Ptaki ciernistych krzewów

Oh, Proszę Państwa, cóż to jest za powieść! Niesamowita saga rodzinna, która dotyka najgłębiej skrywanych emocji, to historia, która pozostawia po sobie uczucie pustki, nostalgii, melancholii, ale też daje wrażenie takiego domknięcia. Czy jest ono satysfakcjonujące? To już indywidualna kwestia i wydaje mi się, że każdy może podejść do niego inaczej. "Ptaki ciernistych krzewów" wywołują tak mnóstwo emocji, że można by obdarować nimi najbliższych sąsiadów — to powieść, która nie pozwala o sobie zapomnieć. Jej styl, klimat, to o czym opowiada, wżerają się do myśli i sprawiają, że opowieść stworzona przez Colleen McCullough zaczyna zajmować w sercu szczególne miejsce.

"Ptaki ciernistych krzewów" opowiadają o losach trzech pokoleń rodziny Cleary. Meggie przez całe życie kocha księdza Ralpha de Bricassarta, choć on nie może odwzajemnić jej uczuć z powodu ślubów kapłańskich. Powieść skupia się na trudnych wyborach, miłości, zdradach i tajemnicach, które kształtują losy kolejnych pokoleń. Każdy bohater mierzy się z obowiązkiem, ambicją i własnym przeznaczeniem, często kosztem szczęścia. To opowieść o namiętności, cierpieniu i sile rodziny, która trwa mimo różnych dramatów.

To właśnie miłość, miłość trudna, zakazana, z góry skazana na porażkę, bolesna, do bólu prawdziwa, silniejsza niż rozsądek, jest główną bohaterką tej powieści. To ona ma największy wpływ na losy bohaterów tu i teraz oraz w przyszłości.

Lubię, gdy powieści takie jak te, wielopokoleniowe, wielowarstwowe, wielowątkowe sprawiają, że budzą się we mnie ukryte emocje. Były momenty, w których czułam złość, w szczególności na męskich bohaterów, którzy odrzucali miłość, traktowali kobiety jak dodatki, jak siłę roboczą, jak maszyny do rodzenia dzieci. Ale czułam też podziw, kiedy zdecydowały się zawalczyć o swoje i żyć według ustalonych przez siebie zasad.

Cała historia rodziny Cleary to droga wyborów między sercem a rozumem i obowiązkiem. Tu nic nie jest jednoznaczne, nic nie jest łatwe, żadna z dróg nie jest prosta i pozbawiona kłód. Ta powieść, choć napisana niemal 50 lat temu, wciąż podejmuje tematy tak bardzo uniwersalne dla współczesnego człowieka. Miesza życiowe tragedie ze szczęściem, podkreśla bezradność wobec wpływu na nieuchronność wydarzeń, stawia bohaterów między moralnością a pragnieniami oraz pokazuje, że mimo strat i cierpienia, człowiek potrafi odnaleźć siłę.

To powieść, która zachwyca stylem, jakim została napisana, zachwyca klimatem australijskiej surowości, zachwyca samą historią, zachwyca emocjami, jakie wzbudza.

To powieść, którą znam od lat. Klasyk, który wielu z Was zna nie tylko z kart książki, ale i z kultowej ekranizacji, która swego czasu porwała tłumy. A jednak ja… trafiłam do Droghedy dopiero teraz. I może to dobrze - bo mogłam w pełni dojrzeć do tej historii.

To opowieść o miłości zakazanej - nie tylko przez konwenanse, ale i przez śluby złożone Bogu. Romans z duchownym to temat kontrowersyjny, a tu ukazany jest w sposób niezwykle przejmujący - jako relacja piękna, a zarazem skazana na cierpienie. Nie ma tu bajkowych zakończeń, jest za to ciągłe wybieranie między własnym sercem a tym, co uważa się za wyższe dobro.

Colleen McCullough tworzy świat, w którym uczucie staje się błogosławieństwem i przekleństwem jednocześnie. To historia, która boli, ale której nie sposób odłożyć.

📖 A to wydanie? Cudownie dopracowane, subtelne i romantyczne - aż samo prosi, by sięgnąć po literacki pierwowzór i zanurzyć się w jego emocjach.

📺 Jeśli znacie ekranizację - książka pozwoli Wam przeżyć tę historię głębiej. Jeśli nie - przygotujcie się na emocje, które zostaną z Wami na długo.

📕Tytuł: „Ptaki ciernistych krzewów”

🖋️Autor: Colleen McCullough

📖Ilość stron: 672

🏢 Wydawnictwo: Albatros

O BOŻE, nie wiedziałam, że ta książka aż tak mnie wciągnie! „Ptaki ciernistych krzewów” — myślałam, że to będzie tylko romans Meggie i księdza Ralpha, wiecie, jak w tym starym serialu. A tu się okazuje, że to zupełnie inna historia.

