Ryder i Eileen. Banda. Tom 1

Banda stała się domem dla Rydera. To oni pomogli mu walczyć z przekonaniem społeczeństwa do tego, że nadnaturalnych trzeba tępić. Jak pasożyty. Zapomniał już jak wiele znaczyło dla niego prawdziwe życie, dom i narzeczona. Jednak pewnego dnia, w najmniej odpowiednim momencie, na jego drodze pojawia się Eileen, która na nowo pomaga mu odnaleźć emocje i uczucia.

Nikt nie powiedział, że będzie łatwo. Zarówno dla bohaterów tej powieści jak i dla samej autorki, która postawiła przed sobą trudne wyzwanie - debiut w postaci powieści paranormalnej nie jest łatwy, bo przecież wydaje się, że ten gatunek wyczerpał już wszystkie możliwe schematy. Nie jestem przez to pewna, czy tym razem pojawiło się coś nowego. Zbyt dużo było w tej historii typowych motywów, które znam już na pamięć: dwa światy, dwa różne charaktery i konfrontacja, która przeistacza się w głębokie uczucie. Ale byłabym niesprawiedliwa pisząc, że to kiepska książka, bo wcale tak nie jest.

Zacznijmy od bohaterów: tutaj na pierwszy plan wysuwa się Ryder. O nim wiem niemal wszystko, jest bohaterem bardzo dynamicznym, który z istoty zła, pozbawionej uczuć bardzo szybko zmienia się w zakochanego chłopaka. Ta przemiana jest bardzo wyraźna, bo poznajemy go w momencie gdy jest morderczym łowcą, żądnym odkrycia prawdy zaginięcia Nadnaturalnych. I jest w nim pewien urok, takiego chłopaka zadziory, który nie jest łatwym bohaterem, ale jednak roztapia się pod spojrzeniem pięknej kobiety. Co do Eileen nie mam zastrzeżeń, bo właściwie nie poznałam jej bliżej. Przewijała się przez fabułę jakby na drugim planie i choć podobało mi się gdy przerzucała się z Ryderem słownymi zaczepkami, to poza tymi momentami nie zwracałam na nią większej uwagi. Odniosłam wrażenie, jakby jej kreacja została pozostawiona sama sobie, a szkoda bo można było pociągnąć ten duet na równi i wówczas na pewno wywarliby większe wrażenie.

Książka nie jest duża objętościowo, więc od razu rozpoczyna fabułę od konkretnych wydarzeń i nie zanudza zbędnymi opisami. To przypadło mi do gustu, bo zamiast skupiać się na samej otoczce, mogłam prześledzić relację dwójki bohaterów. Autorka nie rozwodziła się nad pochodzeniem konkretnych ras, nie przedstawiała całego drzewa genealogicznego czy historii powstania, tylko raz dwa wyjaśniła o co w tym wszystkim chodzi i przeszła do konkretów. To na pewno gratka dla tych, którzy narzekają na przydługie opisy - nie ma ich wcale, a za to są dialogi, bardzo sympatyczne i miejscami nawet zabawne.

Żałuję tylko, że sceny emocjonalne związane z dwójką głównych bohaterów również zostały okrojone do minimum. Fabuła skupiła się wyłącznie na nich i liczyłam, że poznam więcej faktów z ich wspólnego życia, ale tak się nie stało. Raz dwa ich relacja przerodziła się w płomienny romans, choć taki który nie balansuje na granicy dobrego smaku, tylko po prostu ukazuje uczucie łączące dwójkę odmiennych ras. To mocno kontrastowało z życiem tytułowej Bandy, męskiego świata, który gdy pojawiał się na scenie, wywracał wszystko do góry nogami. Razem z nimi pojawiała się żywiołowość i dynamizm - coś czego brakowało w relacji Rydera u Eileen.

Banda nie jest złym cyklem, ale to dopiero początek, który ma prawo do wad. Jestem ciekawa jak rozwinie się sytuacja w kolejnym tomie zarówno pod względem twórczości autorki jak i losów bohaterów. Na ten moment pozostawiam wybór Wam. Skusicie się?

Trafiacie czasami na takie książki, po które sięgacie i oczekujecie czegoś niesamowitego, a dostajecie coś zupełnie przeciętnego? Opis tej książki wywiódł mnie w pole — jest magiczny, kusił i nęcił, bym sięgnęła po historię Rydera i Eileen i chyba dlatego czuję się tak rozczarowana. Jak możecie przeczytać w opisie, zapowiada ON coś innego, niż powszechnie spotykane motywy w książkach fantastycznych, niestety opis nijak się ma do treści książki.

