Rycerze Sidonii. Tom 2

Rycerze Sidonii to najdłuższa z wydanych w Polsce serii Niheia, która zabiera czytelnika w wyprawę gdzieś w przestrzeń kosmiczną, gdzie po raz kolejny będziemy świadkiem walki o przetrwanie, rozgrywającej się na niezwykłym tle. Bowiem nawet w pustce kosmosu wyobraźnia Niehia pokazuje iż nie ma granic, a autor po raz kolejny stawia sobie na cel zaskoczenie czytelnika bogactwem stworzonej przez siebie opowieści.

Nasza kolejna przygoda w światach Niheia rozpoczyna się na pokładzie tytułowej Siodnii – statktu-arki przemierzającego przestrzeń kosmiczną i uciekającego przez pustelniakami, istotami odpowiedzialnymi za zniszczenie Ziemi. Najdłuższa wydana w Polsce seria Niheia wpasowuje się w idealnie w takie gatunki jak science fiction, space opera i shounen. Również fani wielkich robotów będą więcej niż usatysfakcjonowani lekturą, nie brakuje tu bowiem wielu emocjonujących walk z ich udziałem. Całość bowiem rozpoczyna się w momencie gdy Nagate Tanikaze, młody kadet wychowany w podziemiach statku zasiada za sterami jednej z maszyn bojowych by stawić czoła zagrożeniu ze strony pustelniaków, które po raz kolejny zagrażają ludzkości.

Fabułę serii w dużym uproszczeniu można podzielić na dwa elementy – jeden stanowi wspomniana walka z pustelniakami i towarzysząca temu otoczka polityczna, drugi stanowi codzienne życie mieszkańców statku, skupiające się rzecz jasna na naszym głównym bohaterze i towarzyszącemu mu, rosnącego z tomu na tom wianuszku kobiet. Wątek haremu nie jest tutaj jednak taki jakbyśmy mogli się tego spodziewać, bowiem towarzyszące młodemu kadetowi bohaterki trudno nazwać zwyczajnymi. Spotykamy tutaj poza “zwykłymi” ludzkimi dziewczynami między innymi: hermafrodytę, cyborga czy połączenie człowieka i pustelniaka. Całość zaś stanowi pretekst do licznych scen obyczajowych rozluźniających nieco atmosferę i będących źródłem śmiesznych gagów z udziałem Nagate, który jak nie trudno się domyślić cechuje się charakterystyczną dla tego typu motywów wstydliwością i niezdarnością.

Po raz kolejny Nihei pobił moje serce za sprawą nie bohaterów czy opowiadanej historii, a świata w którym całość została zamknięta. Pokuszę się o stwierdzenie iż Sidonia jest najbardziej niezwykłym statkiem kosmicznym jaki miałam okazję poznać, czy to za sprawą komiksów, książek, czy filmów. Podczas lektury kolejnych tomów nie raz zastanawiałam się jak ta z zewnątrz nie robiąca zbyt wielkiego wrażenia bryła może mieścić w sobie tak bogatą i różnorodną przestrzeń do życia i nie sądzę bym była w tym odosobnionym przypadkiem. Nie raz można zapomnieć iż znajdujemy się zamknięci wewnątrz statku widząc rozległe pejzaże miasta ciągnącego się zdawałoby się bez końca aż po odległy horyzont.

Rycerze Sidonii to z pozoru prosta historia, w której główny bohater walczy w obronie ludzkości – tutaj przedstawionej jako mieszkańców statku-arki Sidonia i otoczonego wianuszkiem zapatrzonych w niego bohaterek. Nie brakuje to widowiskowych walk z udziałem mechów i groźnych przeciwników w postaci tajemniczej rasy pustelniaków. Jednak gdy przyjrzymy się bliżej przedstawionemu w mandze światu z każdym tomem dostrzegamy coraz więcej szczegółów składających się na jego niezwykłe bogactwo, a to z co pozoru uważaliśmy za niewymagającą historię okazuje się tłem do dużo głębszej opowieści.

Wymieniać takich szczegółów można by naprawdę sporo, jednak by nie psuć nikomu przyjemnością z samodzielnego poznawania niesamowitego świata mieszczącego się n tytułowej Sidonii ograniczę się do kilku przykładów, które dadzą pogląd na to jak niesamowity jest to świat i jak zaskakująca bywa wyobraźnia autora. Przede wszystkim gatunek ludzki zmuszony był dostosować się do nowych warunków życia, zamiast normalnego w naszym rozumieniu przyjmowania pokarmu (choć i ono całkowicie nie zanikło) ludzie przeprowadzają fotosyntezę, by móc normalnie funkcjonować. Pojawiła się trzecia płeć, będącą połączeniem cech męskich i żeńskich, nieobce ludziom jest też klonowanie, a nawet w pewnym momencie pojawiają się rozważania na temat połączenia człowieka z obcą formą życia jaką są pustelniaki. Dlatego choć Rycerze Sidonii wydają się być najłatwiejszą w odbiorze mangą Niheia, co może prowadzić do mylnego założenia iż całość będzie przez to bardziej uboga, z całą pewnością tak nie jest. Tak jak i pozostałe pozycje tego autora, Rycerze Sidonii zachwycają swym bogactwem i wymuszają na czytelniku zwracanie uwagi na szczegóły.