To jest saga o rodzinie, o pracy na australijskiej farmie, o ziemi, która jest tak samo twarda jak ludzie, którzy na niej żyją. Mamy przepiękne opisy przyrody — słońce, kurz, trawy aż po horyzont, dzieciaki z piegowatymi buziami… czytając to, czułam, jakbym tam była.

Ale to nie wszystko! W tle przewijają się zwyczaje australijskiej społeczności, relacje rodzinne, konflikty społeczne, a akcja sięga nawet czasów II wojny światowej — jesteśmy z bohaterami nie tylko w Australii, ale też w Watykanie, a nawet na północy Afryki!

Ta książka jest o marzeniach, które prowadzą przez ciernie, o życiu, które nie daje nic za darmo. I szczerze? Mam wrażenie, że każdy znajdzie tu coś dla siebie — nie tylko fani romansów, ale też ci, którzy kochają sagi rodzinne, historię, a nawet książki o życiu blisko natury.

Mega polecam, ale ostrzegam — ta książka nie da się odłożyć, nawet jak jest środek nocy.

Współpraca: @wydawnictwoalbatros

W „Ptakach ciernistych krzewów” Colleen McCullough, słynnej powieści znanej także dzięki niezapomnianej serialowej roli Richarda Chamberlaina, towarzyszyłam trzem pokoleniom rodziny Clearych w ich życiu na australijskiej farmie. Jednak to nie uroki tego kraju wysuwają się na pierwszy plan, lecz ludzkie losy ze wszystkimi ciosami, jakie potrafi wymierzyć życie, bólem, chorobą, śmiercią, okrucieństwem wojny i bezwzględnością sił natury. Mimo to w powieści nie znajdziecie nic przygnębiającego, bo Autorka kładzie na drugiej szali radość, miłość, uroki zwyczajnego życia, a jej styl niepozbawiony jest humoru i lekkości.

Z epickim rozmachem przekraczamy granice Nowej Zelandii, Australii, Rzymu, Egiptu i Londynu, ale też granice społeczne narzucone przez człowieka. Jednak rdzeniem tej powieści jest miłość, która nigdy nie powinna się wydarzyć między młodą Meggie a poświęconym Bogu księdzem Ralphem. Czy to wola Boga, czy człowieka, że nie mogą być razem? Czy Bóg, który jest miłością, może karać właśnie za miłość? Dlaczego więc tych dwoje zostało skazanych na cierpienie i rozłąkę? Czułam ogromne wzruszenie, przyglądając się ich ewoluującej, magnetycznej relacji i myślę, że tylko ktoś ze złymi intencjami dopatrzyłby się w niej czegoś niewłaściwego.

W tej powieści znajdziemy wiele dylematów moralnych i trudnych wyborów. Dużo tęsknoty, niespełnienia i samotności. W tle ludzkich dramatów przemijają Wielka Susza i dwie wojny. Przemija ludzkie życie. Czasem tracone młodo i bezsensownie, zaprzepaszczane jedną impulsywną decyzją. Zawsze jednak odciskające piętno na tych, którzy zostali. Obserwujemy więzi rodzinne na przestrzeni lat, podobieństwa pomiędzy kolejnymi pokoleniami i powielane błędy. Ale też różnice. A największa z nich to pójście nie ku wyrzeczeniom i cierpieniu, lecz za głosem serca.

Ten surowy, a zarazem piękny świat wciągnął mnie bez reszty na kilka wieczorów. Zżyłam się z bohaterami jak z żywymi osobami z krwi i kości. Każdy z nich obudził we mnie inne emocje kształtowane ich charakterem i decyzjami. A podczas lektury pojawiały się w mojej głowie obrazy zapamiętane z serialu, przebłyski niektórych scen, które wzbudziły we mnie dodatkowy sentyment do tej pięknej i smutnej opowieści.

To powieść o miłości, która zadaje rany. O miłości w wielu postaciach, także tej macierzyńskiej i tej, która przyszła za późno. I dopiero po przeczytaniu można naprawdę zrozumieć i poczuć całym sercem znaczenie słów legendy, która rozpoczyna tę historię. Jeśli poruszą Was jej słowa, to uwierzcie mi, że ta historia zostanie z Wami na zawsze. Jak ten śpiew. Jeden, ostatni, najpiękniejszy.

Miałam może kilkanaście lat, rumiane lica i głowę pełną marzeń, kiedy po raz pierwszy zobaczyłam Ptaki ciernistych krzewów na małym, kineskopowym ekranie. W pokoju stołowym panowała cisza, a ja, zapatrzona w Richarda Chamberlaina w roli ojca Ralpha de Bricassarta, wzdychałam jak szalona. Ach, co to była za miłość! Co za spojrzenia! Co za dramat! Moje serce biło wtedy szybko i nierówno, a myśli galopowały prosto do zakazanej miłości.

