Romy i droga do Paryża

Michelle Marly

"Romy i droga do Paryża"

Autorka przedstawiła drogę, jaką Romy Schneider musiała przebyć, żeby uwolnić się od wizerunku Sisi i stać się tą wersja siebie, którą zawsze chciała być.

Historia, była dosyć przykra, bohaterka jako nastolatka została wciągnięta w trudny, skaplikowany jak na jej wiek, dorosły filmowy świat. Nie mogła być sobą, nie mogła wychodzić z koleżankami, bawić się jak to przystało na nastolatkę, nie mogła również spełnić swojego marzenia. Tutaj goniły ją terminy i zobowiązania. Musiała stać się pracoholikiem, nie potrafiła odpuścić, była łatwowierna i podporzadkowywała się mamie i ojczymowi. Do czasu, gdy poznała Alaina Delona – który z początku nie przypadł jej do gustu, ale dzięki niemu udaje jej się wyrwać spod wpływu matki. Zachodzi w niej znacząca przemiana, poznaje zupełnie obcy sobie świat i coraz lepiej się w nim czuje.

Mimo, że rola Sisi, przyniosła jej międzynarodową sławę to nasza bohaterka nie była szczęśliwa, bo kto by był na jej miejscu? Ciągle zadowalała innych, ale nie siebie. Mimo wszystko imponował mi jej hart ducha, niezłomność i upór w dążeniu do swoich marzeń. Jej fascynacja Alainem była trochę mnie przerażając, ale rozumiem ją w końcu prawdziwą miłość poznaje się tylko raz w życiu.

Bardzo przykra historia, pełna niesprawiedliwości dla naszej głównej bohaterki. Zżyłam się z bohaterką, rozumiałam ją, współczułam, przeżywałam razem z nią, wspierałam ją w podjętych decyzjach.

Emocji tutaj nie brakuje, lecz dla mnie była to poruszajaca historia o byciu kimś innym, nie sobą. O realizowaniu siebie nie tak jak by się chciało. 🥺 Do momentu przemiany, który w końcu musiał nastąpić.

Polecam ❤

Dziś przychodzę do was z książką o znanej aktorce z lat 60. i 70. ubiegłego stulecia. Rosemarie Magdalena Albach-Retty, znana jako Romy Schneider, stała się rozpoznawalna po roli księżniczki Sissi, która zagrała w wieku siedemnastu lat.

W swojej książce "Romy i droga do Paryża" autorka Michelle Marly przedstawia ciekawe fakty z życia aktorki, skupiając się na okresie wchodzenia Romy w dorosłość. Jak na nastolatkę przystało Romy nie ominął etap buntu i poszukiwania własnej drogi. Młoda aktorka próbowała odciąć się od postaci Sissi, z która była utożsamiana, uniezależnić się od rodziny, która była związana z branżą filmową oraz zawalczyć o swoją miłość. W tym czasie Romy nawiązuje znajomość z Alainem Delonem, który partnerował jej w jednej z filmowych produkcji. To dla niego dziewczyna odważyła się postawić matce i ojczymowi, z którymi miała bardzo bliska relację, i wyruszyć do Paryża, za głosem serca.

Interesujące jest to, że Michelle Marly powołuje się na informacje z pierwszej ręki, gdyż jej rodzina była związana z rodziną Romy Schneider. Ukazuje może mniej znane, ale z pewnością już wtedy buntownicze usposobienie aktorki, jej upór w dążeniu do celu. Możemy zobaczyć zakulisowe życie tamtych czasów, które autorka nakreśliła w bardzo ciekawy sposób.

Jeżeli świat kinematografii oraz gwiazdy kina znajdują się w strefie waszych zainteresowań, to książka o jednej z najbardziej kontrowersyjnych europejskich aktorek z pewnością przypadnie wam do gustu.

Polecam 👍

„Przekraczanie ustalonych granic zawsze sprawiało jej przyjemność...”

Poruszająca lektura...

