Rodzina

Poznajemy historię naprzemiennie z perspektywy Laury i Tilly. Laura od wczesnych lat miała w życiu pod górkę. Odrzucenie ze strony rodziców i wyrzucenie z domu za to, że zaszła w ciążę. Bolesne wydarzenia wciąż odbijały się echem w jej głowie i mimo upływu lat wciąż bolały i paliły żywym ogniem. W pewnym momencie poznała Gavana, za którego wyszła za mąż i myślała, że w końcu coś jej się w życiu zaczyna układać. Mąż pokochał córkę jak swoją, prowadził firmę, a Laura mogła się zająć kwiaciarnią. Była to praca, którą pokochała i dawała jej tak długo wyczekiwane wytchnienie. Do czasu.

Oskarżenia rzucane w stronę męża spowodowały upadek firmy. Jej nowa rodzina, którą pozyskała w dniu ślubu, odwróciła się od niej. Po raz kolejny odczuła samotność i siłę odrzucenia. Śmiertelny wypadek Gavana na budowie, rozluźnienie więzi z córką, utrata płynności finansowej i kwiaciarni spowodowały, że stanęła na skraju rozpaczy i biedy. W trudnej sytuacji nie pomagał również ostracyzm społeczny jej i 17- letniej córki Tilly tak bardzo znamienny w małych społecznościach. To wszystko popchnęło ją do decyzji przeprowadzenia się na farmę. Ludzie ją zamieszkujący tworzyli dla siebie rodzinę. Wspólnie pracowali przy owocach i warzywach, kobiety ubrane na biało, pracujące od świtu do zmierzchu. Kręgi zwierzeń prowadzone przez charyzmatycznego i przystojnego przywódcę Alexa.

Czy rzeczywiście Laura i Tilly znalazły swoją upragnioną rodzinę marzeń? Czasami decyzje rezonują w przeróżny sposób i nie wszystkie podjęte w akcie desperacji są właściwe i bezpieczne.

Odbierałam to, jako historię o próbie poprawienia świata i stworzenia go według swoich wyobrażeń, historię o kłamstwie, zatajaniu uczuć, myśli i prawdy. Historię o próbie porozumienia i szukaniu swojej wartości i miejsca na świecie. Historię o bólu odrzucenia. O tym, jak smutek, rozpacz i bezsilność osłabia instynkt samozachowawczy. O tym, jak sekrety i niedomówienia potrafią zniszczyć życie i doprowadzić do niebezpiecznych decyzji.

Przez cały czas lektury czułam pełzający po plecach niepokój. Kto kim był naprawdę, komu ufać, w co wierzyć?

Czytałam z wypiekami na twarzy. Ciekawie poprowadzona fabuła, wciągająca narracja i spora dawka emocji, która towarzyszyła odkrywaniu tajemnicy metodą krok po kroku. Książka miała duszną atmosferę, którą tak sobie cenię w thrillerach. Zakończenie ścisnęło mnie za gardło. Zdecydowanie zapoznam się z innymi historiami stworzonymi przez Louise Jensen.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Burda.

Autorkę znam z poprzedniej powieści i zachęciła mnie do siebie do tego stopnia, że postanowiłam niezaprzeczalnie sięgać po kolejne. Nowa historia była ku temu idealna. Czy sama treść okazała się równie dobra?

'Czasami, gdy dzieje się coś okropnego, człowiek już po fakcie przesiewa wspomnienia i rozpaczliwie próbuje ustalić dokładny moment, w którym sprawy potoczyły się nie tak.'

Świat Laury rozpada się kawałek po kawałku. Zaczyna się od śmierci męża, a kończy na odmowie wypłaty ubezpieczenia na czas, co skutkuje utratą domu. Gdzie ma się podziać wraz z córką? Po kalkulacji minusów i plusów obie postanawiają osiedlić się na farmie, gdzie przywódcą jest Alex. Mężczyzna jest prawnikiem i zgadza się pomóc kobiecie. Jednocześnie oferuje im dach nad głową. Czy Laura podjęła słuszną decyzję?

'Są blizny, które stale ze sobą nosimy, Tilly. Blizny, których nie widać, ale to nie oznacza, że są mniej bolesne.'

