Rodzinne tajemnice

Przeczytałam tę książkę w weekend i totalnie mnie wciągnęła. To nie jest historia pełna akcji, ale ma w sobie coś takiego, że trudno się od niej oderwać. Najbardziej podobało mi się odkrywanie przeszłości babci Dolores i to, jak stopniowo wszystko zaczyna się układać w całość. Dużo tu emocji, ale podanych w bardzo spokojny, prawdziwy sposób. No i plus za dużą czcionkę, naprawdę robi różnicę przy czytaniu.

Książka "Rodzinne tajemnice" była moim pierwszym spotkaniem z twórczością autorki. Stylistyka i język jakim posługuje się pisarka jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się naprawdę szybko. Ja pochłonęłam ją w jedno popołudnie i już od pierwszych stron zostałam wciągnięta do świata Dolores oraz jej wnuczki. Z dużym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem śledziłam to co działo się na kartach powieści. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana i dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie zostali w niejednoznaczny, autentyczny i wielowymiarowy sposób wykreowani. To postaci, które mają swoje tajemnice, a także wady i zalety, borykają się z różnymi mniejszymi bądź większymi problemami, zdarza się im popełniać błędy, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w niektórych przypadkach podzielając podobne troski i dylematy. Na kartach powieści autorka snuje losy Dolores - kobiety, która wiele złego doświadczyła w swoim życiu. Jednak mimo tego nie poddawała się, starała się być najlepszą matką dla swoich dzieci i swoją miłością wynagrodzić im pewne braki. Wielokrotnie podczas lektury miałam ochotę wejść do tej książki żeby przytulić, wesprzeć Dolę i zapewnić ją, że jeszcze będzie dobrze. Szalenie interesującym wątkiem jest dar, który miała Dolores.. ale nie zdradzę Wam o co chodzi, żeby nie psuć radości z poznawania tej niesamowitej i zaradnej kobiety. Ważna rolę w tej historii odgrywają oczywiście postaci drugoplanowe, które wprowadzają sporo zamieszania do życia Dolores (głównie w przeszłości) i jej wnuczki, dostarczając im samym jak i Czytelnikowi wielu skrajnych emocji i wrażeń. Autorka w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas czy naszych. Mowa o skomplikowanych relacjach rodzinnych, traumach, przemocy domowej, problemie alkoholowym czy stracie bliskiej osoby. Autorka na przykładzie swoich bohaterów pokazuje, że przeszłość, w formie tajemnic rodzinnych, traum, trudnych wyborów rzutuje na życie kolejnych pokoleń, kształtując ich tożsamość i postrzeganie świata. Udowadnia również, że nawet po latach da się odbudować, to co zostało zniszczone. Choć czas zmienia perspektywę, często otwiera też nowe drzwi do porozumienia i pogodzenia się z przeszłością. Miło spędziłam czas z tą książką i z chęcią w przyszłości ponownie sięgnę po historię spod pióra autorki. Polecam!

„Rodzinne tajemnice” – Ewa Szymańska, Wydawnictwo Szara Godzina.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i mam nadzieję, że zdecydowanie nie ostatnie.

Młoda kobieta wpatruje się w portret pięknej kobiety w kapeluszu. Kim tak naprawdę była babcia Dolores? Kobieta, która była powiernicą jej zmartwień, nie miała prostego ani łatwego życia, a dodatkowo doświadczała proroczych snów.

W książce mamy okazję bliżej poznać historię Dolores – kobiety, która wyszła za mężczyznę bez miłości, chcąc wyrwać się z rodzinnego domu. Zostaje także matką dla jego syna z poprzedniego małżeństwa. Jej życie nie jest łatwe, szczególnie po tragicznej śmierci dziecka. Mąż coraz częściej sięga po alkohol i nie szczędzi jej przykrych słów.

Książka napisana jest w taki sposób, że czytając, mamy wrażenie, jakbyśmy tam byli. Czułam, jakbym podążała za Dolores i widziała świat jej oczami.