Romy była postacią tragiczną, jako nastolatka została wciągnięta w trudny, zakłamany, dorosły filmowy świat. Nie mogła być sobą, rządził nią świat terminów i zobowiązań. Była pracoholikiem, nie potrafiła odpuścić, zbyt naiwna i łatwowierna. Rola Sisi, przyniosła jej międzynarodową sławę. Po poznaniu Alaina Delona – który początkowo nie przypadł jej do gustu - udaje jej się wyrwać spod wpływu matki. Zachodzi w niej znacząca przemiana, poznaje zupełnie obcy sobie świat i coraz lepiej się w nim czuje.

Targały nią ogromne namiętności, jak sama twierdziła na jej życie miało wpływ troje ludzi: Alain Delon, Luchino Visconti i Coco Chanel.

Fascynująca biografia. Oparta na faktach opowieść o nietuzinkowej zaskakująco odważnej kobiecie, która u szczytu kariery, odważyła się pójść własną drogą. Autorka nie daje nam suchych faktów, ale zajmującą, zbeletryzowaną biografię, która przykuwa uwagę.

Intymna, niebanalna, chwilami dramatyczna opowieść. Zbyt szybko odeszła...

Nieczęsto sięgam po biografie, ta całkowicie mnie porwała. Czytanie od początku do końca było przyjemnością. Klimatyczna, przenosi nas do 50/60 lat ubiegłego wieku, do Paryża i Wiednia. Sporym zaskoczeniem był dla mnie fakt, że pisarka osobiście znała aktorkę. Serdecznie polecam! Tatiasza i jej książki :)

"Romy i droga do Paryża" to oparta na faktach powieść o wyjątkowej kobiecie, która u szczytu kariery zdecydowała się pójść pod prąd i wbrew radom najbliższych osób wybrać własną, ryzykowną drogę.

Rzadko sięgam po biografie, jednak historia Romy, najlepiej opłacalnej niemieckojęzycznej aktorki lat 50', której rola Sisi, młodziutkiej cesarzowej, przyniosła międzynarodową sławę, wydała mi się interesująca. Autorka nie podaje nam w książce suchych faktów z całego życia aktorki. Skupia się wyłącznie na kluczowym w rozwoju kariery zawodowej okresie 4 lat, kiedy to młoda, 19-letnia Romy, uwielbiana przez publiczność, lecz zamknięta w ramach jednej, określonej roli filmowej, decyduje się zerwać z utrwalonym wizerunkiem i rozwijać swój talent aktorski w Paryżu. Ostatecznie do miasta miłości przenosi się również ze względu na rozwijający się romans z przystojnym aktorem, Alainem Delonem, dla którego jest w stanie rzucić wszystko. Tylko czy taka młodzieńcza, zwariowana miłość i niestosowanie się do wszelkich rad bliskich to słuszna droga?

Poznanie tej książki zajęło mi znacznie więcej czasu niż zakładałam. Nie była to lektura, od której nie mogłabym się oderwać, albo którą pochłonęłabym od deski do deski w jeden czy dwa wieczory. Pomimo tego była interesująca i spędziłam przy niej miło czas. Zastanawiałam się, czy będąc na miejscu Romy potrafiłabym wykazać się choć w połowie taką odwagą i ryzykiem jak ona. Wątpię. Jej hart ducha, niezłomność i upór w dążeniu do swoich marzeń niezwykle mi imponowały. Jej ślepa fascynacja Alainem trochę mnie przerażała, ale miłość i młodość rządzą się swoimi prawami. Sama opisywana postać twierdziła, że Alain jest jedną z osób, które zmieniły jej życie.

Lubię książki, które wywołują we mnie mieszane uczucia, bo zazwyczaj dzięki temu zostają na dłużej w pamięci. Z jednej strony historia Romy, która potrafiła zawalczyć o siebie i swoje marzenia jest dla mnie inspirująca. Z zapartym tchem czytałam o drodze, jaką przebyła wkraczając w dorosłe życie, określając siebie samą. Z drugiej strony posłowie i wiadomości o dalszych losach tej niezwykłej aktorki wywołały mój smutek. Moje emocje świadczą zapewne o tym, że zdążyłam przywiązać się do tej silnej i fascynującej kobiety.