Autorka przedstawiła bardzo trudny temat, jakim jest pranie mózgu. Pokazuje, jak osoby pozostawione same sobie, bez jakichkolwiek perspektyw są podatne na wpływ silniejszych jednostek. Laura i Tilly właśnie takimi ofiarami się stały. Nie miały nic trafiając na farmę, liczyły na wsparcie wspólnoty i pomoc Alexa. Nie spodziewały się, że decyzja może stać się dla nich tragiczna. Że zostaną zmanipulowane.

Historia pełna tajemnic i zwrotów akcji. Wciągnęła mnie od samego początku i trzymała w napięciu do samego końca. W momencie kiedy myślałam, że znam rozwiązanie zagadki, okazało się, że jest wręcz przeciwnie. Nie spodziewałam się kompletnie otrzymanego finału.

'Wspieramy się nawzajem, a nie przewracamy, jak to się zdarza w niektórych rodzinach. Przyjaciele bywają bardziej integralni dla naszego emocjonalnego i fizycznego dobrostanu niż członkowie rodziny.'

Jeśli nie znacie twórczości Louise Jensen to gorąco polecam najnowszy tytuł. Z pewnością książka trafi w gust każdego fana thrillerów psychologicznych. Nie pozostaje wam nic innego jak sięgnąć po ten tytuł. Na pewno nie pożałujecie podjętej decyzji i czasu spędzonego przy lekturze!

'Czy karma naprawdę istnieje? Jeśli zrobisz coś złego, skrzywdzisz kogoś, czy to naprawdę do ciebie wraca? Jeśli tak, to powinnam być ostrożna.'

Na duży plus zasługuje klimat, miejsce jest genialne — oddalona od zabudowań i niedostępna dla osób z zewnątrz ekologiczna, samowystarczalna farma, którą zamieszkują osoby w jakiś sposób pokrzywdzone przez los, wyalienowane. Nad funkcjonowaniem biofarmy czuwa charyzmatyczny i tajemniczy Alex. Mężczyzna od początku wydaje się kimś więcej niż tylko przywódcą, czy może bardziej opiekunem, a autorka pozwoliła poznać czytelnikowi jego myśli, co wprowadza dreszcz niepokoju do i tak gęstniejącej ze strony na stronę atmosfery. Manipulacja, niedopowiedzenia, nadinterpretacje będą kierowały dalszym postępowaniem Tilly wobec matki, co skutecznie je od siebie oddali. Niesamowite jest to, jak bardzo można człowieka omotać, by robił dokładnie to, co sobie zaplanujemy, pewnie dużo zależy od okoliczności, a akurat te pokazane w „Rodzinie” były bardzo sprzyjające. Dlaczego? Kobiety są zagubione, śmierć ojca/męża zostawiła je nie tylko z problemami finansowymi, ale i pustką, odsunięciem od rodziny, przyjaciół, przerwała most łączący je ze światem zewnętrznym, zamykając w skorupie cierpienia. A tu nagle pojawia się osoba, która nie tylko oferuje pomoc w zakresie mieszkania, odzyskania odszkodowania od firmy ubezpieczeniowej, ale i wysłucha, pogłaszcze po plecach, przytuli... Pozostaje tylko pytanie o cenę, którą przyjdzie za to zapłacić.

„Rodzina” początkowo mi się dłużyła, czekałam z niecierpliwością, aż kobiety dotrą na tę farmę, aż wreszcie coś niepokojącego zacznie się dziać i zadziało. Jednak napięcie jest budowane bardzo powoli, a ja chcę szybko, wszystko tu i teraz, nagle, dlatego momentami traciłam nią zainteresowanie. Autorka nie szczędzi zwrotów akcji, a fabuła płynnie się układa, ale zabrakło tej iskry, która by mnie wbiła w fotel, a koniec, choć dynamiczny i wartki trochę jakby przekombinowany. Ogólnie oceniam ją nieźle, można przeczytać :)

Po tragicznej śmierci męża świat Laury się zawalił. Długi, plotki, perspektywa utraty domu i konieczność zamknięcia ukochanej kwiaciarni to dopiero początek. Rodzina, która jest najważniejsza, odwraca się od niej a jej córka, Tilly, staje się coraz bardziej zamknięta w sobie i oddala się od matki. Gdy swoją pomoc oferuje im Alex, charyzmatyczny i przystojny mężczyzna, który zarządza biofarmą Laura jest zachwycona. Wszyscy mieszkańcy otaczają Laurę iTilly opieką i troską, stają się rodziną z wyboru, jednak kobiety jeszcze nie wiedzą, że na tej tajemniczej farmie nie powinny nikomu ufać ..

