na kolejne książki a Was ogromnie zachęcam do lektury.

Igor Schutt po raz kolejny zostaje wplątany w bieżącą sprawę, którą zajmuje się policja. Znalezienie przez niego młodego mężczyzny ponownie przywołuje wspomnienia z przeszłości, od której chciał odciąć się raz na zawsze.

Do Szczawnicy wybrała się grupa wychowanków jednego z domów dziecka w Krakowie. Niespodziewanie kilkoro z nich znika bez śladu, a nawet psy tropiące nie mogą natrafić na ich ślad. Wychowawczyni grupy nastolatków skrywa pewien sekret, a wydarzenia przestają przebiegać zgodnie z planem. Na dodatek pojawia się legenda o starym pustelniku, który pewnego dnia zniknął bez śladu. Czy w wydarzeniach z przeszłości kryje się coś więcej?

"Samotnia" to książka, od której nie można się oderwać. Autorka w niesamowity sposób łączy elementy grozy i tajemnicy z miłością i uczuciami. W historii nie brakuje niczego, w pełni zaspokaja ona potrzeby czytelnika. Akcja jest dynamiczna, a fakty są stopniowo ujawniane, co buduje napięcie. Zakończenie zapewnia efekt "wow" i trudno je przewidzieć. Naprawdę świetna książka! To już kolejna z serii "Zbrodnie czorsztyńskie" i mam nadzieję, że nie ostatnia!

[współpraca z @wydawnictwo_zwierciadlo]

Bohater serii „Zbrodnie Czorsztyńskie” pisarz Igor Schutt ponownie zostaje wciągnięty w wir kryminalnej zagadki, gdy obok jego domu przy jeziorze w przycumowanej łódce odnajduje młodego mężczyznę, który nic nie mówi, a w jego rzeczach Igor znajduje coś co kiedyś należało do niego i personalnie zaczyna się wciągać w sprawę, która wiążę się również z zaginięciem grupy młodzieży ze schroniska w Szczawnicy.

Ten tom konstrukcyjnie jest mocno podobny do poprzedniej „Osady”, ale nie odnajduję w nim do końca aspektów, które tam bardziej mi się podobały. Mam wrażenie, że w „Osadzie” emocje bohaterów były lepiej odczuwalne, a tutaj, gdy głównym motywem jest krzywda dzieci, która zazwyczaj jest bardzo poruszająca, nie czułam tego mocno. Jednocześnie nie czułam bagatelizacji tematu czy braku akcji, która ma podtrzymać w uwadze odbiorcę, bo była, ale tej warstwy emocjonalnej, która sprawia, że zaczynam się utożsamiać z bohaterami.

Podobnie jak w „Osadzie” fabuła była dwutorowa, bo obok współczesnych działań policji i Igora w sprawie zaginięcia, przenosimy się w czasie, gdy u podnóża Zamkowej Góry żył pustelnik, który był mnichem. Historia ta wiąże się z pewnym chłopcem, który stanął na drodze mnicha i poznając historię, która obecnie urosła do rangi legendy, im dalej tym bardziej możemy przypuszczać, że historia z przeszłości będzie miała przełożenie na to co współcześnie się wydarza.

Nie czułam znużenia podczas czytania i do samego końca chciałam się dowiedzieć co autorka wymyśliła, ale gdzieś przez ten brak emocji z mojej strony była to dla mnie książka, o której mało myślałam po jej odłożeniu. Też jak teraz ją analizuję w głowie, gdy piszę te słowa jestem daleka od tego, by definitywnie ustawić ją po stronie na tak lub nie. Mam do niej mieszane uczucia, które ciężko czasami przedstawić, by te przeszkadzające nie przyćmiewały dobrych słów.

Na podsumowanie przyszła mi myśl, że moje odczucia są jak odwrotność ulubionego drinka Jamesa Bonda, czyli jestem zmieszana nie wstrząśnięta. 😉🍸

„Cza­sami to w czło­wieku ro­śnie naj­gor­sza be­stia. Ża­den Lu­cy­fer czy uto­piec nie wy­rzą­dzi ta­kich krzywd jak czło­wiek. (...) Zwy­kła na­sza na­tura, z którą wal­czyć naj­trud­niej...”

