Roztańczona krew

Kryminał na raz-dwa.

Przyjemny, wciągający, w sam raz na kilka seansów szybkiego czytania ;) - taki to właśnie kryminał ;) Skandynawski styl pisania tego rodzaju książek, jak widać, w dalszym ciągu może się sprawdzać na papierze :)

Tommy Bergmann, jako śledczy, nie pierwszy raz pojawia się na kartach książek Garda Sveena. Tym razem przyjdzie mu rozwiązać zagadkę, która wcale nie jest łatwa... Na początek mamy zwęglone ludzkie szczątki. Policja jest przekonana, że to szczątki seryjnego mordercy, jakiś czas potem jednak Bergmann zaczyna podejrzewać, że zbrodniarz jednak żyje... Kolejny element układanki to zaginiona nastolatka i mająca swe korzenie na Litwie sekta, której wyznawcy wierzą, że zbawienia można dostąpić przez okaleczanie dziewczynki urodzonej pod znakiem Barana... Zaginiona urodziła się pod takim właśnie znakiem - przypadek?...

Książka nie jest może arcydziełem, nie powala też niczym odkrywczym, ale dobrze się czyta. Akcja stoi na przyzwoitym poziomie, jej tempo również, sama historia zaś jest na tyle ciekawa, że skutecznie wciąga. Zresztą, tak to już bywa w kryminałach - pewne schematy w każdym z nich są nie do uniknięcia, a o tym czy książka wciąga, decyduje pomysł na fabułę. Tutaj pomysł ten jak najbardziej się sprawdza :)

Polecam :)

Dziękuję Media Rodzina za egzemplarz recenzencki.

Recenzja także na:

[Adres usunięty]

Jeżeli kiedykolwiek polegaliście na policji w jakiejkolwiek sprawie i zawiedliście się bardzo, to niestety mogliście trafić na funkcjonariusza, który w większości prowadzi swoje sprawy „na odwal się”.

Zdarzają się jednak niekiedy prawdziwi wyjadacze, którzy wiele lat przepracowali w swojej profesji i każdą sprawę potrafią rozwiązać. Nawet jeżeli w przestępstwo jest zamieszana połowa jego przełożonych, a martwy człowiek nagle zmartwychwstaje.

Tommy Bergmann, to policjant pracujący w swoim zawodzie już od kilku lat. Niektórzy twierdzą, że po ostatniej sprawie mężczyzna stał się nad wyraz nadpobudliwy, podejrzliwy, a przede wszystkim agresywny. Jednak pomimo tego, nie można o nim powiedzieć, że źle wykonuje swoją pracę i nie traktuje tego, jako priorytet.

Pewnego razu w spokojnym dotychczas Oslo policja otrzymuje zgłoszenie zaginięcia nastolatki, która już od dłuższego czasu nie pojawiła się w domu. Krótko po wszczęciu poszukiwań dziewczyny funkcjonariusze znajdują zwęglone zwłoki prawdopodobnie jakiejś kobiety.

Śledząc jednocześnie sprawę zmartwychwstałego zabójcy, na jaw wychodzi jeszcze inna równie ważna sprawa. Na komisariacie w Oslo funkcjonariuszka Suzanne otrzymuje polecenie od swojego kolegi po fachu aby przeszukać jedno z mieszkań podejrzanego, który aktualnie odsiaduje wyrok. W środku kobieta odnajduje pewne nagranie z tytułem „Ona go zbawi”, jak się później okazuje przesłanie to jest skierowane do młodego mężczyzny, który porywał i dalej porywa małe dziewczynki, aby pojąć je za żony i tym samym odkupić swoje winy.

Z jednej niby banalnej sprawy dla nowicjuszy nagle zrobiły się dwie, z czego ta druga będzie bezpośrednio zagrażała jednemu z policjantów.

Dość krótki kryminał, z bardzo rozbudowaną fabułą i nie ma takiego czegoś, że jedna zagadka ciągnie się przez prawie pół książki. Wszystko następuje bardzo spontanicznie i niepostrzeżenie dla czytelnika, ponieważ nie wiadomo, kiedy autor uśmierci bohaterów, lub po prostu ich oszczędzi, bo jemu się tak podoba.

W skali od najlepszego kryminału do najgorszego tą książkę mogę spokojnie umieścić gdzieś tak w połowie, ponieważ nie była ona tak bardzo nudna, ale i jednocześnie zaskakująca.