Rzeka tęsknoty, Morze kłamstwa. Zemsta i przebaczenie. Tom 2

Rzeka tęsknoty to już trzecia część sagi Zemsta i przebaczenie.

W tej części jest tak wiele emocji i przeżyć, które bardzo oddziałują na czytelnika.

Powieść ma wielu bohaterów drugoplanowych, którym pisarka poświęca więcej uwagi.

Czytając trzecią część odniosłam wrażenie, że z kart tych płynie wielka tęsknota za bliskimi, za tym żeby ta wojna wreszcie się skończyła, bo najbardziej w tym cierpią niewinne dzieci, których było mi bardzo żal: małego Mateuszka, czy Szymka, który choć jest już podrostkiem, ale przecież wciąż to jeszcze dziecko.

Bohaterowie znani z dwóch pierwszych tomów nadal trwają w toczącej się wojnie.

Alicja i Julian wspólnie oczekują dziecka.

Czy więc to dziecko się urodzi?

Co stanie się z ich miłością?

I co z miłością pięknej nauczycielki Weroniki do Juliana?

Hanka zaś ukrywa się na wsi.

Igor kończy romans z Mariną, a Walter zajmuje się rozpowszechnianiem propagandy.

Emil Levin wyczuwa, że jego żona Adrianna próbuje od niego odejść i zabrać mu syna, dlatego posuwa się do najokrutniejszego czynu jakim jest broń i pozbawia małżonkę życia, pozorując przy tym samobójstwo.

Co zatem stanie się z małym Mateuszkiem?

Kto się nim zaopiekuje?

To wyjątkowa powieść.

Autorka opisuje szczegółowo wydarzenia historyczne jak choćby: życie w warszawskim getcie, sama walka o przetrwanie czy Powstanie Warszawskie.

Czytamy również o Katyniu czy Smoleńsku, który właśnie w tym czasie jest bardzo dla nas ważny.

Trzecią część sagi czytałam z „duszą na ramieniu” i z zapartym tchem.

Zakończyła się w najmniej spodziewanym momencie tak, że oczekiwanie na kolejną, już czwartą część, stanie się na pewno bardzo długim czasem.

Życie ludzi z powieści Joanny Jax było ciężkie i bardzo niebezpieczne. Wciąż czuli na swych plecach gestapo, byli jak wieczni uciekinierzy, gotowi by przemieszczać się z miejsca na miejsce. Jednak w cieniu narodowej tragedii, jakim była okupacja w tych ludzkich sercach rozgrywały się pojedyncze klęski. Gdy jednak taki dramat dotykał konkretnego człowieka, świat wokół znikał i nie miał znaczenia.

Każdy przeżywał swoje chwile na swój sposób.

I to było najfajniejsze w tej powieści, iż autorka nie obciążała zbytnio czytelnika, tylko z gracją i precyzją kreśliła kolejne rozdziały trzeciej części.

Polecam ją Wam moi drodzy, to naprawdę wartościowa książka i z niecierpliwością czekam na czwartą część.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Czyta się jednym tchem, wciągająca od początku do końca. Bardzo interesujące losy Alicji, Hanki. Trochę pikanterii, miłość, zdrady... Polecam

Druga wojna światowa jest dla współczesnego, młodego pokolenia często epizodem z przeszłości, pojęciem, o którym uczą na lekcjach historii. Gdzie się zaczęła, jak przebiegała, jak zakończyła. W teorii dotyczącej tego trudnego czasu brakuje miejsca na emocje. Co czuli wtedy zwykli ludzie, dla których wszystkie plany i założenia nagle musiały przestać istnieć? O utraconym człowieczeństwie, miłości, przyjaźni i zemście w czasach wojny pisze Joanna Jax sprawnie łącząc literacką fikcję z autentycznym tłem. Tym razem miałam okazję sięgnąć po trzeci już tom serii Zemsta i przebaczenie „Rzeka tęsknoty”. Zainteresowani? Zapraszam do lektury mojej recenzji.

