Rzeczy, które spadają z nieba

Niedawno skończyłam czytać Rzeczy, które spadają z nieba i choć książka jest krótka, zawiera w sobie 4 historie które w pewien sposób się ze sobą łączą. Książka utknęła w mojej głowie.

Historia jest podzielona i w każdej z nich pojawia się bohater, którego znamy ale poznajemy też losy innych postaci. Z jednej strony wydaje się to skomplikowane jednak w moim odczuciu wiele tu metafor i refleksji nad życiem.

Trafne porównanie występujące również w książce do Alicji w Krainie Czarów jeszcze mocniej działa na wyobraźnie. Przedstawione w książce historie wydają się niemożliwe z naszego punktu widzenia a wydarzyły się naprawdę i to stawia przed nami wiele pytań jak daleko możemy postawić granicę. I czy to co wydaje się niemożliwe tak naprawdę jest iluzją.

Przez książkę przewija się nie tylko porównanie do książek ale i filmów. Bardzo mocno oddziałuje to Hercules Poirot. Przede wszystkim jedna ze scen w książce pozwala nam odczuć jak bardzo coś co dla nas nie ma znaczenia potrafi dla kogoś innego być formą ratunku.

Chyba największe wrażenie poczułam podczas czytania Pięć piorunów Hamisha MacKaya i nie mogłam w to uwierzyć, ciężko ogarnąć to w głowie. Ciekawe podejście do tematu w formie listów jeszcze bardziej wyczuliło mnie na tę historię.

Cała książka z jednej strony opowiada o czasie, o jego przemijaniu i o tym jak łatwo jest utknąć w jednym miejscu nie zdając sobie z tego sprawy. Pokazuje też jak bardzo wyobraźnia niekiedy przesłania nasz osąd, a myśli w głowie jeszcze bardziej nas nakręcają.

Rzeczy, które spadają z nieba jest książką do przemyśleń nad własnym życiem i nieprawdopodobnymi rzeczami dziejącymi się tu i teraz. Wydarzenia widziane różnymi oczami tylko utwierdzają nas w przekonaniu o tym jak życie potrafi być kruche ale i piękne.

Bardzo polecam~

RECENZJA

„Rzeczy, które spadają z nieba” Selja Ahava.

Książka jest lekka, czyta się bardzo szybko, dosłownie pochłonęłam ją przed snem.

Pomimo lekkości pióra czytamy o trudnych tematach. Autorka w przystępny sposób przekazuje nam masę przemyśleń, bólu ale i nadziei. Piękna okładka przyciąga a wnętrze zatrzymuje.

Z przyjemnością przeczytam ją kiedyś ponownie.

Ta książka „rozbija” mnie emocjonalnie, zwłaszcza, że w ostatnich dniach tak wiele osób traci bliskich.

Czasem coś „spada z nieba” i zmienia nasze życie o 180 stopni. Ale czy na lepsze czy na gorsze?

Warto pochylić się nad tą książką, bo chociaż dla niektórych może wydać się banalna, jest głęboka i moim zdaniem warta wpisania na listę bestsellerów 2022.

Dzięki współpracy z wydawnictwem Relacja.

Dla Annu wszystko zaczęło się od wygranej w lotto. Była radość, był tort, była przyszłość pełna możliwości. Druga wygrana jednak pozbawiła duszę lekkości. Przyniosła obawę i podejrzenia.

Dla Hannele zaczęło się w momencie, gdy wszystko się skończyło, bo z nieba spadł lód. Było życie, a potem nie było już nic.

Dla Hamiaha zaczęło się od uderzenia pioruna. Pierwsze nazywano cudem, każde kolejne klątwą.

Zrządzenia losu zadecydowały o życiu ich i ich bliskich. Obojętne na to, czy nazywane miały być „cudem" czy „pechem", głuche na prośby, błagania i groźby. Sprawiedliwe, a jednak od sprawiedliwości stojące daleko.