.

Historia ,,Rodzina`` niewątpliwie wciąga. Ilość niedopowiedzeń, drobnych sekrecików sprawia, że nie chce się odkładać książki dopóki nie poznam odpowiedzi na pytania. Pełen worek akcji, zwrotów i zaskoczeń, którymi autorka nas karmi i do tego sekciarski klimat w środku lasu!

Bardzo podobało mi się, że historia opowiadana jest z punku widzenia matki i córki. Jak zawsze takie rozwiązanie pomaga zagłębić się w lekturze, lepiej ją zrozumieć, poznać brudne sekrety i znaleźć przysłowiowe trupy w szafie. A było ich sporo!

Zaskoczeniem jest dla mnie jak łatwo dałam się zmanipulować autorce więc uważajcie. Nie wszystko co wydaje nam się na pierwszy rzut oka ,,prawdą`` nią jest, nie każda osoba jest tą dobrą i ciepłą i uczciwą, dziwi to kto wbija nóż w plecy! Zakończenie jest świetne, pobudki bohaterów zaskakujące a las i farma niepokojące.

Klaustrofobiczna i duszna atmosfera wciąga, autorka serwuje nam lekką paranoję, podszytą strachem i podejrzeniami. Było to moje pierwsze spotkanie z autorką ale jak bardzo udane, z chęcią zagłębię się w kolejne książki i poznam tajemnice ludzkich słabości!

Matka z córką po śmierci męża, trafia zupełnym przypadkiem do ludzi, którzy oferują sobie wzajemną pomoc. To jak uśmiech od losu, kiedy ich życie zmieniło się w koszmar - znalazł się ratunek. Dwie udręczone sekretami dusze, starają się odnaleźć w nowej rzeczywistości. Tylko czy aby napewno wszystko już będzie dobrze? Farma, na której zamieszkały ma tak wiele tajemnic, ile ludzi ją zamieszkuje. Czasem lepiej jest, gdy pewne rzeczy nigdy się nie wyjaśnią...

*

Na wstępie zaznaczę, że nie mam porównania z poprzednimi książkami autorki, ta była moją pierwszą. Teraz już wiem, co muszę w najbliższym czasie koniecznie nadrobić! Akcja powieści to farma, na której zebrali się ludzie, którym na różnym etapie życia po prostu nie wyszło. Każdy pracuje, utrzymuje wspólny interes, wszyscy ubrani w jedną barwę, że zwyczajowymi czynnościami... Brzmi trochę jak sekta? Otóż taki właśnie klimat mamy przedstawiony - zamkniętej grupy osób. Jest tu tyle niewiadomych, za którymi ciężko nadążyć. Lecz nie w ten męczący, niezrozumiały sposób, ale w taki, który ciekawi. Świetnie wykreowane postacie, którym do szczęścia brakuje chyba wszystkiego - nawet zdrowego rozsądku. Bo czymże byłby thriller bez kobiety/dziewczyny, która pcha się tam, gdzie jej nie trzeba? W dodatku mamy relację matki z dojrzewającą  córką. Więc burza murowana. Zakończenie uznaję za jedno z lepszych, jakie ostatnio udało mi się przeczytać. Zaskoczenie to jedno. Drugą jednak sprawą jest to, jak wszystkie sprawy nagle znalazły swoje miejsce! Wyjaśnienie wszystkiego, co do jednej sytuacji, które nie pozostawiło w nas żadnego niedoboru wiedzy. Szanuję takie podejście do czytelnika, każda z sytuacji niewiadomych znalazła swoje dość logiczne wytłumaczenie. Świetna, zaskakująca i pełna mrocznych tajemnic. Za takie historie cenię gatunek. Właśnie dlatego jest moim ulubionym i cieszę się, że potrafi mnie jeszcze tak miło zaskoczyć.

Louise Jensen to autorka bestsellerowych thrillerów psychologicznych, takich jak „Siostra”, „Prezent” czy „Surogatka” (nominowana w 2018 roku do nagrody Książka Roku portalu lubimyczytać.pl). Jej książki zostały przetłumaczone na ponad 20 języków oraz sprzedały się w ponad milionie egzemplarzy na całym świecie. Do jej dzieł w tym roku dołączył tytuł „Rodzina”.

