Rozkład północy

,,Rozkład północy" to zbiór opowiadań wybitnej koreańskiej pisarki, których akcja dzieje się w instytucie badawczym, w którym dochodzi do niezwykłych zdarzeń.

Trzymające w napięciu, nieprzewidywalne, pełne niewyobrażalnych zdarzeń. Wyobraźnia autorki, która wykreowała ten magiczny świat, w realny sposób przenosi czytelnika na miejsce zdarzeń.

🌙✨ Uwielbiam japońskie i koreańskie opowieści grozy. Już od czasów szkoły średniej chętnie sięgałam zarówno po książki z tego gatunku, jak i filmy. Odkąd pamiętam intrygowała mnie ich różnorodność i to jak często stały w sprzeczności do europejskich przykładów. Yokai? Yurei? A może zwykłe urban legends? Chłonęłam te treści w ilościach przemysłowych i zwyczajnie po dziś dzień bardzo mnie ciekawią. Z tego powodu, kiedy trafię na jakiś intrygujący przykład przeważnie sięgam po niego bez większego zastanowienia. Od taki standard w ciągu kilkunastu lat.

🌙✨ Te historie, mimo iż tak sprzeczne w stosunku do tych, które znamy wszyscy mają jednak kilka podobieństw. Często poruszają tematy życia codziennego, problemy emocjonalne czy przykłady paranormalne. Dlatego przy bliższym zapoznaniu się z kilkoma przykładami z ogromną łatwością zauważycie, że niezależnie od szerokości i długości geograficznej boimy się tych samych rzeczy. Te same tematy nas bulwersują i intrygują. Dlatego co bardzo mnie cieszy popularność tego gatunku w Polsce z roku na rok rośnie. Najwidoczniej jedna życiowa prawda się nie zmieniła - lubimy sięgać po opowieści z dreszczykiem i jednocześnie dowiadywać się o sobie nawzajem czegoś nowego.

🌙✨ Rozkład Północy od Bory Chung to idealny przykład w swoim gatunku. Chudziutka książeczka ozdobiona pięknym niebieskim ptakiem jest zbiorem kilku opowiadań, które możecie spokojnie połknąć na jeden raz. Jednak jak to często bywa w zbiorach wszystkim opowieściom przygrywa jeden temat przewodni. W nieznanej lokalizacji istnieje Instytut zajmujący się badaniami nad przeklętymi przedmiotami mającymi często paranormalną bądź tragiczną historię. Osoby pracujące jako stróże na terenie instytutu mają pozornie niezwykle proste zadanie. Patrolować korytarze instytutu według określonej procedury i meldować wszystkie ewentualne odstępstwa od normy. A wierzcie mi w takim miejscu ze względu na jego charakter wspomnianych wypadków będzie na pęczki. Ale czy to strażnicy są głównymi bohaterami opowiadań?

Nie - bowiem pierwsze skrzypce w każdym opowiadaniu grają właśnie wspomniane już przeklęte przedmioty bądź postaci napotkane przez stróżujących. Przeklęty trampek? Piękna chusta z malowidłem błękitnego ptaka? A może płaszcz, z którego wysypują się monety — każdy z pozornie nijakich przedmiotów ma swoją historię, którą musi opowiedzieć. A że użyje do tego ludzi? To juz przecież nie ich problem.

🌙✨ W ten sposób na przestrzeni wszystkich opowiadań dowiecie się co może się wydarzyć gdy spotkacie dyrektora instytutu, sprawdzicie do czego może doprowadzić faworyzowanie w rodzinie albo jak to jest spotkać przeklętą owcę czy kota, który umarł w miejscu, w którym nie powinien. Każda z tych historii pod płaszczykiem symbolu opowie wam o bolączkach toczący ludzi. Brak akceptacji własnych pragnień? Złość na odrzucającego nas rodzica? Mord i jego konsekwencje. to tylko kilka z tropów, które przyświecają tym opowiadaniom.

🌙✨ Nie jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Chung, ale jak zawsze była to przepyszna przygoda. W każdym opowiadaniu udało mi się znaleźć coś innego co wzbudziło we mnie przemiłe zaskoczenie. Kilka z nich zjeżyło mi włosy na karku a następne zwyczajnie wzruszyło. Styl autorki jest jedyny w swoim rodzaju. Miejscami bardzo oszczędny w treści, by za chwile być niezwykle eklektycznym i głębokim. Bohaterowie rozmyślają o swoich odczuciach i wydarzeniach, których byli uczestnikiem bądź świadkiem w sposób niezwykle głęboki, ale na szczęście bez zbędnego patosu. Z tego powodu przez każde opowiadanie po prostu płynęłam. A cała książka zajęła mi nie więcej niż trzy godziny jednego wieczoru. Które opowiadanie najbardziej wpadło mi w pamięć? Zdecydowanie pierwsze o nazwie: Tu nie wolno wchodzić — rzadko kiedy pierwszy tekst w zbiorze podbija moje serce i robi to również po zakończeniu książki. Wszystko dlatego, że Chan bohater opowiadania miał problemy i przemyślenia, które kiedyś na przestrzeni życia idealnie pokrywały się z moimi własnymi.

