Rok we mgle

Choć pierwsza powieść Michelle Richmond, z jaką miałam okazję się zapoznać (I że cię nie opuszczę), nie wywarła na mnie zbyt wielkiego efektu, to postanowiłam nie zniechęcać się zbyt mocno do jej twórczości i sięgnąć po inną z jej książek, Rok we mgle. Wiecie, czasami pierwsze spotkanie bywa nie do końca udane, a potem okazuje się, że po prostu sięgnęło się po jedną z tych słabszych opowieści autora, które akurat powstały wtedy, gdy miał gorszy okres – to się zdarza każdemu, a zwłaszcza pisarzom! Wena to bardzo kapryśne stworzonko… Czy zatem moja opinia na temat twórczości Richmond uległa poprawie?

Chyba nie do końca… Możemy to teraz rozpatrywać w dwóch płaszczyznach. Rok we mgle to powieść, którą odbieram identycznie jak I że cię nie opuszczę. Zatem może to sugerować, że autorka przynajmniej utrzymuje stały poziom swojej twórczości, ma jasno określone cele, trzyma się tego, co bezpieczne i po prostu ma swój styl i wizję. Po części jest to prawda, aczkolwiek trzeba też napisać o tym, że w jej powieściach po prostu czegoś mi brakuje. Ogółem staram się unikać porównań jednej książki do drugiej, ale w tym przypadku będzie to ciężkie do zrobienia, gdyż podczas lektury tej powieści przypadły mi do gustu dokładnie te same elementy, co w przypadku pierwszego spotkania z twórczością autorki. Richmond ma dobry styl, dzięki czemu książkę czyta się naprawdę bardzo szybko, a wyobraźnia jest w pewien sposób poruszona – ponownie miałam wrażenie, że po prostu przed moimi oczami rozgrywa się film. Zatem co jest nie tak?

Przede wszystkim powtarzalność, brak budowania napięcia i lepszego tempa akcji. Zacznijmy od tego, że Richmond ponownie wzięła na tapetę dosyć oklepany temat, tym razem nie motyw sekty, a zaginięcia dziecka. Fabuła jest do bólu przewidywalna, bowiem z łatwością można dojść do tego, jak historia się potoczy i jaki będzie jej finał (swoją drogą raczej mało porywający finał, zdecydowanie nie jest to coś, co wbije czytelnika w fotel i zabierze mu dech w piersi). Tempo akcji? Bardzo kiepskie, można wręcz odczuć wrażenie, że jest do granic możliwości rozwleczona, a my snujemy się za główną bohaterką. I choć stale towarzyszyło mi to uczucie „oglądania filmu” (że tak polecę skrótem myślowym, który chyba jednak każdy książkoholik zrozumie), to jednak obawiam się, że gdybym faktycznie oglądała tego typu film, to niejednokrotnie ucięłabym sobie drzemkę – niechcący. Tutaj przy życiu trzymały mnie chyba jedynie krótkie rozdziały i po prostu przyjemny język, bo zdecydowanie nie mogę napisać, że była to kwestia porywającej fabuły.

Mimo wszystko historia sama w sobie jest logiczna i sensowna, aczkolwiek bardzo oklepana i przewidywalna. Rok we mgle o tyle wygrywa z książką I że cię nie opuszczę, że nie jest absurdalny. To taka życiowa opowieść, choć nie pojawia się w niej nic zaskakującego. Niestety, muszę ze smutkiem stwierdzić, że jak na tego typu tematykę, jest tutaj zbyt mało emocji – niby są tam jakieś zaczątki pewnych uczuć, takich jak tęsknota, miłość, oddanie, smutek, radość, rozpacz… Ale to wszystko jest takie płytkie, pozbawione głębi i realizmu. Właściwie wszystko w tej powieści jest bardzo jednolite i w tym przypadku nie jest to zaleta…

Sami bohaterowie są dosyć trudni do określenia. Jake, ojciec zaginionej dziewczynki, ma bardzo dziwne podejście do całej sprawy. Najpierw porusza niebo i ziemię, aby odnaleźć córkę, ale bardzo szybko się poddaje i właściwie ciężko jest stwierdzić, czego pragnie od życia. Z kolei Abigail, jego narzeczona, obwinia się za to, że Emma zaginęła, aczkolwiek ma w sobie znacznie więcej determinacji niż Jake, choć nie jest matką dziewczynki i zna ją zaledwie od roku. Dobrą rzeczą było to, że faktycznie dało się zauważyć zmiany, jakie zachodziły w jej zachowaniu – początkowo była pełna rozpaczy i obwiniała się na każdym możliwym kroku, ale potem uparcie trzymała się nadziei, że Emma się odnajdzie. Jednak te emocje nie były zbyt mocno nakreślone, bardziej wynikało to z faktu, że padały po prostu tego typu sformułowania, bowiem gdybym miała faktycznie poczuć to, co główna bohaterka, to raczej nic by mi się nie udzieliło.