Czym jest przypadek? Czym jest strata? Jak poradzić sobie z samotnością? I ile twarzy może ona mieć?

„Czasami do głowy przychodzi mi za dużo myśli. Przez to moje szare komórki się gotują i czuję się tak, jakby wszystko miało wykipieć mi z mózgu na zewnątrz."

O Rzeczach chciałam napisać ładnie. Chciałam oddać głos mojemu sercu, ale jednocześnie zawrzeć konkrety. W trakcie pisania odkryłam jednak, że na wspomnienie tej książki moje stopy odrywają się od ziemi i nic nie wychodzi tak jak powinno. Selja Ahava to bowiem autorka bardzo „moja". Z wrażliwością opisuje emocje targające bohaterami i z uwagą obserwuje rzeczywistość. Rewelacyjnie radzi sobie z kreowaniem kolejnych osób, a akcji nie popędza. Wszystko to, w połączeniu z ciekawym pomysłem, daje ogromny potencjał, który moim zdaniem został wykorzystany.

Rzeczy to tak naprawdę opowieść o pewnej rodzinie. Rodzinie, która doświadcza straty oraz zyskuje wygraną, która powinna cieszyć, a staje się ciężarem. Bohaterowie próbują poradzić sobie z tym, co na nich spadło i zrozumieć przyczynę. Zrozumieć, dlaczego się to wydarzyło i dlaczego właśnie im, bo zaakceptowanie przypadku zdaje się być chwilami zbyt trudne. Narratorem nie jest jedna osoba, choć najwięcej tutaj Saary, która urzekła mnie dziecięcą prostotą, z jaką chociażby mówi „Tata się popsuł", gdy obserwuje ojca pogrążonego w żałobie. Mamy część, którą stanowi listy i mamy część, gdzie pewna pogubiona dusza próbuje się nie rozsypać. Całość zdaje się znajdować gdzieś na granicy ze snem i nie wiem, czy to bardziej sprawka stylu autorki czy zebrania w jedno miejsce zbyt wielu zrządzeń losu. Tworzy to klimat tak ulotny, choć tak osiadający na duszy, że powieść od razu wkradła się do mojego serca.

„Rzeczy, które spadają z nieba" to literatura fińska w najlepszym wydaniu. Wydawnictwo Relacja nie zawodzi.

Czy jedno zrządzenie losu może zmienić prostą ścieżkę w kręty labirynt?

Może. O tym przekonali się bohaterowie powieści. Książka, chociaż niewielka objętościowo, nie jest pozycją, którą można przeczytać „na raz’. Nie jest to też zwarta opowieść, a różne historie, porozrzucane fragmenty ludzkich żyć, które przez nieoczekiwany przypadek, uśmiech losu czy ogromną niesprawiedliwość zostają wywrócone do góry nogami. I chociaż początkowo myślimy, że te opowieści nie mają ze sobą nic wspólnego, z biegiem lektury odkrywamy, że są ze sobą powiązane. Książka pokazuje, jak przypadek, kapryśny los potrafi wpływać na ludzkie życie. I jak ludzie radzą sobie z niespodziewanymi zdarzeniami.

Pierwsza historia porusza temat straty i żałoby. Saara, mała dziewczynka, musi poradzić sobie ze stratą matki, która zginęła przez bryłę lodu. Stara się poradzić sobie z targającymi nią emocjami, próbuje pojąć to, co ją spotkało i za wszelką cenę pragnie zachować wspomnienia o matce, te dobre wspomnienia. Szczęśliwie nie była świadkiem zdarzenia (ojciec nie pozwolił jej patrzeć) i obraz nieżyjącej matki nie wrył się w jej pamięć, dlatego może pamiętać mamę taką, jaka była za życia. Mamę o poranku, mamę na jabłoni, mamę w pracy, odstawioną i normalnie. Ponieważ ta historia opowiadana jest oczami dziecka, jest jeszcze bardziej poruszająca niż pozostałe. Kiedy czyta się o tym, co przeżywa to małe dziecko i jak próbuje sobie poradzić, coś ściska za serce bardzo mocno, łzy napływają do oczu, pojawiają się też przeróżne myśli. Książka należy do tych refleksyjnych, które trzeba smakować, delektować się powoli, kawałek po kawałku. Niemniej trafiająca do wyobraźni jest kolejna część, będąca korespondencją ciotki Saary, Annu, z mężczyzną, którego cztery razy raził piorun. Kobieta dwa razy wygrała w totolotka. Można powiedzieć, że to niewyobrażalne szczęście. Jak się jednak przekonujemy i taka przychylność losu może wywołać u człowieka uczucie niepokoju. Ciekawa jest ta korespondencja i muszę przyznać, że ta część trafiła do mnie chyba najbardziej.