„Rodzina” opowiada o dwóch kobietach: Laurze i Tilly, matce i córce. Kobiety niedawno straciły bliską osobę, Laura męża a Tilly ojca. Po tej tragedii bohaterki zaczęły się od siebie oddalać. Laura znalazła się w trudnej sytuacji finansowej, co zmusiło ją do zamknięcia ukochanej kwiaciarni. Nie wiedząc jak odnaleźć się w ciężkiej sytuacji, bez przyjaciół i poczucia zrozumienia. Tilly coraz bardziej zamyka się w sobie. Odwróciła się od niej nawet jej ukochana kuzynka Rhianon. Jednak gdy Laura spotyka przypadkiem pewną znajomą i przyjeżdża z nią na farmę poza miastem, czuje, jakby znalazła w końcu miejsce, gdzie może uciec wraz z córką od problemów codzienności. Ludzie tam mieszkający są mili, opiekuńczy i wspierający. Najbardziej Alex – ich przywódca, który okazuje się niesamowicie inteligentny i przystojny. Obie czują się, jakby znalazły dom i wspaniałą rodzinę, dopiero później jednak mają się dowiedzieć, że nie można ufać nikomu, a ich piekło dopiero się rozpocznie.

Powieść porusza problemy obyczajowe i psychologiczne, gdyż często mówi się, że rodzina nas nigdy nie zawiedzie, ta książka jednak pokazuje, że na każdym można się zawieść. Natomiast problemy psychologiczne poruszane tutaj, to między innymi trauma po stracie męża i ojca. Jak się uporać z pustką, ze śmiercią? I również nawiązując do poprzedniego zdania, problem psychiki ludzkiej, który podpowiada nam często by trzymać się z dala od problemów, członkom rodziny również…

Książkę czyta się łatwo, jej styl nie jest podniosły. Potencjalnego czytelnika może zainteresować między innymi wątek opisywania myśli bohaterów, nie tylko Laury i Tilly, ale również Alexa, oraz tajemnic, jakie są poukrywane w każdej rodzinie, a ta opisywana nie jest wyjątkiem.

„Rodzina” podobała mi się ze względu na psychologiczne i moralne dylematy, jakich doświadczali bohaterowie oraz ze względu na to, że czytelnik jest w stanie odczytać najszczersze myśli bohaterów, mimo że ich działania mogą być zupełnie z nimi sprzeczne.

Książka ta myślę, że jest godna polecenia, a najbardziej zadowolone z jej przeczytania byłyby osoby w wieku nastoletnim oraz osoby, które lubią zwroty akcji odbijające się znacznie na fabule.

Olga, lat 15

źródło: [Adres usunięty]

Gdy życie nam się wali, szukamy wsparcia w rodzinie. To ona daje nam poczucie bezpieczeństwa i wspólnoty. Czy więcej znaczą więzy rodzinne, czy może rodzina, którą wybieramy sobie sami?

Po nagłej śmierci męża, Laura zostaje sama z nastoletnią córką, z problemami, długami i brakiem wsparcia z jakiejkolwiek strony.

I tu okazuje się z jaką łatwością sekty, komuny oplatają swoimi mackami osoby potrzebujące, na zakręcie życia, szukające zrozumienia i pocieszenia.

Czy sekrety, które obie kobiety chowają w sercu nie spowodują rozpadu i tak trudnych i chwiejnych więzi pomiędzy nastolatką i jej matką? Co tu jest prawdą, a co fałszem? Czy zawsze prawda oczyszcza atmosferę, czy lepiej by jednak pozostała ukryta?

„Czasami, jeśli coś sobie wmówisz, to staje się twoją wersją rzeczywistości”

Książka wywołała u mnie mieszane uczucia. Z jednej strony pomysł na fabułę ciekawy, a klaustrofobiczny i mroczny klimat wywołuje niepokój. Również poruszony temat zachęca do refleksji. Z drugiej jednak całość wydaje się nieco przekombinowana i chaotyczna. Mimo to oceniam ją pozytywnie i zachęcam byście przeczytali i sami wyrobili sobie opinię, szczególnie jeśli macie w domu nastolatkę, lub nastolatka.