I niby jest tutaj to, co być powinno, ale zdecydowanie po zakończeniu lektury (a nawet i w trakcie) odnosi się wrażenie, że to wszystko dało się napisać lepiej. Wciąż czegoś brakuje, takiej finezji, klimatu, emocji – niby język autorki jest bardzo płynny i plastyczny, a jednak wszystko wydaje się być takie sztywne. Chwilami bywa nużąco, całość jest przewidywalna, aczkolwiek książka ta sprawdzi się w przypadku czytelnika poszukującego chwili wytchnienia od mocniejszych lektur, który z przymrużeniem oka podejdzie do słowa „bestseller” i nie będzie miał zbyt wielkich oczekiwań.

[Adres usunięty]

Abby prywatnie i zawodowo zajmuje się fotografią. Pewnego dnia prowadząc zajęcia w szkole poznaje Jake'a. Młody, przystojny, zabawny oraz... z przeszłością.

Jake samotnie wychowuje Emmę, córkę z poprzedniego małżeństwa - słodką, sześciolatkę z charakterkiem. Dziewczyny przypadają sobie do gustu, przyszłość Abby i Jake'a wydaje się być obiecująca, para zaczyna planować ślub i wspólne życie.

Czas płynie beztrosko, do dnia w którym Abigail zabiera mała na plażę i na chwilę traci ją z oczu... Emma rozpływa się w powietrzu...

Nikt jej nie widział, nikt nic nie słyszał...

Rozpoczynają się rozpaczliwe poszukiwania.

Druga książka po całkiem fajnym debiucie Michelle Richmond - I że cie nie opuszczę.

Rok we mgle.

Bardzo ciężko jest mi ją ocenić... Dlaczego?

Na pewno jest to dobry dramat.

Na pewno jest to świetna książka obyczajowa.

Ale czy jest to thriller, który miał trzymać w napięciu?

Niestety nie... a na taki się nastawiłam.

Jako obyczajowy dramat oceniam na 7/10☆

Thriller niestety tylko na 5/10☆

Chwila nieuwagi... Ile czasu wystarczy, żeby dziecko zniknęło?! 20 sekund, 30 sekund?! Twoje życie już nigdy nie będzie takie samo!

Abigail ma pod opieką córkę swojego narzeczonego Jaka. Zabiera ją na plażę, odwraca wzrok, a ona po prostu znika!! Co zrobić, jak mu to powiedzieć? Czy to koniec ich związku? Czy Jake bedzię potrafił jej wybaczyć coś takiego? Do tego pojawia sie matka Emmy... Uświadamiasz sobie jak wiele mają pieknych wspomnień...Kiedy wszyscy już zwatpią Ty wiesz, że nie możesz się poddać! Jesteś mu przecież to winna!! Poruszająca historia o miłości do dziecka, którego nie jesteś biologiczną matką. Ale czy to ma znaczenia? Jak dużą rolę pełni pamięć w naszym życiu!? Co jesteś w stanie zrobić aby odnaleźć swoją małą dziewczynkę?