To jedna z najbardziej oryginalnych historii, jakie dane mi było przeczytać. Wydarzenia przedstawione w książce wydają się mało prawdopodobne, nierealne. Jak się jednak okazuje nie są niemożliwe. Selja Ahava z niebywałą delikatnością i czułością wobec swoich bohaterów pokazuje, co się dzieje, kiedy naszym życiem zaczyna rządzić przypadek. Autorka stworzyła przejmującą opowieść o poszukiwaniu sensu, bezradności, o utraconej tożsamości, o tym, co wpływa na nasze wybory. Prostym i jednocześnie poetyckim językiem opowiada o sile miłości, o żalu, o radzeniu sobie ze stratą, bólem i o potrzebie zrozumienia. Książka pokazuje, jak wiele siły dają nam zwykłe, najprostsze rzeczy, a także że nasza codzienność ma większe znaczenie niż nam się często wydaje. Czytając, ciągle zastanawiałam się, w jakim stopniu moim życiem kieruję sama, a w jakim stopniu kieruje nim przypadek, ślepy los czy jakkolwiek to nazwać. Powieść daje do myślenia i to jest jej największy atut.

„Rzeczy, które spadają z nieba” to sugestywna, wzruszająca i piękna opowieść o życiowych zmaganiach. Z okrutnym losem, z przypadkiem, który zaczyna kierować biegiem wydarzeń i wreszcie z samym sobą. To prosta proza, pozbawiona górnolotności i moralizatorstwa, przez co zrozumiała i bliska. Serdecznie polecam 💚

Dziewczynka, które straciła mamę i musi sobie poradzić z jej stratą sama.

Kobieta, które dwa razy wygrała w lotka i przytłoczyło ja szczęście

Mężczyzna piec razy rażony piorunem.

Trzy osoby, trzy inne światy i trzy różne wydarzenia, które łączy tylko przypadek.

Rzadko sięgam po krótkie formy. I sama nie wiem dlaczego, ale fanką nie jestem. Jednak ta powieść jest zgoła inna, emocjonalna, powodująca, że czytelnik może się zastanowić nad pewnymi rzeczami, przystanąć i pomyśleć. Ja sama nie myślałam, że ta powiesc mnie tak poruszy. Dla mnie to była wyprawa w głąb własnych wspomnień i myślę, że w tej historii każdy znajdzie coś dla siebie. Często przeciez zastanawiamy się dlaczego coś się stało? Czy na nasze życie ma ktoś plan czy wszystko zależy tylko od ludzkich wyborów? Tutaj nie tylko ludzie maja dusze ale także miejsca. Trocinowy Dom jest skazany na samotnosc przez kilka lat, bo wiąże się ze wspomnieniami o zmarłej żonie i mamie. Zdyt Wielki Dwór jest swiatkiem zbyt wielkich emocji. Napisana pięknym językiem, z wieloma sentencjami, emocjonalana i poruszająca. To nie jest książka, którą czyta się na jednym wdechu, tu fabuła snuje się powoli i niespiesznie wprowadza czytelnika do innej rzeczywistość, w której moglibyśmy znaleźć się sami.