Ryder wraz z kilkoma przyjaciółmi tworzy Bandę, grupę chroniącą istoty nadprzyrodzone przed ludźmi i ludzi przed tymi stworzeniami. Ostatnio zajmują się sprawą tajemniczych zniknięć, nie mają żadnego punktu zaczepienia, gonią za swoim ogonem nie potrafiąc zlokalizować winnych. Pewnego dnia Ryder idzie na plażę, by pomyśleć i nabrać dystansu do sprawy i spotyka tam piękną i tajemniczą istotę — syrenę. Mężczyzna jest zafascynowany syreną, którą nazywa Arielką, ponieważ nie zna jej prawdziwego imienia. Przy każdej możliwej okazji pojawia się na plaży, licząc na towarzystwo tej niezwykłej istoty. Jednak pojawiają się poważne komplikacje, które sprawiają, że syrena znajduje się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Czy Ryder z Bandą zdołają ją uratować?

Po moim wstępie wiecie, że ta książka mnie rozczarowała, jednak nie znaczy to, że jest zła. Po prostu, po przeczytaniu opisu nastawiłam się na coś spektakularnego...

Muszę przyznać, że autorka miała naprawdę dobry pomysł na fabułę — grupa chroniąca nadnaturalne istoty, tajemnicze zniknięcia tych stworzeń a co najlepsze — całą historię poznajemy z perspektywy mężczyzny. Jednak w trakcie męskość Rydera uciekła, niebezpieczeństwo zeszło na drugi plan, a sprawca stojący za zniknięciami jest znany od początku. I chyba właśnie ta przewidywalność najbardziej mnie rozczarowała. Bo o ile jestem w stanie zrozumieć przemianę Rydera z twardego samca alfa w zmiękczonego uczuciami faceta, to tego, że sprawcę tak łatwo było odgadnąć, wybaczyć nie mogę. Kreacja bohaterów wyszła Karolinie Sudoł całkiem nieźle, choć liczyłam, że Ryder zostanie takim typowym samcem. I teraz najdziwniejsza rzecz — bohaterowie bardzo się od siebie różnią, jednak poza głównymi postaciami nie jestem w stanie wymienić ich imion czy cech charakterystycznych, wszyscy zlali się w tło historii Eileen i Rydera. Główni bohaterowie są do siebie bardzo podobni, uparci i zdeterminowani, by pomóc innym. W bardzo fajny sposób autorka opisała to, jak na siebie działali, jak się wzajemnie przyciągali. Język, jakim posługuje się autorka, jest prosty, dialogi są ciekawe i przyjemnie skonstruowane a książkę czyta się naprawdę szybko.

Banda. Ryder i Eileen to debiut Karoliny Sudoł, dlatego przymknęłam oko na mniejsze błędy i skupiłam się na moich głównych zarzutach. Ta książka zapowiadała się naprawdę rewelacyjnie, jednak autorka chyba troszkę poplątała się w swojej historii, z każdą kolejną stroną odchodząc od działalności Bandy i skupiając się na uczuciu Rydera i Eileen. Wielka szkoda, że tak się stało... Jedno jest pewne, jeśli lubicie paranormal romance, to ta książka wam się spodoba. Jestem bardzo ciekawa, co Karolina Sudoł pokaże w drugim tomie tej serii i czy nie powtórzy błędów popełnionych w pierwszej części. Jednak, gdy będę sięgać po drugi tom Bandy, nie będę się nastawiać na świetną książkę i podejdę do niej bez wielkich oczekiwań. Jeśli lekturę tej książki macie za sobą koniecznie dajcie znać, jakie są wasze wrażenia.

Po komedii romantycznej i kryminale nie z tej epoki przyszedł czas na kolejną książkę z dziedziny fantasy. Ryder i Eileen to kolejna propozycja wydawnictwa Novae Res nie tylko dla fanów tego gatunku, ale dla osób zainteresowanych tematyką sztuk walki i filmem Żółwie Ninja lubiących syreny i odrobinę erotycznej pikantności. Mimo, że książkę bardziej podciągnąć można pod gatunek romans młodzieżowy, to mamy tu standardowy schemat pasujący do całości. Sama autorka jest młoda i potwierdza, że lubi romanse paranormalne, a ta książka jest zwieńczeniem jej fikcyjnych podróży po brutalnym świecie. Świecie, który dziś jest dla nas nierealny, jednak wiele zachowań bohaterów można przenieść w nasz zwykły szary dzień. Nadnaturalne postacie to jedno, ale zachowania i dylematy to drugie. Wciągająca historią, będąca początkiem czegoś większego. Mimo, że losy bohaterów zamykają się na dwustu stronach książki, dla mnie miłośnika fantasy jest to dopiero początek większej przygody.