Dobrze pamiętam, jak wielkie wrażenie zrobiła na mnie oryginalna fabuła poprzedniej pozycji Richmond, dlatego też z niecierpliwością wyczekiwałam na jej kolejne dzieło. Czy jednak książka "Rok we mgle" okazała się równie dobra? Cóż... Nie mogę powiedzieć, że jestem zawiedziona, po prostu nie tego się po niej spodziewałam. Sama fabuła po raz kolejny zdecydowanie na spory plus, tajemnicze zaginięcie sześcioletniej Emmy, która będąc pod opieką swojej przyszłej macochy praktycznie rozpływa się w gęstej mgle wzbudza uwagę czytelnika i wciąga go w ten ponury, morski klimat już od pierwszych stron. Natomiast później akcja momentalnie zwalnia, a jej tempo przez całość pozycji jest niestety dosyć opieszałe. Zbyt duża ilość niewiele znaczących wstawek z przeszłości głównej bohaterki i jej liczne wewnętrzne rozterki skutecznie zmniejszają dynamizm, którego brakowało mi podczas lektury najbardziej. Natomiast zakończenie całkowicie mnie zaskoczyło, i nie chodzi tu nawet o samo zniknięcie dziewczynki i związaną z tym zagadkę, ale o skomplikowane międzyludzkie relacje łączące bohaterów, których kreacja była zdecydowanie największą zaletą tej historii. Przyznam szczerze, że ciężko mi ocenić tę pozycję jako thriller...

To owiany ponurą aurą dramat obyczajowy, subtelnie ukazujący psychologiczną wielowarstwowość postaci.

W tej książce nie ma wartkiej akcji, nie przeszywa też strachem, ale za to jest wielki niepokój. Jest całe może bólu i niepokoju. Jako mama, czytając o zniknięciu dziecka, wciągnęłam się od pierwszej strony. Przeżywałam razem z bohaterką jej cierpienie, wyrzuty sumienia, odtrącenie ukochanego. Chwilami miałam ochotę jej wykrzyczeć, żeby zrobiła coś inaczej, żeby szukała szczęścia gdzieś indziej. Oczywiście, to by się na nic nie zdało, ale uważam, że to plus dla książki - to ważne, że wywołuje emocje. Jedyne na minus to zakończenie - jakieś takie bez fajerwerek, czegoś zabrakło, albo wręcz przeciwnie, niepotrzebnie przedłużone. Ale może to tylko moje odczucie

Anna Wądołowska

W „Roku we mgle” poznajemy Abigail i Jake, którzy wkrótce zamierzają wziąć ślub. Oboje mają za sobą związki, które zakończyły się w dość przykry sposób, jednak mają nadzieję, że wspólnie odnajdą szczęście i wychowają sześcioletnią córkę Jake Emmę. Jedak, jak wiadomo.. Los bywa przewroty. Abigail i Emma wybierają się na plażę, tylko we dwie, ale powraca z niej tylko Abi.. Kobieta tylko na kilkanaście sekund spuszcza dziewczynkę z oka i okazuje się, że tyle wystarczyło by Emma „rozpłynęła się w powietrzu”.. W tym momencie akcja zaczyna nabierać tempa..

„Każde zaginione dziecko jest czyimś najbardziej bolesnym wspomnieniem, czyimś najbardziej znaczącym punktem odniesienia. Z każdym nazwiskiem związany jest ktoś anonimowy, kto czeka na powrót dziecka do domu.”

Powiem Wam, że ta historia WCIĄGA. I to nie tylko mola książkowego. Abigail jest fotografką i w książce znajdziemy wiele odniesień do fotografii. Dla mnie to był strzał w dziesiątkę, bo fragmenty te dodawały książce niesamowitego klimatu, a na dodatek autorka jeszcze bardziej podbiła moje serce. Bo musicie wiedzieć, że nie lubię, kiedy pasja głównego bohatera traktowana jest przez autorów po macoszemu.

„Pamięć działa jak proces konstrukcji, który nie tylko odtwarza, ale także filtruje, zmienia i interpretuje przeszłość.”

Jak możecie się domyśleć, zostanie podjęta próba wyjaśnienia, co właściwie stało się z Emmą, i tutaj kolejny plus dla autorki. Przedstawiłam nam nie tylko sam proces dochodzenia do prawdy, ale także nie szczędziła nam opisów przeżyć bohaterów i emocji, które nimi targały. A na dodatek mogliśmy się dowiedzieć czegoś więcej o naszej pamięci, czy choćby o tym jak przedstawiają się statystyki odnajdywania zaginionych dzieci..

„Każde zdjęcie jest pojedynczą chwilą, pozornie kompletną, ale brakuje mu kontekstu: nieobecności oddechu, całkowitego bezruchu.”

Teraz już mogę z pewnością powiedzieć, że sięgnę po każdą książkę jaką autorka napisze, i jestem pewna, że mi się spodoba. Lubie autorów, którzy piszą ciekawe książki, na wiele różnych tematów.