Reguły dla dziewczyn

Autor: Candace Bushnell, Katie Cotugno

Tytuł: Reguły dla dziewczyn.

Marine jest wzorową uczennicą i redaktorka w szkolnej gazetki. Chciałaby dostać się na uniwersytet Browna. Jej przyszłość wydaje się być w jasnych barwach, dzięki czemu jest bardzo zadowolona, a w jej przekonaniach utwierdzają pan Beckett. Jest ON młodym charyzmatycznym nauczycielem języka angielskiego. Zawsze stara się prawić jej komplementy i dyskutuję z nią o książkach. Kiedy zaczynają się dogadywać, ON zaprasza ją do siebie do domu. Jednak w momencie, kiedy Bex posuwa się za daleko, dziewczyna jest zszokowana i ucieka. Pragnie wyjawić wszystkim to co się jej przydarzyło, niestety nikt nie wierzy w jej słowa i nie traktuje jej poważnie. Marin nie daje za wygraną i próbuję pokazać wszystkim do czego jest zdolny nauczyciel. Niestety nie zdaje sobie sprawy z tego, że jest ON w stanie zniszczyć jej zaplanowaną przyszłość. To co ma się wkrótce wydarzyć mają zwalić z nóg i pozbawić jej marzeń. Do czego posunie się nauczyciel?

Jestem zadowolona po przeczytaniu, a raczej usatysfakcjonowana. Pióro autorek jest przyjemne, dlatego szybciej mi się czytało tę książkę. Podobał mi się temat jakim zajęły się autorki. Jest ON bardzo popularny w naszych czasach, dlatego uważam, że

takie książki powinno się cenić. Pokazują nam one w jaki sposób dać sobie rade z takimi osobami i sytuacjami. Niestety nie spodobało mi się zachowanie dyrektora i innych osób. pragnąca udowodnić swoją krzywdę dziewczyna posuwa się do stosowania mocnych kroków. Jednak nie zawsze jesteśmy w stanie zrobić takie rzeczy. Ta książka zostanie w mojej pamięci na dłużej, ponieważ zawiera w sobie elementy siły dobra. Książka jest genialna. Ocena 10/10

Candace Bushnell i Katie Cotugno stworzyły ważną społecznie książkę, która pokazuje, że dziewczyny też mają swoje prawa.

Martin niebawem miała iść na studia, jednak zanim to nastąpiło współprowadziła szkolną gazetkę. Klasa miała bardzo wyluzowanego nauczyciela, który przyjemnie spędzał z nimi czas. Główna bohaterka nie podejrzewała, że będzie ON miał wobec niej inne zamiary niż te na linii uczennica-nauczyciel.

Książek o romansie uczennicy z nauczycielem było już sporo, jednak nie o tym traktuje ta publikacja. Cały problem rozgrywa się o to, czy Marin chciała zbliżenia kontaktów z nauczycielem i co na to powie dyrektor szkoły.

,,Reguły dla dziewczyn" Candace Bushnell i Katie Cotugno to powieść, która początkowo wydawała się przeciętna i nudna. Z czasem jednak akcja bardzo się rozkręciła, a ja byłam ciekawa jej zakończenia. Na pewno ważne jest jej przesłanie - dziewczyny nie muszą być gorzej traktowane niż chłopcy.

Marin jest wzorową uczennicą, a jej celem jest, dostanie się na Uniwersytet Browna. Chce być dziennikarką i dlatego stawia już swoje pierwsze kroki w tym kierunku w szkolnej, której opiekunem jest młody, charyzmatyczny i lubiany nauczyciel angielskiego, pan Beckett, przez wszystkich nazywany po prostu "Bex". Zawsze chętnie rozmawia i żartuje ze swoimi uczniami, a Marin nie jest wyjątkiem. Dużo czasu też spędzają razem przy gazetce i dyskusjach o książkach.

Kiedy jednak Bex posuwa się za daleko, dziewczyna nie wie co zrobić. Czy to jej wina i ona go sprowokowała? Gdy decyduje się powiedzieć o tym dyrektorowi, przez brak dowodów lekceważy sprawę i Marin nadal codziennie musi stawać oko w oko z Bexem.

Zaczyna też zauważać coraz więcej seksizmu wokół siebie i pisze na ten temat artykuł, który wywołuje niemały szum i niemiłe komentarze wśród uczniów. Mimo tych wszystkich wydarzeń Marin nadal chce walczyć i zakłada feministyczny klub książki. Nie spodziewała się, że tyle osób postanowi do niego dołączyć, a niektóre osoby są szczególnym zaskoczeniem. Choćby szkolny casanova i stereotypowy sportowiec Gray.

"Jedną z zalet Hemingwaya, a miał ich wiele, o czym przekonacie się jutro, jest to, że nie był fanem wielkich słów."

