Rachunek

Sięgając po książkę Rachunek autorstwa Jonasa Karlssona, nie wiedziałam czego się spodziewać. Okładka w żaden szczególny sposób nie przyciągnęła mojej uwagi, ale coś zaczęło się dziać, kiedy przeczytałam opis zamieszczony na jej tylnej części.

Niejednokrotnie spotykałam się z próbami określenia i opisania szczęścia przez różnych autorów, zapewne jeszcze nie raz spotkam się z interpretacjami tego, bądź co bądź, dziwnego zjawiska. Karlsson jest jedynym z autorów, którego opowieść w tak znacznym stopniu mnie zachwyciła – była to jedna z tych pozycji, które pochłonęłam w mgnieniu oka, i które przez długi czas będę teraz wspominać.

Główny bohater otrzymuje od tajemniczego ministerstwa rachunek opiewający na kwotę przekraczającą pięć i pół miliona koron. Ten, początkowo myśląc, że to jakiś żart lub pomyłka, ignoruje wyliczenie. Po miesiącu, odbierając nowy rachunek z doliczonymi odsetkami za zwłokę, zdaje sobie sprawę, że coś jest nie tak i nie przeciągając dłużej tej niewygodnej sytuacji kontaktuje się z tajemniczym ministerstwem, gdzie zostaje uświadomiony o naliczaniu opłat z jakość życia.

Historia opisana na kartach powieści jest bardzo błaha. Autor nie pokusił się o wykreowanie bohaterów o szczególnych i wyjątkowych cechach charakteru, nie znajdziemy też praktycznie żadnych opisów otoczenia – ani architektury, ani przyrody. Mniej znaczy więcej – a w tym przypadku sprawdza się to idealnie. Przez brak urozmaiceń i rozpraszania skupienia czytelnika bardzo bogatymi opisami i kolorowymi bohaterami, autor umożliwia skupienie się na tym co najważniejsze – na docenieniu tego co mamy i co mieliśmy okazję przeżyć.

Mam wrażenie, że ta pozycja podnosi świadomość życia u czytelnika, jednocześnie wprawiając go w zakłopotanie i osłupienie przez wytykanie palcem tego, na co prawdopodobnie większość z narzeka. A przynajmniej ja się tak poczułam – niemal zmieszana z błotem i to przez własną głupotę.

U mnie wywołała lawinę wspomnień, przypomniała najróżniejsze wydarzenia, za które żyjąc w świecie, w którym naliczano opłaty za szczęście, musiałabym słono zapłacić.

Sięgnijcie po tę książkę, szczególnie jeżeli jesteście

osobami, które często marudzą i narzekają na swoje życie,

osobami, które przeżyły traumatyczne rozstanie,

osobami, którym wiecznie dostają od życia za mało

lub najzwyczajniej ciekawi Was ta pozycja.

Krótka jest ta historia, ale w odpowiednim stopniu treściwa. Mógłbyś pomyśleć, że to zwykła opowiastka, dosyć absurdalna, ale jednak nie. Ponieważ w ten tekst trzeba się wczytać głębiej. Jej sensem jest dostrzeżenie własnego szczęścia. Czy jesteś zadowolony ze swojego życia? Absurd tej historii polega na tym, że bohater się dziwi, dlaczego ON musi zapłacić aż tak wielką sumę, w porównaniu z innymi. Ma prawie 40 lat, nie ma żony, dzieci, samochodu. Pracuje na niepełny etat w wypożyczalni filmowej, nie ma niczego na własność, mieszka w wynajmowanym mieszkaniu. Skąd więc taka horrendalna suma? Czy naprawdę nie jest to błąd?

Właśnie to w tej historii jest najlepsze, ponieważ ukazuje, że szczęście wcale nie jest przeliczane na posiadane pieniądze, na dobra, którymi człowiek się otacza. To postrzeganie samego siebie i otaczającego go świata determinuje jego szczęście. Nawet pomimo tego, że zdarzają mu się niepowodzenia, ale lubi takie swoje życie. W końcu niepowodzenia mogą doprowadzić do szczęścia.

Zwykłe życie, to szczęśliwe życie. Tak właśnie zakończę tę recenzję.