Na komendę Powiatowej Policji w Nowym Targu wpływa zawiadomienie o zniknięciu grupy młodzieży, która przebywała na wycieczce w schronisku Orlica. Zaginieni to wychowankowie krakowskiego domu dziecka, którzy w Szczawnicy znajdowali się pod opieką Marty, jednej z opiekunek. W sprawę angażuje się były naczelnik policji, Ryszard Małecki, aktualnie zatrudniony w schronisku. W tym samym czasie, pracujący nad nową powieścią Igor Schutt, podczas jednego ze spacerów natrafia na wystraszonego chłopaka, z którym nie potrafi nawiązać kontaktu. Nastolatek ma jednak przy sobie coś, co jednoznacznie wskazuje, że jego obecność na terenie należącym do Igora nie jest przypadkowa. Obie sprawy przeplatają się, odsłaniając przerażającą prawdę.

Druga odsłona „Zbrodni czorsztyńskich” opiera się na historii Zamku Pienińskiego oraz mrocznych legendach o Pustelniku. Wybrzmiewają one w rozdziałach „dawniej”, będąc idealnym dopełnieniem całości. Współcześnie akcja skupia się na rozwikłaniu zagadki zaginięcia nastolatków i pracy miejscowej policji. Nie jest to łatwa sprawa, a odkrywane stopniowo informacje wzbudzają wiele emocji. Trzeba przyznać, że autorka ma prawdziwy dar snucia opowieści, sprawiając, że trudno oderwać myśli od toczącej się fabuły. Samotnia przyciąga uwagę nie tylko swoim klimatem, ale także malowniczym odzwierciedleniem piękna Pienińskiej natury. Wiele kluczowych postaci miałam okazję poznać już podczas lektury „Osady”, dlatego z ciekawością śledziłam ich dalsze losy. Pozytywnie zaskoczyła mnie postawa Małeckiego, zwłaszcza w relacji z Anną. Warto jednak zaznaczyć, że to odrębna historia, więc znajomość poprzedniego tomu nie jest konieczna, choć z pewnością ułatwia zrozumienie niektórych relacji.

Zachęcam do czytania.

Legendy żyją własnym życiem, potrafią wywoływać niemały strach, odżywać w najmniej odpowiednim momencie. Tak było z legendą o pewnym pustelniku żyjącym u podnóża Zamkowej Góry.

Czasy obecne. Do schroniska w górach przyjeżdża grupka młodzieży z domu dziecka wraz z opiekunami. Nic nie zapowiada ich ucieczki, jednak część z nich znika. Pozostali albo nie wiedzą, co się stało, albo po prostu nie chcą zdradzić. Zapowiada się ciężkie śledztwo.

Praktycznie w tym samym czasie Igor Schutt znajduje pewnego chłopca w pobliżu swojego domu. Jest to dość dziwne, ponieważ ma on przy sobie jego książkę i to taką nigdy nieopublikowaną. Na dodatek jedyna osoba, która kiedyś miała do niej dostęp, nie żyje od lat, a chłopak nie wypowiada ani słowa.

Jest więcej niewiadomych, niż się początkowo wydaje. Co te dwie sprawy mają z sobą wspólnego? Co stało się z dziećmi? Jakie będą wyniki śledztwa?

Mnie książka się zdecydowanie podobał. Wciągnęła mnie praktycznie od samego początku i nie pozwoliła się oderwać aż do ostatnich stron. Dla mnie była to pozycja na jeden wieczór, po prostu musiałam ją przeczytać za jednym podejściem. Z przyjemnością i dużym zainteresowaniem śledziłam zarówno śledztwa, jak i poznawałam legendę o pustelniku.

Akcja sprawnie poprowadzona, z ciekawymi, zaskakującymi zwrotami. Książkę czyta się naprawdę szybko, a podczas czytania towarzyszą emocje.

Bohaterowie ciekawi, dość dobrze wykreowani. Książkę czytamy z perspektywy kilku osób, a każda z nich jest na swój sposób ciekawa. Niestety coś więcej nie mogę zdradzić, ponieważ zdradziłabym zbyt wiele z fabuły. Powiem tylko, że warto poznać ich bliżej.

