Rodzina u władzy. Medyceusze. Tom 1

Dzisiaj przychodzimy do was z recenzją książki „Medyceusze. Rodzina u władzy” od Wydawnictwa Sonia Draga.

Kosmo i Wawrzyniec to synowie Jana Medyceusza. W chwili ich poznania, czyli na początku historii bracią umiera ojciec i na ich barki spada sprawowanie władzy nad imperium finansowym Florencji. Dwaj mężczyźni mają nie lada wyzwanie, gdyż zewsząd zbierają się ludzie, którzy chcą zniszczyć ich jak i republikę.

Książka bardzo przypadła nam do gustu, bardzo przyjemnie się ją czytało i szybko. Nie było w niej trudnego słownictwa, lecz fajna opowieść po trochu historyczna, a trochę obyczajowa. Sądzimy, że każdemu kto chodź trochę interesuje się tematem rodów u władzy w danych krajach ta książka przypadnie do gustu. Nie martwcie się dziewczyny wątek miłosny też się tu znalazł, więc nie ma co się martwić, że jest to zgoła książka historyczna. Widać, że autor czerpał masę informacji ze źródeł historycznych, ale jak sam napisał, pozwolił sobie na lekkie zabiegi kosmetyczne.

Akcja i fabuła mają dosyć zawrotne tempo, są takie przesunięcia w czasie, widać, że autor chciał ukazać to co mu się wydawało najbardziej oczywiste i najlepsze. Nie oznacza to, że nic tam się nie działo. Oj działo się działo, ukazana była tam budowa kopuły katedry, czy bitwa, nie wspominając już o sieci intryg zaplecionych na rodzinę Medyceuszy, jak i o chorobę trapiącej cały kraj , czyli o dżumie. W każdym wydarzeniu bierze udział masę ludzi i każdy ma jakieś znaczenie, na przykład jedna z boheterek Laura Ricci, która nie miała łatwo w życiu przez pomyłkę obwinia rodzinę Medyceuszy o straszne rzeczy i mści się na nich na każdym kroku.

Postacie według nas są bardzo fajnie przedstawione, każda osoba ma swój charakter, swój własny styl, na przykład najemnicy są wybuchowi, władczy. Podobało nam się również ukazana w książce miłość braterska, to jak jeden za drugiego poszedłby na śmierć, to jak ta rodzina trzymała się i nie poddawała gdy najgorsze czyhało za rogiem. Wątek braterski to mocna strona tej książki, bo to dzięki niemu rodzina Medyceuszy jest taka silna. No może jeszcze dzięki mądrości i zaradności Kosma. Jednak autor pięknie pokazał jak Jan Medyceusz wychował swoich synów, na dobrych i rezolutnych ludzi, którzy nie chwalą się swoim bogactwem, a nawet pomagają tym biedniejszym, słabszym, zdają sobie sprawę na jakiej są pozycji, a jednak nie tracą głowy, trzymają ją wyprostowaną i myślącą.

Oprócz świetnie opisanym bitwą, chociaż aż ta bardzo się nie znamy, zabrakło nam trochę opisów samej Florencji, przydało by się więcej, jak dla nas. Wracając jeszcze do bitwy to nie była pokazana jakoś bardzo krwawo, nie powiemy znalazło się kilka scen gdzie coś było mocniejszego, ale czytaliśmy gorsze rzeczy. I to właśnie chyba sprawiło, że dosyć dobrze się ją nam czytało.

W książce ukazane są różne światy, nie tylko świat bogatych Medyceuszy, ale również świat osób, które nie miały łatwego życia, które niosły swój bagaż przeszłości i wyrobiły sobie charaktery, które w końcu wyszły na wierzch, albo pozostawały na powierzchni cały czas, tworząc z tych ludzi potwory.

Podsumowując, jeżeli chcecie przeczytać luźną książkę obyczajową opierającą się na historii rodu Medyceuszy, to polecamy wam ją serdecznie, gdyż jest naprawdę wiele ciekawych wątków w niej godnych polecenia.

Matteo Strukul Medyceusze Rodzina u władzy, jest pierwszą częścią większego cyklu fabularnej powieści historycznej, opartym jednak na faktach, w którym najważniejszą rolę odgrywa florencka rodzina Medyceuszy, bogatych bankietów, rodu, który zbudował potęgę nie tylko Florencji, ale miał również swój udział w rozwoju całych Włoch, był impulsem umożliwiającym rozkwit włoskiego renesansu, rodziny, która na świat wydała nie tylko mecenasów sztuki, ale również papieży, książąt, a nawet przyszłe królowe.

Pierwszy tom obejmuje czasy od roku 1429 do 1453 i rozpoczyna się tragiczną śmiercią, prawdopodobnie otrutego Jana Medyceusza, twórcy rodzinnego domu bankowego, ojca Kosmy i Wawrzyńca, którym przypadnie w udziale dalszy rozwój interesu rodzinnego. Nie obejdzie się niestety bez trudności, ponieważ inne wpływowe rody, nie będąc skłonne do zawierania sojuszy, staną na drodze obu braciom. Nie ułatwi im również zadania rozbity w tym czasie na mnóstwo mniejszych, często zwalczających się państewek, kraj. Polityczne rozgrywki, walki o wpływy, chęć usunięcia stojących na drodze do władzy przeciwników, będzie zarzewiem licznych konfliktów, intryg, a nawet doprowadzi na pewien moment do banicji braci, utrudniając im budowę swojej potęgi. A w tle budować się będzie florencka katedra Santa Maria del Fiore, której projekt a następnie ustawienie gigantycznej kopuły przypadnie rzeźbiarzowi i architektowi Filippo Brunelleschiemu.

Mamy w tym przypadku do czynienia z kilkutomową powieścią, w posłowiu do pierwszego tomu autor pisze o trylogii, chociaż na chwilę obecną są dostępne już cztery tomy (kolejne to Mężczyzna u władzy, Kobieta u władzy i Upadek rodziny), opartą na faktach i licznych źródłach historycznych, rozpoczynającą opis wydarzeń kolejnych kilkuset lat, będącą zarazem rodzajem sagi rodzinnej, zekranizowaną z resztą parę lat temu we Włoszech.

Warto zwrócić też uwagę na sposób narracji, do którego początkowo musiałam się przyzwyczaić.

Nie jest to opowieść płynnie przechodząca pomiędzy kolejnymi wydarzeniami, stanowi raczej zamknięte w poszczególne rozdziały, fragmenty życia Kosmy i Wawrzyńca, rodziny Medyceuszy, wrogów i wszelkich innych postaci historycznych bądź fikcyjnych, czyhających na jakiekolwiek potknięcia rodu bankietów. To, z jednej strony powoduje, pojawiające sie uczucie niedosytu, spowodowane pewną utratą rytmu, którego nadania dla tego typu historii oczekiwałabym, z drugiej jednak daje chyba nieco większe poczucie bycia świadkiem wydarzeń stricte historycznych, nieco tylko ubranych w powieściową narrację.

Budowa potęgi Medyceuszy okupiona była sporymi kosztami. Ta ogromna ilość intryg, przeróżne zawierane sojusze, walki o wpływy, pojawiające się femme fatale, w całkiem interesujący sposób oddają ducha tamtych czasów powodując, że o Medyceuszach, a szczególnie ich udziale w budowie potęgi renesansowego świata kultury i sztuki, miałabym ochotę poczytać więcej. A jeszcze lepiej pojechać do Florencji i ślady działalności Medyceuszy zobaczyć na własne oczy.