Rogata dusza

Y ja takoż radna wielce...

1243 rok Lwówek Śląski, gdzie rozpoczyna się pierwszy turniej rycerski na ziemiach polskich. Wszystko jest przygotowane, zjechali najlepsi walecznicy, by przez trzy dni zmierzyć się w różnych konkurencjach. Książę Bolesław Rogatka nie należy do miłych i pobożnych ludzi, tym większy jest strach, jak się zachowa, kiedy dowie się, że w zamku został zabity bogaty dworzanin.

Śledztwo zostaje powierzone podkomorzemu i sokolnikowi Raszko Drzemlikowi. Bada trupa, śledzi, tropi, ale okazuje się, że znajdują kolejnego zamordowanego... A przecież nie jest to takie oczywiste, bo wtedy raczej detektywów nie było, łapano wroga, który np. zabitemu groził i wymierzano karę najczęściej śmierci i sprawa była załatwiona. Ta sytuacja jest wyjątkowa ze względu na turniej i na samego Drzemlika, który postanawia nawet zbadać trupa, co wówczas było zakazane, bo naruszało spokój zmarłych. Po mieście zaczyna krążyć wieść, że to sam Diabeł morduje kolejne ofiary, nadziewając je na rogi.

Kryminał historyczny, który przybliża czytelnikom średniowiecze. Okazuje się, że ludzie wtedy tacy pobożni nie byli. Zazdrość, zdrada, kradzieże, donosicielstwo... całe zło wychodzi na światło dziennie.

Świetny zabieg z narratorem, którym jest sam czort, śledzący wszystko z dachów. Bardzo rzetelnie odmalowane tło historyczne i pokazanie postaci w krwi i kości. Wiemy, jak żyją, kochają, jakie mają zwyczaje i jak grzeszą. Czytelnik czuje się, jakby sam był w środku akcji.

Jedyny problem, który miałam, to przyzwyczajenie się do języka stylizowanego na staropolski. Pierwsze strony czytania były ciężkie. Trzeba się całkowicie przestawić, a czasem nawet wracać do fragmentu tekstu, by dobrze go zrozumieć. Ciekawe doświadczenie. Kiedy jednak się przez to przebiłam, to było już czysta przyjemność, to znaczy tak nie do końca czysta, ale to już sami przeczytacie i sami się o tym przekonacie.

Rogata dusza to książka, ż którą kończę obecny rok. Historyczny kryminał rodem z Wieków Średnich, mógł okazać się lekturą trudną i wymagającą, tak przynajmniej myślałem po pierwszych 80 stronach, a to ze względu na stylizowany na epokę język, ale okazał się fantastyczną książką, gdy tylko się przywykło do tej staropolszczyzny i doceniło fakt, że tylko pomaga to książce i nam, byśmy poczuli się rzeczywiście, jakbyśmy byli na turnieju rycerskim w 1243 roku. Książka z niesamowitą trzeba przyznać okładką to przednia zabawa, z której można się niejednego o polskim Średniowieczu dowiedzieć, albo tylko dobrze bawić, w odkrywaniu kto stoi za zbrodniami, dokonywanymi w powieści. To udany mariaż powieści historycznej i detektywistycznej, a czyż od czasu Imienia Róży nie kochamy tego typu historii? Książce Łukasza Malinowskiego daleko do dzieła Umberto Eco, ale frajda z czytanie jest niewiele mniejsza. Bardzo spodobał mi się pomysł, by treść miała dwóch narratorów, z czego jeden to sam Czort, wiedzący trochę więcej niż jego towarzysz i dopowiadający swoje dzieje i jego wersję tych wydarzeń. Motywy diaboliczne to coś co bardzo lubię, a przecież diabeł pasuję do Średniowiecza najbardziej ze wszystkich minionych i obecnych czasów. Sama część śledztwa też zadowala i jest misternie skonstruowana tak, by czytelnik czerpał satysfakcję w miarę tego jak główny bohater wszystko sobie ułoży i odgadnie, kto jest winowajcą. Podsumowując autorowi wyszła spod pióra powieść bardzo oddająca realia epoki, śmiała i będąca popisem jego erudycji i wyobraźni. Mnie ta opowieść w formie i treści bardzo się spodobała. Bardzo dobra książka, polecam!!!

Za książkę dziękuję skarpawarszawska