Tym razem nie będę wiele zdradzała z samej fabuły, bo co bym nie napisała to będzie zbyt wiele. Jedyne czym się ta pozycja wyróżnia od innych to fakt połączenia rasy ludzkiej z nadnaturalnymi. Mamy obecnie wiele książek, czy filmów o wampirach, wilkołakach, aniołach, demonach, czy magikach. Tu jednak wracamy do świata mórz i oceanów. Nasz główny bohater Ryder jest stróżem prawa nadnaturalnych. Nie jest ON ani dobrym, ani złym bohaterem. Ma swoje rozterki, a dodatkowo spotyka piękną dziewczynę, która jest syreną. Wraz z poszukiwaniem odpowiedzi, czym jest syrena dochodzi do wniosku, że to gatunek tajemniczy i dotąd nigdzie nie opisany, czy zgłoszony. W świecie jakim jest osadzona fabuła wiele nietypowych gatunków jest usystematyzowane w zbiorze, lecz syreny brak.

"Moja Arielka" to słowa, które mnie osobiście odrobinę irytowały. Nie mogłam się oderwać od miliona motyli w brzuchy, które namiętnie przypominały mi dialogi z sagi pięćdziesiąt odcieni gray'a. Mimo tego, lekkość dialogów pozwalała przeczytać książkę w jeden wieczór. Odrobinę za dużo tu opisów, które zwalniają akcję, choć dla niektórych osób będą one odpowiednio dozowane.

Sprawa jaką muszą rozwiązać bohaterowie ociera się o kryminał. Tak więc znajdziemy tu nie tylko fantasy i romans, ale również wątki śledcze i sprawę morderstw do rozwiązania. Autorka w tej książce podkreśla szczególnie prawo do równouprawnienia. Mamy tu przemoc, która jest karana. Nie ważne z jakiego jest się gatunku, prawo powinno być przestrzegane, a nikt nie jest gorszy od drugiego, czy to człowieka, czy wampira, czy wilkołaka.

Mam nadzieje, że kolejna część będzie jeszcze bardziej wciągająca, a sama autorka nas jeszcze zaskoczy. Gratuluję bardzo dobrego debiutu i życzę dalszych sukcesów. Aha, jeszcze jedno. Książce zarzuca się wulgaryzmy. No tak są one tu widoczne, ale czy na co dzień ich nie używamy? Jeśli nie lubicie ciętych ripost i odrobiny arogancji nie sięgajcie po tę i inne książki, bo się nie polubicie. Jeśli zaś jesteście otwarci na świat i na nowości wpiszcie książkę na listę lektur do przeczytania.

Blog: [Adres usunięty]

Ryder nie zna innego życia niż to w Bandzie. Traktuje ją jak rodzinę, a jedynie na czym najbardziej mu zależy i najbardziej się dla niego liczy to adrenalina i spluwa. Jest twardym facetem, nielubiącym gdy coś nie jest po jego myśli. Ryder wraz z Bandą zajmują się ratowaniem istot nadprzyrodzonych: wilkołaków, dżinów, wampirów itd. W ostatnim czasie sporo z nich zginęło, dlatego też mężczyźni mają twardy orzech do zgryzienia. Muszą wytropić i zabić sprawców zaginięć, co wcale nie jest prostym zadaniem.

W każdej historii romantycznej musi być też druga strona...

Miłość opowiedziana w tej powieści, stanowczo różni się od innych, z tego względu, że bohaterka w niej opisana nie jest zwykłą dziewczyną, lecz syreną. Tak, dobrze przeczytaliście i nie pomyliły mi się literki. Bohaterka jest SYRENĄ. Szerze mówiąc dowiedziałam się o tym dopiero w trakcie czytania książki i w tym momencie zaczęłam być do niej sceptycznie nastawiona. Jak już pisałam w poprzednim poście, nigdy nie interesowały mnie takie nadprzyrodzone stworzenia, a tym bardziej syreny, ale przyznam szczerze, że wciągnęła mnie historia tej wyjątkowej pary i mimo chęci zamknięcia książki i odstawienia niedokończonej na półkę, przeczytałam ją do końca i szczerze nie żałuję.

Nie ma potrzeby odpychania od siebie tej książki, dlatego, że wątek związany z syrenim ogonem nie jest, aż tak wyróżniony i nie przeszkadza. Syrenka zwana Eileen w dalszych losach jest normalną dziewczyną, ale nie będę zdradzać wam szczegółów. Opowieść można zaliczyć do bardzo humorystycznej, teksty jakie padają, naprawdę mogą rozbawić do łez. Sami musicie poznać historię tego niesamowitego związku i ja jako osoba biorąca w rezerwę takie opowieści serdecznie wam ją polecam.

