Puste krzesło

"Największe zagrożenie dla detektywa to nieznajomość środowiska, w którym przyszło mu pracować".

Najlepszy duet kryminalistyków znowu w akcji. Tym razem jednak nietypowo, bo nie w Nowym Jorku. Lincoln i Amelia zabierają nas do Tanner's Conner, małego miasteczka w Karolinie Północnej.

Szesnastoletni Garrett Hanlon nazywany przez mieszkańców Owadzim Królem brutalnie zamordował kolegę i wprowadził dwie dziewczyny. Miejscowy szeryf prosi Rhyme'a o pomoc. Kryminalistyk znajduje się w wyjątkowej dla siebie sytuacji. Z dala od miasta, które zna najlepiej, z bardzo skromną ilością sprzętu i w terenie, na którym czuje się "jak ryba bez wody" musi odnaleźć porwane kobiety.

Lincoln i Amelia badają znikomą ilość śladów, która pozostała po pracy miejscowej policji i wkrótce udaje się schwytać Owadziego Króla oraz odnaleźć jedną z dziewczyn. Garrett nie chce jednak zdradzić miejsca, w którym przetrzymuje drugą porwaną.

Sprawa komplikuje się jeszcze bardziej gdy przekonana o niewinności chłopca Amelia postanawia go uwolnić. Zaczyna się kolejny pościg. Tym razem zbiegiem jest sama Sachs.

Czy uda jej się udowodnić, że ma rację? Czy Hanlon faktycznie jest niewinny?

"Puste krzesło" to trzeci tom z parą Rhyme i Sachs. Po raz kolejny Deaver serwuje czytelnikowi wulkan emocji. Co się tutaj działo!! Książka wciąga od pierwszych stron. Jest tu wszystko co zadowoli fanów gatunku. Świetnie skonstruowana fabuła, szybka i wartka akcja. Zawrotne tempo i nieoczekiwane zwroty akcji sprawiają, że nie sposób oderwać się od lektury.

Gorąco polecam, bo ta seria to nie lada gratka dla amatorów thrillerów.

Owadzi Król zawsze budził u pozostałych mieszkańców miasteczka niepewność, wstręt i zgorszenie. Dziś jednak, kiedy zostaje oskarżony o porwanie dwóch młodych kobiet, do uczuć tych można dopisać jeszcze strach. Do czego jest zdolny? Dlaczego uprowadził te kobiety? Czy znany nowojorski kryminalistyk odnajdzie jego trop na nieznanej sobie ziemi?

Jako osoba uwielbiająca wszelkiej maści thriller i kryminały, nie mogłam już dłużej przechodzić obojętnie obok nazwiska Jeffery’ego Deavera. Choć wcześniej co nieco już o tym autorze słyszałam, to jednak dopiero ten tytuł faktycznie zwrócił moją uwagę.

"Puste krzesło” zainteresowało mnie od samego początku. Tym, co w pierwszej kolejności zasługuje na dobre słowo, jest niesamowita kreacja bohaterów. Mam wrażenie, że kwestia ta dość często zostaje w przypadku kryminałów nieco spychana na boczny tor, często również powieściowe postacie są do siebie dość podobne za sprawą uproszczonego życiorysu. Tym razem natomiast mamy do czynienia z wyrazistymi, charyzmatycznymi i barwnymi bohaterami, którzy już sami w sobie stanowią świetny powód, by po tę książkę sięgnąć.

