Sakrament obłudy

Robert Samborski nie został dopuszczony do święceń. Sześć lat spędzonych w seminarium poszło na marne. Teraz studiuje biologię, jest ateistą. Pokazuje nam jak pełną zakłamania i obłudy szkołą jest seminarium, gdzie rzetelnej nauki jest niewiele, liczy się bezwzględne posłuszeństwo wobec przełożonych. Coś takiego jak powołanie to czysta abstrakcja, pobożność też nie jest wymagana. Ksiądz ma mieć BMW i być BMW: Bierny, Mierny ale Wierny. Kto się nie potrafi dostosować, musi opuścić mury seminarium. Teologia to dziedzina, w której liczą się tylko dogmaty i autorytet wykładowcy, podstaw i dowodów brak. Ideały, wiara, chrześcijańskie miłosierdzie to tylko puste słowa. Psychologia uczy przyszłych księży manipulacji dziećmi i nastolatkami. Seminarium nie uczy jak być dobrym księdzem, ale uczy pokory wobec przełożonych, jak czuć się bezkarnym. Seminarium budzi bezwzględnego, nieczułego potwora w młodym człowieku podatnym na formowanie.

Z takim "wykształceniem" młodzi księża ruszają do parafii i robią co chcą, przecieź są lepsi od zwykłych ludzi i bezkarni.

Poruszająca książka, która wiele wyjaśnia, pokazuje to czego nie widać za zamkniętą furtą seminarium. Polecam wszystkim, warto poszerzać horyzonty.

Mieszkańcy seminarium i rezydencji biskupa zajadają się jedzeniem z Caritasu dla najbiedniejszych, tajemnica spowiedzi jest swobodnie traktowana między księżmi a donosicielstwo jest w cenie. Cudza praca fizyczna jest często uważana za darmową, celibat wspominany jest mimochodem a bycie przeciętnym się opłaca. Byle się nie wychylać i byle być posłusznym. Studia teologiczne w seminarium znacząco różnią się od tych poza nim, a widzimisię przełożonych jest świętsze niż bóg i Biblia.

Właśnie o takich realiach pisze Robert Samborski. To od tej strony poznał seminarium, w którym od roku dwutysięcznego trzeciego spędził kilka ciężkich lat. Lat, gdzie robiono wszystko, by go złamać i wypaczyć jego ideały.

Rozumiem, dlaczego wydawnictwo Krytyki Politycznej zdecydowało się wydać ten reportaż. Brakuje bowiem głosów, które tak szczegółowo pokazałyby codzienność w seminarium, a potem były w stanie podpisać się pod tym własnym imieniem i nazwiskiem. Nie można nie docenić ogromu informacji, które Robert Samborski podaje i podczas lektury zawsze miałam pod ręką znaczniki, by nie zgubić co ciekawszych fragmentów. Problem jednak w tym, że książka ta jest słaba. Przesycona emocjami autora (trudno się dziwić, w końcu mówi o własnych doświadczeniach, a jednak mąci to obraz całości), pełna powtórzeń tych samych informacji, a w dodatku napisana nużący stylem. Czytałam z ciekawością, ale jednocześnie irytacją, bo poziom reportażu mnie nie zadowalał. Nie mogę przez to tytułu z czystym sumieniem polecić, ale jednocześnie nie zamierzam odradzać, bo niewątpliwie można dzięki niemu sporo się dowiedzieć. Zakres informacji jest obszerny i tylko (aż) cała reszta kuleje.

(w tekście pojawia się homoseksual*zm, homoseksual*sta, prost*tka i inne brzydkości językowe, z którymi się walczy)

Gdy ktos niewierzacy idzie na ksiedza to tak i konczy wlasnie. ;(