Nie sposób nie wspomnieć o cudownym wydaniu, tj. okładce. Strasznie podoba mi się wizja jej grafika i to co dla nas stworzył. Muszę również wspomnieć, że autorka Karolina Sudoł jest młodą kobietą, a książka pt. "Ryder i Elieen" jest jej pierwszą wydaną pozycją, dlatego bardzo się cieszę, że miałam możliwość jej przeczytania.

[Adres usunięty]

Ryder kiedyś miał normalną pracę, dom i narzeczoną, aż pewnego dnia poznał Xanda. Wspólnie ze swoimi przyjaciółmi mającymi niemałe fundusze i umiejętności, założyli Bandę. Mężczyźni chronią ludzi, ale też istoty nadprzyrodzone, nie wypowiadają się po żadnej stronie, karzą winnych. Po tym, jak znaleziono zwłoki kilku nadnaturalnych, Banda szuka odpowiedzialnych za to zjawisk. W międzyczasie mężczyzna spotyka zjawiskową istotę – syrenę, którą jest oczarowany. Jednak zdaje sobie sprawę, że póki nie zamkną sprawy z porwaniami, dziewczyna jest w niebezpieczeństwie. Chcąc ją chronić, musi za wszelką cenę znaleźć porywaczy i zabójców.

Ryder i Eileen to pierwsza część cyklu pt. Banda. Książka zabiera czytelnika do miejsca, w którym łączą się dwa światy: rzeczywisty i fantastyczny, gdzie ludzie mogą okazać się potworami, a istoty nadnaturalne bardziej ludzkie, niż się wydaje. Przyznam szczerze, że spodziewałam się bardziej emocjonującej i trzymającej w napięciu lektury z wartką i dynamiczną akcją oraz buchającym z każdej kartki testosteronem. Ostatecznie rzeczywistość wypadła zupełnie inaczej. Co prawda w pewnym momencie moje serce nieco przyspieszyło, jednak było to pod sam koniec, który ostatecznie nieco mnie rozczarował.

Wątek miłosny pomiędzy Ryderem a Eileen – syreną, z jednej strony jest czymś nowym w literaturze, niemniej opartym na znanych i sądzę, że lubianych schematach: jest tak idealny, piękny i słodki, że aż nierealny. Żałuję, że przebił się na pierwsze miejsce, a Banda i jej zmagania ze złem zostali zepchnięci na dalszy plan. Mało wiemy o tytułowej Bandzie, o ich działalności, o tym, kim są poszczególne postaci, czy choćby to, jak się poznali. Słabo jest też rozwinięty wątek sensacyjno-kryminalny. Tło, powiedziałabym, że jest do granic możliwości uproszczone i minimalistycznie opisane. Niewiele wiemy o okolicach, czy samym mieście, w którym toczy się fabuła.

Uważam, że bohaterowie zostali średnio nakreśleni. Mimo że powinna to być książka o grupie dorosłych facetów stojących na straży sprawiedliwości, przynajmniej takie odnoszę wrażenie, w rzeczywistości tak nie jest. Ponieważ fabuła toczy się wokół Rydera i Eileen i ich kwitnącej miłości. Pozostali bohaterowie są jakby wciśnięci na przymus, aby wypełnić jakieś luki fabularne. Ich zachowanie czasami jest mało realistyczne do danej sytuacji. Łączy ich to, że wszyscy są zbyt doskonali, by być prawdziwi. Moim zdaniem najlepiej wykreowaną postacią jest Eileen, która wzbudziła moją sympatię. Przez to, że nigdy wcześniej nie wychodziła na ląd, wszystko, co ją otacza, jest dla niej zupełną nowością. Z kartek powieści tryska jej dobroć, nieświadomość w pewnych sprawach oraz zadowolenie z wszystkiego, co ją spotyka.

Zważywszy na to, że to debiut, uważam, że książka wcale nie jest zła, aczkolwiek mogłaby być bardziej dopracowana. Atutem jest tutaj lekki styl autorki, dzięki czemu lekturę czyta się bardzo szybko, nie wymaga również myślenia i analizowania poszczególnych faktów. Dodatkowo często na mojej twarzy pojawiał się uśmiech. Wspomnę na koniec, że historia Rydera i Eileen została domknięta, także sądzę, że w kolejnych tomach bliżej poznamy innych członków Bandy. Powiem tak, jeżeli podobnie, jak ja, nastawiacie się na powieść z dobrze rozwiniętym wątkiem sensacyjnym, możecie się rozczarować, jeśli natomiast oczekujecie romans paranormalny, to ta książka jest dla Was idealna.