Dawno nie spotkałam takiej postaci jak Lincoln Rhyme, nowojorski kryminalistyk. Mężczyzna na niemal każdej stronie książki daje nam kolejne dowody swojej inteligencji, doświadczenia i zaangażowania w pracę. Z wielką pasją śledziłam podejmowane przez niego, w celu rozwiązania zagadki, wysiłki, raz po raz nie mogąc wyjść z oszołomienia, jak sprawnie i umiejętnie potrafi opierać swoje tezy na często szczątkowych dowodach. Zupełnie szczerze i bez żadnej przesady przyznam, że kilkakrotnie podczas lektury nasunęło mi się na myśl nawiązanie do telewizyjnych kryminalnych zagadek- spotykając się jednak z taką fabułą w powieści możemy poczuć, że rzeczywiście w niej uczestniczymy, całość zostaje dokładnie wyjaśniona i nie sprawia wrażenia przejaskrawionej.

Książka rozpoczyna się mocnym akcentem i do końca nie zwalnia tempa. Wydarzenia rozgrywają się wielotorowo, w różnych miejscach i dotyczą różnych spraw. Każdy wątek jest niezwykle interesujący, a opisywanie ich w ten sposób rozbudza czytelniczą ciekawość i sprawia, że przez cały czas skupiamy całą swoją uwagę na lekturze. Kolejne wątki okazywały się zaskakujące, a zmiany akcji nie raz i nie dwa mnie zaskoczyły. Z wielką niecierpliwością czytałam kolejne rozdziały wciąż zastanawiając się, co jeszcze ten autor ma do zaoferowania, bo że tak jest, nie wątpiłam ani przez chwilę. A Deaver chętnie wyciągał z rękawa kolejne asy, oferując nie tylko interesujące śledztwo poparte dowodami, ale również kilka mocnych scen z użyciem broni, leśne pościgi za mordercą i niezwykle przebiegłego sprawę, a pod koniec mocny zwrot akcji.

„Puste krzesło” utrzymane zostało w bardzo mrocznym i niepokojącym klimacie. Książkowe napięcie zostało zbudowanie przede wszystkim w oparciu o zaskakujące wydarzenia, ale także wspaniale uzupełnione poprzez miejsce rozgrywającej się akcji i sylwetki bohaterów. Dzięki temu powieść zyskała złowieszczy i budzący obawy charakter. Widać, że autor do tego pisania się przyłożył i przygotował merytorycznie. Dzięki temu całość wypada bardzo przekonująco, opisy są plastyczne i zachęcają do zaangażowania. Każdy szczegół ma w tej powieści niebagatelne znaczenie, wszystko zostało przemyślne, dopracowane i pięknie zrealizowane. Rozpoczynając lekturę tej książki nie spodziewałam się, że może ona na mnie zrobić aż tak duże wrażenie, a jednak przez większość czasu nie mogłam wyjść z podziwu, autor rzeczywiście mnie zachwycił. Choć zaczęłam poznawać ten cykl od środka, to z przyjemnością przeczytam kolejne części serii z Lincolnem Rhymem i nadrobię poprzednie.

Deaver stworzył bardzo dopracowaną, niezwykle intrygującą całość. Na kolejnych stronach umiejętnie i z pasją łączy ze sobą różne motywy, nie pozwalając czytelnikowi na ani odrobinę nudy. Akcja powieści stanowi połączenie wielu elementów, które składają się na satysfakcjonującą powieść kryminalną, która okaże się świetną gratką zarówno dla wielbicieli gatunku, jak i dla tych, którzy swoja przygodę dopiero zaczynają. Serdecznie polecam!

Puste krzesło to kolejna książka autorstwa Jeffrey'ego Deavera, która zawładnęła moim sercem.

Uwielbiam czytać książki Jeffrey Deavera. Moją pierwszą przeczytaną książka tego autora była „Dwunasta karta”, która przeczytałam chyba z milion razy. Od tego momentu jestem zafascynowana jego twórczością.

Czytając książkę nie miałam takiej myśli jak „Kurde! O co tu chodzi!”. Słowa autora były tak skonstruowane by do każdego dotarły. Nie wydarzyło się także tak, że nie chciało mi się czytać książki. Była rewelacyjna. od początku do końca. Podczas czytania myślałam, że obgryzę wszystkie paznokcie.