🌙✨ Czy warto? Absolutnie! Jeżeli lubicie się bać a nie macie akurat ochoty na coś dłuższego

„Był pe­wien, że tylko ona na tym świe­cie w pełni rozumie na­wie­dza­ją­ce go ob­ra­zy z prze­szło­ści i targający jego ser­cem żal. Nie­ustan­nie utwier­dzał się w prze­ko­na­niu, że tkwią w tym smut­ku we dwoje, razem z nią za­le­wa­jąc się łzami.”

Czy na zaledwie dwustu stronach książki, może skrywać się ciekawa historia?

Okazuje się, że jednak może i wydawnictwo @kwiaty_orientu kolejny raz to pokazało.

Bora Chung Jest zupełnie nieznaną dla mnie autorką. Nie wiedziałam czego mogę się po niej spodziewać, a jak doskonale wiecie, lubię czytać grubaski, więc takie cienkie pozycje zawsze traktuję z rezerwą. Jak widać, niepotrzebnie. Okazuje się, że na tak małej ilości stron, można zmieścić całkiem sporo treści.

Autorka przestawia nam aż siedem opowiadań, które osadzone się w pewnym instytucie badawczym, w którym prowadzone są eksperymenty nad przedmiotami o nieznanej proweniencji i zagadkowych właściwościach. Nie za bardzo wiadomo, jakie konkretnie badania prowadzi owy instytut, ale jego rozległe zbiory wymagają szczególnej opieki w godzinach nocnych. Jak dla mnie, to brzmi ciekawie, nawet bardzo.

Mamy tu trochę fantastyki, szczyptę horroru. Rozdział o kotku sprawił nawet, że miałam ciarki na całym ciele, czy to jawa, a może sen? Oto jest pytanie. Mam ochotę opowiedzieć Wam ten rozdział, uważam, że jest on najlepszy z całej opowieści.

Lubię takie paranormalne wstawki, duchy, zjawy, nawiedzone miejsca i inne takie, a tutaj właśnie to znalazłam. Zachęcam Was również do przeczytania kilku słów od autorki, okazuje się, że myśli ona zupełnie podobnie do mnie. Jesteście ciekawi? Bo ja byłam bardzo!

Jest to pozycja, przy której trochę musiałam się skupić, szczególnie na początku. Pierwszy rozdział zaczytałam dwa razy, musiałam się wyciszyć podczas lektury, ale czasem i takich pozycji potrzebujemy, w końcu nie przez wszystko można przelecieć bezmyślnie. Ja podczas lektury bawiłam się dobrze, autorka zaciekawiła mnie swoim stylem pisania i pomysłami, które ma w głowie. Chętnie sprawdzę jej inne pozycje, bo okazuje się, że kilka z nich już wydała.

Zachęcam do zapoznania się z tym tytułem, jest ciekawie, to trzeba przyznać!

Bora Chung należy do grona osób autorskich, które poruszają się w swojej prozie po dwóch płaszczyznach. Jedna z nich stanowi obraz jasny i przejrzysty, łatwy w odbiorze i interpretacji, z ciekawymi bohaterami oraz starannie utkaną fabułą. Druga to wiwisekcja społeczeństwa, zabawa ludzkimi lękami, sprytne ujęcie rzeczywistości, by uwypuklić uczucia, których nie brakuje w zderzeniu z trudnymi tematami. Obie płaszczyzny są ze sobą ściśle związane i jedna nie może istnieć bez drugiej. By nie narzucać czytelnikowi zbyt wiele, by zostawić mu miejsce na własne przemyślenia, autorka wkracza w surrealizm, który buduje z połączenia horroru, fantastyki i science-fiction. Idzie w stronę fikcji, choć tak naprawdę w centrum stawia jednostkę oraz dzisiejsze społeczeństwo. Wychodzi poza antropocentryzm, nie boi się tematów tabu, korzysta z możliwości, jakie daje wielokulturowość, w jakiej dorastała. Dzięki temu łączy czytelników niezależnie od szerokości geograficznej, stawia na uniwersalne wartości, które w jej wydaniu nie stanowią nic wtórnego. Stanowi jedną z najważniejszych autorek, jakie budują moje czytelnicze preferencje.