Autorka porusza wiele trudnych tematów, takich jak śmierć dziecka, nieuleczalna choroba, przemoc, alkoholizm, romans czy adopcja.

Nie znajdziecie tu szybkich zwrotów akcji – fabuła rozwija się spokojnie, ale dostarcza mnóstwo emocji i refleksji. Dodatkowo autorka świetnie oddaje klimat czasów, w których żyła Dolores.

Polecam! 📖

“Nie da się zmienić swego przeznaczenia. Co ma być to i tak będzie. Losu nie oszukasz”.

Poznajemy historię Dolores, kobiety, która na pierwszy rzut oka mogłaby wydawać się zwyczajna. A jednak z każdą kolejną stroną odkrywamy, jak wiele dźwigała na swoich barkach. Wyszła za mężczyznę, którego tak naprawdę nigdy dobrze nie poznała. Zrobiła to z poczucia obowiązku, z troski o dziecko, na prośbę kogoś, kogo już nie było. I właśnie w tym jednym wyborze zamknęła całe swoje przyszłe życie — życie pełne strachu, przemocy i bólu. Jej mąż okazał się człowiekiem okrutnym, uzależnionym, pozbawionym czułości. W ich domu nie było miejsca na bezpieczeństwo.

Mimo trudnej tematyki powieść czyta się z przyjemną lekkością. Ta historia rozgrywa się między przeszłością a teraźniejszością, a mostem między nimi jest wnuczka — wrażliwa, szukająca odpowiedzi, próbująca zrozumieć, kim naprawdę była jej babcia. To odkrywanie jest powolne, momentami bolesne, ale też niezwykle poruszające. Fabuła ciekawie poprowadzona, dopracowana w każdym szczególe. Autorka ma ciepły, naturalny, piękny styl, dzięki czemu łatwo wejść w świat bohaterów, mamy tu ciekawy psychologiczny rys ich osobowości. Wiarygodni, realni, zwyczajni, to ludzie, jakich mijamy w naszej codzienności. Z ogromną ciekawością wkroczyłam w ich trudny świat i razem z nimi przemierzałam ich życiowe ścieżki.

Książka przez którą płynie się spokojnie, bez pośpiechu. To opowieść o rodzinie. O tym, że emocje i doświadczenia przechodzą z pokolenia na pokolenia. Życie Dolores nie było łatwe, pełne bólu, trudnych wyborów i walki, której nikt nie widział. Potrafiła kochać. Mocno, bezwarunkowo. Szczególnie swoje dzieci, to one były jej światłem w najciemniejszych momentach. Poruszył mnie wątek przemocy i samotności, przedstawiony bez przesady, prawdziwie. Dom w którym brak poczucia bezpieczeństwa, groźby, napięcie, codzienna mozolna walka by trwać. Postać Dolores to dla mnie cicha wojowniczka. Kobieta, która mimo wszystko nie zgubiła w sobie czułości do życia. Jest tu też coś więcej… delikatna nuta tajemnicy, pewien niezwykły dar, który dodaje tej historii odrobiny magii, ale nie odbiera jej autentyczności. Piękna relacja babci i wnuczki, więź, która staje się schronieniem, ale też lustrem dla przeszłości.

Poruszająca opowieść, postawia z refleksją, ukazuje, że każda historia ma drugie dno. Bardzo polecam! Tatiasza i jej książki :)

Zastanawialiście się kiedyś nad znaczeniem Waszego imienia? A może wiąże się z nim jakaś konkretna historia rodzinna?

Moje imię - Aleksandra - zawdzięczam Osobie, której niestety nie było dane mi poznać. Zmarła, zanim się urodziłam.

Z opowieści mojej Mamy jednak wiem, że Babcia marzyła o Wnuczce Aleksandrze. Moje drugie imię- Helena - też nie jest przypadkowe. Otrzymałam je właśnie po mojej Babci. Kiedy jakiś czas temu zaczęłam sprawdzać znaczenie mojego imienia, okazało się, że pochodzi z j. greckiego. Wywodzi się od słów /alekso/ - "bronię" i /aner/, /andros/ - "człowiek". Innymi słowy "obrończyni ludzi". Nieraz się zastanawiam, czy Mama mojej Mamy o tym wiedziała...

