Rzeźba, głównie ze względu na wysiłek fizyczny, jakiego wymagała, była przed wieki dziedziną zarezerwowaną wyłącznie dla mężczyzn. Rzeźby były przez mężczyzn nie tylko wykonywane, ale także zamawiane, oceniane i oglądane. To mężczyźni o nich rozmawiali, pisali, uczyli. Znalazły się jednak artystki, które zdecydowały się rzucić wyzwanie zastanemu porządkowi i wkroczyć na trudną drogę twórczości rzeźbiarskiej.
O nich właśnie opowiada Dagmara Budzbon-Szymańska w książce Rzeźbiarki, ukazując historię polskiej rzeźby z perspektywy kobiet. Każda z opisanych przez autorkę kobiet, żeby tworzyć, musiała pokonać tabu - społeczne, tematyczne, materiałowe, językowe, a czasem wszystkie naraz. Każda zostawiła po sobie wspaniałe prace, niejednokrotnie nieoczywiste, wprowadzające nową jakość, a jednak często nadal zbyt mało docenione. Wśród przedstawionych w książce rzeźbiarek znalazły się między innymi: Antonina Rożniatowska, Olga Niewska, Magdalena Gross, Alina Szapocznikow, Magdalena Abakanowicz, Alina Ślesińska, Wanda Czełkowska, Teresa Brzóskiewicz,Barbara Falender, Katarzyna Józefowicz, Agata Agatowska i Martyna Pająk.
Dagmara Budzbon-Szymańska nawiązuje z każdą z opisywanych artystek dialog, by bardziej przekonywująco opowiedzieć o niej i jej dokonaniach. Zbierając materiały do książki, przeczesywała archiwa, szukała wypowiedzi artystek, rozmawiała z nimi samymi lub z ich spadkobiercami. Cytaty, które przeplatają się jej z tekstem, pochodzą od samych rzeźbiarek - to ich własne słowa, przemyślenia, postulaty, które zostały zaczerpnięte ze źródeł archiwalnych, wywiadów, listów, wreszcie z licznych rozmów.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii rzeźbiarstwo i rzemiosło
Czego dotyczy książka "Rzeźbiarki" autorstwa Dagmary Budzbon-Szymańskiej?
Książka "Rzeźbiarki" autorstwa Dagmary Budzbon-Szymańskiej opowiada o historii polskiej rzeźby, koncentrując się na perspektywie kobiet. Przedstawia losy artystek, które w obliczu społecznych i artystycznych tabu zdecydowały się wkroczyć na trudną drogę twórczości rzeźbiarskiej. Autorka analizuje ich dokonania, wyzwania, z jakimi się mierzyły, oraz ich wpływ na sztukę. To fascynująca podróż przez dzieje polskiej rzeźby, ukazana przez pryzmat kobiecego doświadczenia.
Jakie wyzwania musiały pokonać rzeźbiarki, aby tworzyć sztukę?
Opisane w książce artystki musiały zmierzyć się z licznymi wyzwaniami, aby móc swobodnie tworzyć. Dotyczyły one tabu społecznych, tematycznych, materiałowych, a także językowych, które przez wieki ograniczały kobiety w świecie sztuki. Rzeźba, ze względu na fizyczny wysiłek, była uznawana za dziedzinę wyłącznie męską. Kobiety musiały przełamać te bariery i stereotypy, aby ich prace zostały docenione i uznane w środowisku artystycznym.
Kim są niektóre z rzeźbiarek przedstawionych w książce?
W książce "Rzeźbiarki" Dagmara Budzbon-Szymańska przedstawia dokonania wielu wybitnych polskich artystek. Wśród opisanych postaci znalazły się między innymi Antonina Rożniatowska, Olga Niewska, Magdalena Gross, a także Alina Szapocznikow i Magdalena Abakanowicz. Czytelnicy poznają również twórczość Aliny Ślesińskiej, Wandy Czełkowskiej, Teresy Brzóskiewicz, Barbary Falender, Katarzyny Józefowicz, Agaty Agatowskiej i Martyny Pająk. Książka prezentuje różnorodność ich stylów i wkład w polską rzeźbę.
W jaki sposób autorka, Dagmara Budzbon-Szymańska, podchodzi do opowiadania historii tych artystek?
Dagmara Budzbon-Szymańska nawiązuje dialog z każdą z opisywanych artystek, by w przekonujący sposób opowiedzieć o niej i jej dokonaniach. Jej podejście jest oparte na głębokiej analizie i dążeniu do zrozumienia motywacji oraz wyzwań twórczyń. Autorka czerpie z obszernych materiałów źródłowych, takich jak archiwa, wywiady, listy oraz rozmowy z samymi artystkami lub ich spadkobiercami. Dzięki temu książka oferuje intymny wgląd w ich świat.
Czy książka porusza kwestię niedocenienia twórczości kobiet-rzeźbiarek?
Tak, książka "Rzeźbiarki" wyraźnie podkreśla, że prace opisanych artystek, choć często nieoczywiste i wprowadzające nową jakość do sztuki, bywały niedocenione. Autorka zwraca uwagę na fakt, że mimo pozostawienia po sobie wspaniałych dzieł, twórczość wielu rzeźbiarek nie zawsze zyskiwała należyte uznanie w środowisku artystycznym i szerokiej publiczności. Książka ma na celu przywrócenie im należnego miejsca w historii polskiej sztuki.