Nie ukrywam, że miałam duże oczekiwania co do tej książki. Chciałam czegoś na miarę fenomenalnych "Dziewczyn Znikąd", a dostałam młodzieżowe love story z feministycznym wydźwiękiem. I wszystko byłoby w porządku, gdyby nie fakt, że ta książka udaje, że jest czymś więcej, niż w rzeczywistości jest.

Feminizm, seksizm to temat rzeka i o tym można mówić i mówić, podawać różne argumenty, rozpatrywać z wielu stron. A tutaj jest naprawdę zbyt płytko i pobieżnie przedstawiony. A szczególnie wątek z nauczycielem, który jest tu kluczowy, a bardzo słaby. Taki motyw nie zdarza się często, więc uważam, że tym bardziej oczekuje się czegoś lepszego. I może to też kwestia tego, że nie wszystkie wątki są domknięte.

Martin jest bohaterką, do której mam bardzo mieszane uczucia. Z jednej strony podobało mi się, że zaczęła sobie uświadamiać seksizm, który spotykała na każdym kroku i starała się coś zrobić, nie siedziała z założonymi rękami. Ale z drugiej nie mogę powiedzieć, że ją polubiłam, bo była sztucznie wykreowana. Jakby była bardzo zdystansowana, idealna i odległa od człowieka, z którym mogłabym się w jakiś sposób utożsamiać.

''-Skarbie, zdajesz sobie sprawę, ilu uczniów podkochuje się w swoich nauczycielach? Wiesz, w ilu ja bujałam się jako nastolatka? -To nie to samo-upieram się.-Gdybym nie... -To nauczyciel wyznacza granice-mówi stanowczo tata-Bo to ON jest dorosły."

Potrafiła być też naprawdę irytująca. Szczególnie na początku. Jakby autorki pogubiły się z jej postrzeganiem feminizmu. Potrafiła zachowywać się irracjonalnie i nagle z osoby, która sama wyśmiewała się z innych, staje się wyczulona na najmniejsze objawy seksizmu i zrywa przez to z chłopakiem. Zmiany w bohaterach są fajne, ale gdy nie są aż takie gwałtowne. No i sprawa z tym jej artykułem była trochę śmieszna. Rzuciła w nim kilkoma hasłami, przykładami narzuconych przez społeczeństwo reguł dla kobiet i wszyscy traktują to, jak objawienie i coś niesamowitego. I nagle każdy o tym wie i czyta szkolne gazetki. Nawet kwalifikator z Brown.

Ale aż dziwne, podobał mi się moment pod koniec, gdzie przestała udawać idealną nastolatkę, te problemy się nawarstwiły i po prostu pękła. Była wtedy najbardziej ludzka i potrafiłam się w nią wczuć i jej współczuć. Może jej zachowanie było pochopne, lekkomyślne i podyktowane emocjami, ale właśnie mi się to podobało. Przestała sobie radzić i porobiła głupstwa, motając się, nie wiedząc co zrobić. To był chyba najbardziej autentyczny moment w tej książce, bo przez większość czasu po prostu nie czułam jej postaci.

Wątek romantyczny jest okropny. Nie czuć chemii między bohaterami. W dodatku liczyłam na inne przedstawienie Graya, a był to mimo wszystko typowy sportowiec, bez szczególnego charakteru. Nie był tak dużym wyłamaniem z ram sportowca, na jakie liczyłam.

Podsumowując: No cóż, niestety nie jest to najlepsza książka. Nie polecam ani nie odradzam. Wyobrażam sobie, że jest jakieś wąskie grono osób, którym faktycznie mogłaby się spodobać ta książka, ale jeśli macie doświadczenie w takich historiach, to raczej nie znajdziecie w niej nic nowego, co was zachwyci.

"Reguły dla dziewczyn" to książka o Marin, która jest molestowana przez nauczyciela. Ma odwagę powiedzieć o tym głośno, a kiedy to nic nie daje i słyszy tylko "jesteś pewna? Może Ci się wydawało? On na pewno tego nie chciał!" postanawia walczyć za pomocą szkolnej gazetki i założyć feministyczny klub książki.