„Samotnia” to książka, która mnie się zdecydowanie podobała. Z wielką przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Anna Olszewska w roku 2024 pokusiła się o wkroczenie na scenę powieści kryminalnej i zapoczątkowała serię Zbrodnie Czorsztyńskie, które od października liczy już dwa tomy: “Osadę” i “Samotnię”. Obydwie książki można czytać od siebie niezależnie. “Samotnia” bazuje na legendzie o pustelniku z Zamkowej Góry, która krąży po Pieninach - jest to punkt wyjścia dla historii fikcyjnej, która toczy się zarówno w czasach współczesnych, jak i przeszłych. Te z przeszłości dają historii świetny klimat - góry, lasy, zwierzyna, poniżej gór wioska, którą nawiedza właśnie jakieś zło. Jest tajemnica, może nawet szczypta grozy. Rozdziały z teraźniejszości to już typowa historia kryminalna osadzona na znanych motywach. W schronisku Orlica dochodzi do zaginięcia grupy nastolatków, wychowanków domu dziecka. Zgłębiamy się w ich trudnej przeszłości, to w końcu porzucone, opuszczone dzieci, które nie miały się gdzie podziać. To jednak też więcej - mamy tu śledztwo toczące się w dwóch, a może nawet trzech równoległych liniach czasowych, mamy też prywatne wątki poszczególnych osób. Chyba przez tą ilość wątków opowieść trochę traci, bo nie ma w niej miejsca na pogłębione psychologicznie obrazy, a przez to zagadka kryminalna jest jedną z tych, jakich wiele. Tym co ją wyróżnia jest ten koloryt przeszłości, starej legendy i klimat miejsca odludnego, a zarazem mającego charakter małej wsi, gdzie każdy zna każdego. Taka opowieść na komfortowe czytanie na jeden-dwa wieczory.

Jeśli ktoś czytał pierwszą część serii cyklu „Zbrodnie Czorsztyńskie”, na pewno z wielkim utęsknieniem wyczekiwał kolejnych losów komendy nowotarskiej i ich nowych spraw. Nowa sprawa, która na nich spadnie, jest z wielkim WOW i od pierwszych stron. Autorka w perfekcyjny sposób wciąga w swoją intrygę.

"Samotnia" Anny Olszewskiej to powieść, która przenosi nas w malownicze zakątki Pienin, gdzie wśród górskich szczytów i tajemniczych lasów kryją się mroczne sekrety. Autorka umiejętnie buduje atmosferę napięcia i intrygi, prowadząc czytelnika przez labirynt zagadek, które stopniowo odsłaniają przed nami mroczną przeszłość.

Akcja powieści rozgrywa się w okolicach Pienin, gdzie od wieków krążą legendy o pustelniku żyjącym w drewnianej trumnie. Kiedy grupa młodych ludzi znika bez śladu, a śledztwo nie przynosi żadnych rezultatów, na jaw wychodzą dawno zapomniane tajemnice związane z samotnią. Czy zaginięcie młodzieży ma związek z tajemniczym pustelnikiem? A może za wszystkim stoi coś znacznie bardziej przerażającego?

Głównym wątkiem fabularnym "Samotni" jest zaginięcie grupy młodych ludzi w okolicach Pienin. To wydarzenie staje się katalizatorem, który przyciąga uwagę zarówno lokalnej społeczności, jak i bohaterów powieści. Wraz z postępem śledztwa, coraz wyraźniej widać związek między zaginięciem młodzieży a legendą o pustelniku, który od wieków zamieszkiwał okoliczne lasy.

Okazuje się, że historia pustelnika jest znacznie bardziej skomplikowana, niż początkowo sądzono. Jego samotnia skrywa wiele tajemnic, które powoli wychodzą na jaw. Czytelnik wraz z bohaterami odkrywa mroczne sekrety związane z przeszłością pustelnika i jego mieszkańcami. Okazuje się, że w tych górach wydarzyły się rzeczy, o których lepiej byłoby zapomnieć.