ZARYS FABUŁY

Rzuceni w wir strachu, okrucieństwa i tęsknoty. Rozdzieleni biegiem wydarzeń z niewypowiedzianym na głos pytaniem, a co by było, gdyby wojna nigdy nie miała miejsca? W ich przypadku los chciał jednak inaczej, a spokojne i beztroskie dni pozostają zaledwie mglistym wspomnieniem. Podczas gdy Hanka ukrywa się pośród nieprzychylnych jej mieszkańców, jej brat Emil doprowadza do tragedii, która może pogrążyć go na zawsze. Igor bada sprawę zbrodni popełnionej w Katyniu, a miłość Alicji i Juliana zostaje wystawiona na największą próbę. Czym okazuje się uczucie w obliczu otaczających człowieka tragedii? Czy warto snuć plany, kiedy każda z chwil może okazać się tą ostatnią? Czy można normalnie żyć nosząc na rękach czyjąś krew?

Wojna pisze nieprzewidywalne historie….

Joanna Jax również.

WOJENNA ZAWIERUCHA

Trzecia, ale nie ostatnia część mocno rozbudowanej serii osadzonej w czasach drugiej wojny światowej. Autorka dla swoich bohaterów wybrała trudne, jednak pod względem tworzenia fikcji wdzięczne tło, pozwalające na radykalne zmiany losów, dzięki czemu czytelnik nie musi obawiać się o nudę. Pod warunkiem oczywiście, że pisarz w pełni je wykorzysta. Joanna Jax to robi, sprawnie łącząc fakty z własną wyobraźnią. I kiedy wydaje się, że już nic zaskakującego nie może się wydarzyć, pojawiają się nowe sytuacje, dylematy, kolejne istotne wybory.

Przerażające łapanki i przekazywane wieści o ludziach gazowanych na śmierć. Okrucieństwa Gestapo czy w końcu Polacy zamordowani w Katyniu. Zwaśnione narody kierowane nienawiścią zsyłaną przez odgórne zarządzenia. Zdrada ze strony bliskich i obcy, którzy są w stanie udzielić bezinteresownej pomocy. W końcu zwykli, złaknieni normalności obywatele, którzy chcieliby po prostu normalnie żyć.

LUDZKIE TRAGEDIE… I MIŁOŚCI

Autorka, za pomocą historii głównych postaci, ale i licznych bohaterów drugoplanowych, pokazuje obraz wojny od tej najbardziej wstrząsającej strony, od strony poszczególnych jednostek. Wiarygodne postaci skontrastowane z bestialskim obliczem czającej się za rogiem śmierci uświadamiają, jak podatny na otoczenie i nieprzewidywalny potrafi być człowiek, z jednej strony kochający, z drugiej wyzbywający się człowieczeństwa, by przetrwać. W trzeciej części serii czytelnik mierzy się z paletą osobowości, spośród których nie wszystkich można tak łatwo osądzać. Są ci zepsuci do szpiku kości, zapatrzeni wyłącznie we własne dobro, ci twardo stąpający po ziemi, ale i tacy, którzy pogubili się w tej trudnej przeprawie z niewidoczną na horyzoncie metą. W efekcie emocji nie brak, a Joanna Jax wie, jak nimi pokierować.

KOCHAĆ, CZY NIE KOCHAĆ? OTO JEST PYTANIE.

Przesiąknięty tęsknotą, rzeką ludzkich tragedii trzeci tom utwierdził mnie w przekonaniu, że autorka nie tworzy kolejnych części zapełniając strony książek byle opisami. Nieprzewidywalność fabuły staje się dowodem na to, jak rozległa i pełna ciekawych pomysłów jest jej wyobraźnia. Wielowątkowa, choć wcale nie taka łatwa powieść i zarazem seria zaangażowały mnie na tyle, że chcę dać szansę kontynuacjom docierając do ostatecznego rozrachunku. Czy warto kochać, kiedy miłość może okazać się cierpieniem? A może to uczucie jest światłem w tunelu, kiedy wokół wojna sieje mrok? Czy zemsta daje ukojenie? Czy łatwo odnaleźć swoje miejsce pośród zgliszczy serc? O tym w Rzece tęsknoty.

[Adres usunięty]