Ja... Doceniam tę książkę. Cholernie. Bo cały czas wmawia się nam, że mamy być cicho, że przesadzamy, że wyolbrzymiamy. Że to nie tak. I jest ta książka, która mówi inaczej. I poruszenie tego tematu bardzo mi się podoba. Bo to jest książka dla młodzieży, dla najbardziej chłonnych umysłów. I mówi o tym, że jest inaczej. Że masz prawo krzyczeć. Że masz prawo być niezadowolona. Że masz prawo być kim chcesz. Że masz prawo. I "Reguły dla dziewczyn" może nie są jakoś wybitnie napisaną książką i na pewno wiele starszych osób nie będzie się tak utożsamiało z przeżyciami Marin jak te osoby, które dopiero kreują ten światopogląd. Ale co z tego, że książka nie jest dla wszystkich, skoro jest dla tych, dla których będzie ogromnym wsparciem. Nie tylko dla dziewczyn, bo książka owszem, głównie jest o regułach i ograniczeniach dla kobiet. A jednak pojawiają się męskie postacie, które przecież też wpychane są w pewne ramy i w "Regułach dla dziewczyn" oni też znajdą dla siebie miejsce. I ci "dorośli". O mamusiu, jakie momentami genialne sytuacje mamy z ich udziałem. I to, że pojawiają się w niej wątki ludzi czarnoskórych. W dodatku pokazanie tego, co dzieje się z życiem takiej osoby trochę wykluczonej, która musi odnaleźć się w nowej rzeczywistości, która czuje ciężar i poczucie winy - autorki bardzo dobrze to oddały, muszę przyznać. Te uczucia Marin, wściekłość na wszystkich i na samą siebie. Obawiałam się trochę, że będzie sztucznie, ale nie. Widać, że akurat w kreację bohaterów włożono mnóstwo pracy.

Dobra, mogę jej zarzucić, że w pewnym stopniu książka podchodzi to tematów molestowania, feminizmu w sposób złagodzony. Nie ma w niej miejsca na takie... Dramaty. Swoim warsztatem przypomina też trochę książki dla nastolatek z mojej młodości, czyli lat 2000 - 2010. A jednak w jakiś sposób mnie ujęła. Nie wrzuca wszystkich do jednego worka. Bohaterka potrafi dochodzić do wniosków! I nie ma w niej tego podejścia "kobiety są lepsze". "Reguły..." mają swoje wady. Ale jednocześnie poruszają w dobry sposób ważne tematy, więc ja je bardzo polecam.

„Reguły dla dziewczyn”. Zacznę od tego, że myślałam, że będzie tu więcej łamania reguł, niż sama mowa o nich.

Książka jest typowo młodzieżowa, co łatwo rozpoznać, po słownictwie bohaterów.

Martin to dziewczyna, która chodzi do liceum, jest zwykłą nastolatką, która znajduje się w trudnej sytuacji, zastanawia się, czy może komuś powiedzieć, że dobierał się do niej nauczyciel.

Dziewczyna ma dość tego, że w szkole i ogólnie w życiu, dziewczynom narzuca się więcej zasad i reguł, już od małego. Jako że jest redaktorką szkolnej gazety, postanawia napisać, co myśli.

Wszystko zaczyna się spać, kiedy tak naprawdę dociera do niej, że nikt nie podchodzi poważnie, do tego, co napisała. Nawet jej przyjaciółka i chłopak odsunęli się od niej.

Nie jest ona buntowniczką, jednak postanawia powiedzieć prawdę. Nie spodziewała się, że jej słowa, wywołają jeszcze większą, lawinę nieszczęść.

Jesteśmy świadkami, niesprawiedliwości, która spotkała dziewczynę w szkole, tylko dlatego, że zgłosiła niestosowne zachowanie, nauczyciela. Chociaż w tych czasach, ciężko brać coś na słowo, tym bardziej, kiedy część dziewczyn, jest, jaka jest.

Cała książka jest naprawdę ciekawa i przyjemna. Jest miejsce na szkolną miłość, która pojawia się nagle i podnosi na duchu dziewczynę, daje wsparcie i nadzieję.

Nie wszystko toczy się tak, jak powinno.

Na szczęście, niektórzy idą po rozum do głowy i zaczynają działać.

Bycie nastolatkiem, nie jest łatwe. To bardzo trudny okres w życiu, zarówno dla dziewczyn, jak i dla chłopców. Muszą znaleźć swój cel, nie iść z prądem, być sobą, a nie tym, kim oczekują, że będą znajomi czy rodzice.

Bardzo ważne jest wsparcie u bliskich, bo jeśli tego zabraknie, wszystko może skończyć się, naprawę źle.

Dziewczyna, obwinia się o zaistniałą sytuację, z nauczycielem, ponieważ przyznaję się, że podkochiwała się w nim. Jednak nie wysyłała mu mylnych sygnałów, to bardziej jego zachowanie, powinno dać do myślenia. Dostaje bardzo mądra odpowiedź od rodziców.

„To nauczyciel wyznacza granice-mówi stanowczo tata. - Bo to ON jest dorosły”.

Jak się potoczyły losy Martin, czy wszystko zostało zamiecione pod dywan?

Czy słowo, przeciw słowu, ma szansę się obronić?

Myślę, że warto przeczytać tę książkę.

Ja spędziłam z nią dobrze czas. Pokazała, jak ważna jest rozmowa i uświadomienie dzieci i wyznaczanie pewnych granic. Które z pewnością nie raz będę przekroczone, jednak mam nadzieję, że ze zdrowym rozsądkiem. Przecież każdy z nas popełnia błędy.