Bohaterowie powieści, próbując rozwiązać zagadkę zaginięcia, muszą zmierzyć się nie tylko z własnymi lękami, ale także z siłami, które wydają się przekraczać ludzkie pojmowanie. Mroczne legendy, tajemnicze zjawiska i niepokojące odkrycia sprawiają, że atmosfera w powieści gęstnieje z każdą stroną.

"Samotnia" to nie tylko powieść przygodowa, ale także thriller z głębokim portretem psychologicznym bohaterów. Autorka umiejętnie buduje napięcie, wykorzystując wątki psychologiczne i rozgrywając intrygi między postaciami. Czytelnik wraz z bohaterami musi zastanawiać się, komu można zaufać, a kto skrywa mroczne tajemnice.

Tłem dla tych wszystkich wydarzeń są malownicze Pieniny. Autorka w piękny sposób opisuje górskie krajobrazy, które zarówno fascynują, jak i przerażają. Jednocześnie, legendy i wierzenia związane z tymi miejscami nadają powieści mistycznego charakteru.

"Samotnia" to powieść, która wciąga czytelnika w swój mroczny świat i nie pozwala o sobie zapomnieć. To historia o tajemnicach przyjaźni i odwadze, która zmusza do refleksji nad tym, co kryje się w ludzkich sercach. Powieść, która przypadnie do gustu miłośnikom thrillerów psychologicznych i powieści obyczajowych z elementami grozy. Jeśli lubisz historie, które łączą w sobie piękno natury z mrocznymi tajemnicami, to ta książka jest dla Ciebie.

Czytając "Osadę" Pani Anny Olszewskiej nawet nie wiedziałam, że to początek cyklu o zbrodniach czorsztyńskich. Dzisiaj swoją premierę ma druga część "Samotnia". Każda z tych książek to odrębna historia, ale jak to bywa z seriami, są ze sobą powiązane i wypada czytać je po kolei. W tej części autorka nawiązuje do poprzedniej. Sporo bohaterów z pierwszej części przewija się również w drugiej. Ogromnym ułatwieniem podczas czytania jest spis bohaterów na początku książki.

"Czasami to w człowieku rośnie najgorsza bestia. Żaden Lucyfer czy utopiec nie wyrządzi takich krzywd jak człowiek".

Ze schroniska Orlica znikają nastolatkowie, wychowankowie domu dziecka. Policja dość sceptycznie podchodzi do tej sprawy. Według nich młodzież zwyczajnie uciekła i na pewno za jakiś czas im się znudzi i wrócą. Okazuje się, że opiekunka Marta Błońska nie mówi policji całej prawdy, a dom dziecka skrywa pewną tajemnicę. Przy okazji sprawy zaginięcia nastolatków ożywa legenda o pustelniku Wincentym, który mieszkał w pustelni u podnóża Zamkowej Góry i krążyły o nim dziwne historie. Później zniknął w tajemniczych okolicznościach i nikt nigdy więcej o nim nie słyszał. Jak wiadomo, w każdej legendzie kryje się ziarno prawdy. Igor Schutt znajduje okaleczonego mężczyznę i coś, co przypomina mu o przeszłości. Komu tym razem uda się rozwikłać kryminalną zagadkę Igorowi czy może policji? A, co jeżeli okaże się, że ta sprawa to tylko wierzchołek góry lodowej?

"WYZNAJ SWOJE GRZECHY"

Pani Anna Olszewska pisze o swoich ukochanych Pieninach, to właśnie tutaj umiejscowiła akcje swojej serii o zbrodniach czorsztyńskich. Na kartach najnowszej powieści postanowiła ożywić zasłyszane legendy. Nawiązując do przeszłości, tworzy historię, od której nie sposób się oderwać. Nie ma zbrodni doskonałej. Prędzej czy później każdy winny poniesie karę. Po przeczytaniu tej książki nasuwa się pewna refleksja. Czy dzieci powinny ponosić karę za grzechy rodziców? Kto tak naprawdę ma prawo wymierzać sprawiedliwość i karać? Czy los dziecka został przesądzony w momencie, gdy jego rodzic dopuścił się czegoś złego?