Sława wielokrotnie zdaje się być pokrewieństwem lepszego świata. Pięknego, szykownego i nad wyraz eleganckiego, z pewnością pełnego blasku, finezji oraz zamierzonej aparycji. Romy Schneider niewątpliwie cieszyła się tym angażującym przywilejem – już w wieku dwudziestu lat została przecież najlepiej opłacalną niemieckojęzyczną aktorką lat pięćdziesiątych, otwarcie pragnącą scenicznych sukcesów, jednocześnie usilnie próbującą zerwać z przesłodzonym wizerunkiem cesarzowej Sisi, której rola nieuchronnie stała się jej znakiem rozpoznawczym. Była także kobietą naturalnie złaknioną miłości – fascynującą i zaskakująco odważną.

Michelle Marly niejednokrotnie już udowodniła, że jest prawdziwą wirtuozką słowa. Tytuł Romy i Droga do Paryża to niezaprzeczalnie kolejny swoisty argument dla jej wyjątkowego talentu – w oczach czytelnika to pięknie zbeletryzowana biografia, historia ukazująca prawdopodobnie najbardziej wymowny i poruszający segment życia znanej niemieckiej aktorki. Bo przecież to właśnie w momencie nawiązania znajomości z nadzwyczaj nonszalanckim Alainem Delonem, młoda Romy zaczyna rozpoznawać gamę własnych sensualnych potrzeb, definiuje tym samym nieznane sobie wcześniej uczucia – początkowo nieśmiałe, może też niechciane, a jednak z czasem coraz bardziej intensywne, klarowne i zadziorne. Kreacja francuskiego aktora zdaje się być w odbiorze mocno sugestywna, autorka wyraźnie akcentuje jego kochliwy sposób bycia, w jego zaczepnej postawie każe też szukać rozbieżności między francuską otwartością i niemiecką roztropnością. Obraz tej relacji ma ewidentnie ukazać przełomowy etap w życiu Romy – wizualnie utrwala bowiem proces kształtowania jej dojrzałości uczuciowej, eksponuje także odważne wyrwanie się z przesadnie opiekuńczych rodzicielskich ramion.

Najbardziej charakterna część opowieści to czas poświęcony pracy z włoskim scenarzystą i reżyserem teatralnym, Luchino Viscontim – to właśnie w tym rozdziale emocje uwydatnione są najbardziej, stają się wręcz mocno ekspresyjną molekułą zdarzeń, sukcesywnie potwierdzają wyniszczający poziom eskalacji życiowych ambicji, w tym przypadku związanych z wymagającą pracą w teatrze. Notoryczna niepewność i gęsto panoszące się wątpliwości – dla niedoświadczonej teatralnie Romy ten etap zauważalnie jawi się jako nadmiernie uciążliwy, bez wątpienia stanowi ekstremalną lekcję scenicznego aktorstwa. Wizerunek Viscontiego jest bowiem bardzo stanowczy i surowy, momentami wręcz przerażająco bezwzględny.

Michelle Marly ponownie emanuje ekspresją dobitnie absorbujących uczuć! Intencjonalnie proponuje sfabularyzowaną rekonstrukcję życia fascynującej Romy Schneider, właściwie jego fragmentu – niewątpliwie najbardziej burzliwego, przełomowego i wyczerpującego, jednocześnie srodze napełnionego trwogą, naturalną naiwnością oraz potrzebą zdefiniowania własnej kobiecości. Historia niesamowicie intymna i mocno temperamentna, namacalnie ukazująca tragizm osobowości niemieckiej aktorki. Momentami drastyczna i boleśnie przejmująca. Na tej scenie emocje wybrzmiewają donośnie, nierzadko afiszując się spontanicznym szaleństwem.