Co istotne. „Rozkład północy“ to siedem opowiadań osadzonych w instytucie, gdzie prowadzone są badania nad przeklętymi przedmiotami. Ich głównymi bohaterami są dozorczynie i dozorcy, którzy nie zawsze trzymają się protokołu bezpieczeństwa oraz rad bardziej doświadczonych od siebie. Na skutek tego wpadają w objęcia wydarzeń, które są poza miejscem i czasem, a jednak mocno oddziałują na ich teraźniejszość. Powstaje z tego opowieść o walce o prawa, miłość czy sprawiedliwość. Powieść zbudowana z krótkich tekstów lub opowiadania tworzące spójną całość.

Powtórzę się, ale więcej Bory Chung w moim życiu, więcej.

przekł. Dominika Chybowska-Jang

Rozkład północy to zbiór siedmiu opowiadań, które łączy jedno - instytut, w którym prowadzone są badania nad przeklętymi przedmiotami. Narratorka opowiada o swoich przeżyciach i o historiach usłyszanych od innych pracowników. Instytut to miejsce przedziwne. Znajdują się w nim rzeczy przeklęte i nawiedzone, a jego pracownicy pracują nad tym, aby uwolnić te duchy. Opowiadający historie są nocnymi strażnikami, do ich obowiązku należy tylko sprawdzanie, czy żadne drzwi nie są otwarte. Taka praca dla wielu z tych ludzi jest wytchnieniem i w instytucie wreszcie znajdują dla siebie miejsce, nawet jeśli od czasu do czasu muszą trochę najeść się strachu.

W porównaniu z Przeklętym królikiem te opowiadania nie były dla mnie aż tak straszne. Było tu trochę baśniowości, niesprawiedliwości i wyzysku najbardziej bezbronnych - głównie o roli kobiet jako opiekunek i w końcu ofiar całej rodziny, Bora Chung dużo pisze. Ponieważ w instytucie mieszkają też zwierzęta, spodziewać się możecie wątków ich krzywd - żadna szczęśliwa istota nie zostaje na ziemi by kogoś straszyć. Owca z opowiadań Przeklęta owca i Milczenie owiec jest naprawdę smutną bohaterką.

Bohaterowie opowiadań mają problemy rodzinne. A to obsesyjna miłość matki odbiera mu możliwość stania się dorosłym, odpowiedzialnym mężczyzną i odsuwa go od reszty rodziny, a to uzależniony od hazardu mąż rujnuje całe poukładane życie rodzinne i zmusza do zaczynania wszystkiego od początku, a to wreszcie ksenofobiczna rodzina funduje swojemu synowi piekło na ziemi i wreszcie się od niego odcina, jako od tego zepsutego. Instytut jest tu miejscem, gdzie każdy, nawet ci najbardziej pogardzani i odrzuceni znajdą swoje miejsce - wystarczy tylko, że będą przestrzegali zasad i zrozumieją, ile dobra robione jest w tym miejscu.

Rozkład północy to nie jest wstrząsający zbiór opowiadań, ale z pewnością wywołuje pewien niepokój. W książce jest kilka scen, kiedy rzeczywistość wydaje się bardzo niepewna a bohaterowie trafiają jakby do koszmarnego snu. W tym momencie łatwo jest się wczuć w ich sytuacje, kto w końcu nigdy nie śnił koszmaru? Krótkie zdania i oszczędne opisy nie budują napięcia dla czytelnika, ale pozwalają mu one samemu stworzyć we własnej głowie straszną scenę i poczuć dreszczyk emocji. Dla mnie pod względem straszności wygrywa scena z niekończącego się tunelu, wydająca się bardzo realna a jednak za sprawą zupełnie nierzeczywistych tabliczek pojawiających się co chwila, wyrwana z sennych koszmarów.

Książki Bory Chung są idealne dla każdego, kto lubi próbować czegoś nowego, nieoczywistego i bardzo niejasnego. Kto lubi tworzyć własne interpretacje i odczuwać niepokój podczas lektury, ponieważ w przypadku Rozkładu północy nie można być niczego pewnym ani niczego przewidzieć. Ja dodatkowo miałam to szczęście, że o książce, stylu oraz o inspiracjach do napisania opowiadań mogłam posłuchać od samej Bory Chung, na autorskim spotkaniu w mojej bibliotece. Pierwszy raz byłam na takim spotkaniu, ale teraz z pewnością będę częściej zerkała na rozpiskę zaplanowanych wydarzeń. Świetnie uzupełniło mi to lekturę. Dużo też dają dodatki z tyłu książki - Posłowie i Analiza utworu, więc polecam ich nie pomijać.