Punkty zapalne. Dwanaście rozmów o świecie i Polsce

Przyznać szczerze trzeba, że w Punktach zapalnych udało się autorom przeprowadzić wywiady z naprawdę znamienitym gronem speców od tego, co nas otacza., ludzi obserwujących współczesny świat od dawna

W pierwszym momencie, byłem jednak odrobinę zawiedziony, zasugerowany tytułem oczekiwałem opowieści w stylu, za rok Rosja ruszy na zachód, chyba że ropa podrożeje. Miejscem w którym rozpocznie się globalny konflikt będzie Izrael, Somalia zapłonie, a wraz z nią pół Afryki. Oczekiwałem, że reporterzy, fotografowie wojenni, politycy i szpieg zabawią się niejako w proroków. Ale oni wszyscy poszli zupełnie inną drogą i swoimi rozmowami zmienili nieco mnie. Tak, trochę to może zabrzmi trywialnie, ale to prawda.

Jestem dużym chłopcem, niedawno w końcu zrozumiałem, że każdy człowiek ma jednak inne potrzeby, to, co lubię ja, niekoniecznie będzie bliskie moim synom. Zaskakująca nieco lekcja to była :) Natomiast po lekturze, dotarło do mnie, jak bardzo te potrzeby mogą być różne, jak bardzo często punktem zapalnym okazuje się być brak zrozumienia potrzeb innych, jak często tym, co powoduje konflikt jest brak właściwej perspektywy. To co dla Europejczyka będzie podłym dniem, dla kogoś innego będzie dniem idealnym. Najdosadniej mówi o tym Wojciech Jagielski, ale tak naprawdę jakiś element umiejętności innego spojrzenia na jakąś sytuację, przewija się właściwie we wszystkich tekstach.

Owszem jest też trochę punktów zapalnych w moim pierwotnym rozumieniu tytułu, przede wszystkim Bliski Wschód i Rosja, ale z racji tego, że rozmówcy znają mechanizmy rządzące współczesnym światem lepiej niż ja, to jest także kilka innych. No i pamiętać trzeba, że to, co jest punktem zapalnym zależy też od perspektywy, bo co innego będzie nim dla rolnika z Wielkopolski, a co innego dla gruzińskiego hodowcy winogron, mówimy tu zarówno o skali makro jak i o tej mikro, tej lokalnej, nie można o tym zapominać.

No dobra, miło już było, teraz będzie nieco mniej. Jak w każdym zbiorze opowiadań, reportaży, czy felietonów, są tutaj teksty lepsze i gorsze. Świetne są te mistrzów reportażu, kilka kolejnych jest naprawdę bardzo dobrych, zaskakujący i ciekawy jest ten Ludwika Dorna, który jawi się w nim jako piekielnie inteligentny erudyta, któremu daleko do znanego z mediów wizerunku. Ale dwa są słabe, przy rozmowie z Andrzejem Jonasem praktycznie usnąłem z nudów. Człowiek, którego zawsze słuchałem z zainteresowaniem tym razem na papierze nudził dziko, nie pomogły nawet interesujące tematy rozmowy. Drugim tekstem, który mnie rozczarował jest kończąca książkę rozmowa z Krzysztofem Millerem. On ma niewiele do powiedzenia, a autorzy niekoniecznie potrafią coś z niego „wycisnąć”, resztę polecam z całego serca.