Od pierwszej strony zaczyna się akcja. Nie było tak, że dopiero główny wątek rozwijała się po którymś rozdziale. Na drugiej stronie, bardzo byłam zaskoczona. Myślałam „Ale to już?Tak szybko się zaczyna”. Odetchnęłam z ulgą, że nie muszę czytać połowy nudnej książki.

Kolejny plus to, że nie jest gruba. Zaledwie 440 stron. Czytałam o wiele grubsze książki.

Nieprzewidywalne zwroty akcji! Tutaj chyba nie muszę niczego wyjaśniać.

Najważniejsze! Zakończenie książki wbija w fotel. Nie spodziewałam się takiego zakończenia jakie było. Było sto razy lepsze od tego, które myślałam, że będzie (Nie zdradzę Wam o co chodzi).

"Owadzi król"

Kilka tygodni temu, z uwagi na fakt, że wydawnictwo Prószyński i S-ka zaczęło wznawiać znaną kryminalną serię Jeffery'ego Deavera z Lincolnem Rhymem i Amandą Sachs, postanowiłem zacząć czytać przygody detektywów od pierwszego tomu i sięgać po wszystkie następne, jakie będą się wkrótce pojawiać. Dwa z nich już miałem wcześniej za sobą, więc był to mój powrót do tych książek, które w ogóle nie straciły na jakości i ponownie przyjemnie mi się je czytało. Natomiast trzeci tom był mi już kompletnie nieznany, więc z tym większym zainteresowaniem i chęcią sięgnąłem po "Puste krzesło", żeby przekonać się czy seria dalej trzyma poziom. Dzisiaj zatem kilka słów o tej właśnie książce.

Akcja dzieje się w Karolinie Północnej w okręgu Paquenoke. Lincoln Rhyme udaje się w to miejscu w związku ze zbliżającą się operację w miejscowym szpitalu. Operację, która niesie dla niego nadzieję na poprawę zdrowia i zwiększenie możliwości ruchowych. Jednak na dwa dni przed udaniem się do szpitala zgłasza się do niego szeryf lokalnej policji z prośbą o pomoc w sprawie ujęcia szesnastoletniego Garretta, który uprowadził dwie dziewczyny i podejrzewa się go o zamordowanie jednego chłopaka. Kilkunastoletni Garret znany jest wszystkim jako Owadzi Król z uwagi na niecodzienne hobby, które polega na zamiłowaniu do wszelkich owadów. Kiedy udaje się go schwytać pozostaje już tylko wyciągnąć od porywacza, gdzie ukrył dwie dziewczyny. Ale niespodziewanie partnerka Rhyme'a, Amelia, silnie przekonana o jego niewinności, postanawia uwolnić chłopaka z aresztu i wspólnie dowieść, że jest niewinny. Pościg zaczyna się na nowo, ale teraz Amelia jest jednocześnie poszukującą rozwiązania detektyw i ściganą ucisekinierką, a czas na odnalezienie porwanych dziewczyn znacznie się wydłuża.

Trzeci tom dwójki detektywów tym razem mocno osadzony jest w konkretnej lokalizacji, która zobrazowana została na poprzedzających powieść mapkach, umożliwiających zapoznanie się z topografią miejsca akcji i trasami poszukiwań i ucieczki. To powoduje, że stworzył się pewnego rodzaju małomiasteczkowy klimat będący często wykorzystywanym elementem w thrillerach i horrorach, chociażby u słynnego Stephena Kinga. Niewielka mieścina, znani sobie nawzajem ludzie, bardzo dobrze zorientowani w zamieszkałym terenie i jego okolicach. Specyficzne jednostki, samotnicy, dziwacy, honorowi obywatele, jakaś grupka chuliganów, niektórzy policjanci przekonani zawsze o słuszności swoich racji, ludzie żywiący do siebie wzajemnie negatywne uczucia.

(...)

[Adres usunięty]