Rycerze Sidonii to także pozycja posiadająca najliczniejsze dodatki urozmaicające lekturę mangi. Co rozdział czytelnik może znaleźć czy to szkice postaci bądź miejsc, informacje wzbogacające naszą wiedzę o świecie, czy też ilustracje z cyklu Sto obliczy Sidonii, który podbił moje serce pozwalając na lepsze poznanie tego niesamowitego statku.

Jeżeli dopiero planujecie rozpocząć swoją przygodę w niesamowitych światach Tsutomu Niheia polecam rozpocząć ją właśnie od Rycerzy Sidonii, jest to zdecydowanie najprzystępniejsza z dostępnych na polskim rynku pozycji Tsutomu Niheia, jednocześnie dostarczająca sporo rozrywki i dająca pogląd na jego niezwykły kunszt i wyobraźnię do tworzenia niesamowitych miejsc i osadzania w nich równie niezwykłych historii i bohaterów. Sama zaś z niecierpliwością wyczekuję kolejnych tomów, bowiem akcja z każdym nabiera tempa i rozmachu i nie mogę doczekać się gdzie dalej zaprowadzi mnie ta historia.

[Adres usunięty]

NA RATUNEK



Pierwszy tom „Rycerzy Sidonii” okazał się naprawdę udaną, lekką, choć mroczną zarazem opowieścią o walce mecha z kosmicznym najeźdźcą. Ciąg dalszy, jak przystało na dobrą kontynuację, rozwija wszystkie zapoczątkowane wątki i dodaje kilka ciekawych informacji. Pytań nadal jest wiele, przybywają nowe postacie, a atmosfera się zagęszcza. Więcej jest też emocji i zdarzeń, a manga z każdą stroną robi się coraz lepsza.

Festiwal Grawitacji nie skończył się najlepiej. Do Sidonii zaczął zbliżać się pustelniak, a czwórka najlepszych pilotów wyruszyła stawić czoła zagrożeniu. Niestety wróg okazuje się być potężniejsi niż sadzili, a ich siły zostają rozbite. Gdy Sidonia wykonuje manewr mający na celu uratowanie jej mieszkańców – niestety kosztem życia wielu z nich - piloci gward umierają w nierównej walce. Utracone ostrokłosy dryfują w przestrzeni, a Shizuka Hojishiro po katapultowaniu się z uszkodzonego gwarda trafia do strefy, gdzie ratunek nie wchodzi w grę. Nagate Tanikaze wraz z innymi kadetami zostaje wysłany by odzyskać jeden z ostrokłosów, jednak zaatakowani przez pustelniaka stają przed trudnym wyborem. Tanikaze udaje się pokonać wroga, jednak wbrew rozkazom rusza na pomoc Shizuce. Od teraz oboje zostawieni na pastwę losu, czekają na to, co się stanie, bez szans na ratunek, pozbawieni wody i wszelkiej nadziei…

Najczęściej tak się zdarza, że prostota jest zmorą nie tylko komiksów, ale także książek, filmów i wszelkich innych przejawów sztuki. Na szczęście w przypadku „Rycerzy Sidonii” autor zdołał przekuć ją w jedną z najmocniejszych cech swojej historii. Opowieść o walce z pustelniakami nie jest skomplikowana, dzięki czemu mangaka może spokojnie, sukcesywnie rozwijać wątki, postacie i stworzony przez siebie świat. Na wiele pytań wciąż wprawdzie nie znamy odpowiedzi – ba, nie znają ich nawet bohaterowie – jednak poznajemy kilka ciekawych faktów o najeźdźcy. Jednocześnie zadane zostają intrygujące pytania o naturę wzajemnych kontaktów, które mają szansę na fascynujące, wieloznaczne poprowadzenie. Do tego rozbudowany zostaje sam świat, a bohaterowie także zyskują pełniejsze charaktery.

Graficzna prostota tej mangi, przyjemnie brudna i dopracowana zarazem, także wypada bardzo dobrze. Rysunki Tsutomu Niheiego (autora „Blame!” czy „Wolvwerine: Snikt!”) mają swój niesamowity urok, wprawdzie początkowo wydają się być mało mangowe, niemniej nie jest to żaden zarzut. Dużo czerni, oszczędne stosowanie efektów, rastrów, cieni i detali naprawdę pasują do tej historii. Podobnie zresztą, jak androgeniczny (ale uzasadniony) wygląd postaci.

Sięgając po „Rycerzy Sidonii” spodziewałem się, że będzie to lekka, przyjemna rozrywka, nie miałem jednak pojęcia, że okaże się aż tak dobra. Nihei jednak po raz kolejny nie zawiódł, a przygody Tanikaze i reszty pilotów gward to po prostu kawał bardzo dobrej mangi Sci Fi. Polecam gorąco.