Piszę o tym nieprzypadkowo, bo właśnie [Adres usunięty] o niezwykłych relacjach między Babcią a Wnuczką jest ta książka. To było moje pierwsze literackie spotkanie z twórczością Ewy Szymańskiej. Już wiem, że na "Rodzinnych tajemnicach" się nie skończy. Dlaczego? Lubię wzruszające historie z międzypokoleniowym wątkiem w tle. Mam wrażenie, że im jestem starsza, tym bardziej chwytają mnie za serce, choć przecież nierzadko bywa tak, że towarzyszą im silne emocje wywołane przez określony bagaż doświadczeń, z którym przychodzi mierzyć się naszym bohaterom.Jednocześnie za ich sprawą powracam myślami do własnych rodzinnych historii, wspominając z sentymentem Tych, których już niestety ze mną nie ma, a byli mi naprawdę bliscy.

Akcja książki dzieje się na Lubelszczyźnie (mój kolejny powód do wzruszeń, bo z tych okolic pochodziła moja druga Babcia). Wydarzenia z teraźniejszości przeplatają się z tymi z przeszłości, a towarzyszą im w tym rodzinne tajemnice. Smutki i radości... Szczerze poruszyła mnie historia Dolores. Samą bohaterkę poznajemy w smutnych okolicznościach.

Dzięki Wnuczce, która stara się dociec, kim tak naprawdę była Jej ukochana Babcia, możemy dowiedzieć się coraz więcej. Dzięki wspomnieniom Dziewczyny widzimy, jak w pewnym momencie życia obu bohaterek, historia zatacza koło. Tak jak kiedyś Babcia była powierniczką sekretów swojej Wnuczki, tak potem Ona wysłuchuje nagromadzonych przez lata, skrzętnie przez Dolores ukrywanych wspomnień...

Bez wątpienia ta kobieca Postać o oryginalnym imieniu to jedna z tych bohaterek, które zapisują się w pamięci Czytelnika. Iście prawdziwa wojowniczka nie bojąca się stawiać czoła trudnościom i przeciwnościom losu. A trzeba przyznać, że nie miała lekko, i to już od samego dzieciństwa. Bo jak inaczej spojrzeć na dojmujące poczucie osamotnienia w domu dalekim od rodzinnej, ciepłej atmosfery czy ostracyzm społeczny wynikający po pierwsze z nietypowych umiejętności/zdolności Doli, a po drugie zbyt silnie zakorzenionych przesądów w lokalnej społeczności? Kiedy więc na horyzoncie pojawia się kusząca perspektywa wyjścia za mąż, a tym samym okazja do stworzenia nowej, lepszej (wydawać by się mogło) rzeczywistości, trudno jej się oprzeć. Niestety, ku rozczarowaniu Dolores, przyjdzie Jej podjąć kolejną walkę, tym razem nie tylko o siebie, ale i o swoje dzieci..

Szczerze mówiąc nie pamiętam już, kiedy to ostatnio poczułam aż tak głęboką niechęć do wykreowanej przez Autora/Autorkę postaci. Edward Bolesta, jak żaden inny bohater (a w zasadzie antybohater), wywołał u mnie prawdziwą kumulację negatywnych emocji- począwszy od frustracji, a kończąc na wściekłości. Najgorsza w tym wszystkim jest świadomość tego, że niejedna Kobieta doświadczyła, doświadcza lub będzie doświadczać przemocowego związku... W obliczu tej jakże trudnej sytuacji życiowej tym bardziej poruszyła mnie postawa Dolores, która pomimo tak bolesnych dla niej doświadczeń, była w stanie zachować pogodę ducha i do końca swoich dni "hołubić życie we wszelkich jego przejawach".