Od tamtej pory minęły dekady. Lico może mniej rumiane, człowiek nieco bardziej doświadczony, ale ciekawość pozostała. Pomyślałam więc: czy ta historia nadal ma w sobie tę magię? Czy przetrwała próbę czasu? I zanurzyłam się w powieści.

Z radością donoszę, że Ptaki ciernistych krzewów są nie tylko ponadczasowe, ale absolutnie zachwycające. Złapały mnie za serce tak samo, a może nawet mocniej, niż wtedy, gdy po raz pierwszy poznałam losy Meggie Cleary i ojca Ralpha.

To nie jest tylko opowieść o miłości. To historia o poświęceniu, niemożliwości bycia razem, o walce z przeznaczeniem i o tym, jak bardzo może boleć serce, nawet jeśli bije dla czegoś pięknego. Miłość w tej powieści przeplata się z bólem w sposób niemal poetycki, dotyka najczulszych strun duszy, poraża swoją głębią.

McCullough pisze pięknie, jej powieść pełna jest detali, emocji i tła społecznego, które tylko potęguje dramatyzm wydarzeń. Czytając o Australii z początku XX wieku, można zanurzyc się w świecie, w którym kobiety kochają zbyt mocno, a mężczyźni muszą wybierać między miłością a powołaniem.

To książka, która rozdziera serce, a jednocześnie koi duszę. Czytałam ją ze ściśniętym gardłem, z łzami w oczach, z tą znajomą tęsknotą za czymś, czego nigdy się nie miało, a co zdaje się być aż na wyciągnięcie ręki.

Miłość Meggie i Ralpha to coś więcej niż uczucie, to przeznaczenie, które nie zna szczęśliwego zakończenia, ale mimo to trwa w czytelniku jeszcze długo po ostatniej stronie.

I kiedy zamknęłam książkę, zostałam z uczuciem pustki, które zna każdy, kto zakochał się w fikcyjnej historii zbyt mocno. Ale to piękna pustka, taka, która przypomina, że wciąż potrafimy czuć.

„Ptaki ciernistych krzewów” to książka, po którą sięga się z przyjemnością. Pomimo, że nie jest ona cienka czyta się ją błyskawicznie. A wszystko to dzięki emocją, których dostarczają bohaterowie.

Jest to poruszająca powieść o zakazanej miłości młodej Meggi do księdza. Ich miłość nie jest łatwa. Wręcz przeciwnie. Jest skomplikowana, trudna. Przynosząca ból i łzy. Ale daje również chwilę radości.

Oprócz miłosnego wątku mamy tutaj również piękne opisy australijskiej przyrody, które sprawią, że czuć klimat tamtych lat i miejsc. Autorka ze szczegółami opisała warunki życia w tamtych latach. Nie brakuje tutaj również spojrzenia na II Wojną Światową. Wszystko to sprawia, że od książki nie można się oderwać, a czas z nią spędzony jest bardzo miło spędzonym czasie.

„Ptaki ciernistych krzewów” to powieść dla każdego kto lubi coś więcej niż prosty romans. To książka dla tych, którzy cenią sobie dobą literaturę. Napisana jest ona pięknym stylem dbającym o detale. Dla mnie jest to powieść, która na długo zostanie w mojej głowie i myślę, że jeszcze do niej wrócę.

Czy miłość zakazana z definicji musi być tragiczna? A może to społeczeństwo odbiera jej prawo do szczęścia?

Są takie historie, które trzeba czytać powoli. Nie dlatego, że akcja toczy się leniwie - wręcz przeciwnie - ale dlatego, że z każdą stroną masz poczucie, że wchodzisz głębiej nie tylko w fabułę, ale w samą duszę bohaterów. Tak właśnie jest z „Ptakami ciernistych krzewów” - powieścią, która wzbudza emocje równie intensywne, co kontrowersje.

To epicka saga o rodzinie Clearych, rozciągająca się na dekady i kontynenty. Od surowej Nowej Zelandii po palącą australijską ziemię Droghedy. Ale na dobrą sprawę - to historia Meggie. Dziewczyny, która dorasta w cieniu matki emocjonalnie nieobecnej i ojca, który mimo swojej dobroci nie umie przytulić ani słowem, ani gestem. Meggie dojrzewa w świecie, który nie rozumie potrzeb kobiet. Jej uczucia są tłamszone, a pragnienia - z góry skazane na potępienie. Gdy więc pojawia się Ralph de Bricassart, młody ksiądz z ambicjami i rozdartym sercem - zaczyna się to, co nieuniknione. Zakazana miłość.

Nie, to nie jest klasyczny romans. Ta historia boli. Uderza dokładnie tam, gdzie nie chcesz być uderzony. Meggie kocha Ralpha przez całe życie, a on kocha ją… po swojemu. Czy to wystarczy, by uznać ich relację za piękną? Nie jestem pewna. Ale jestem pewna, że to jedna z najbardziej skomplikowanych i wiarygodnych opowieści o miłości, jaką czytałam.

Autorka nie daje ukojenia. Kiedy zaczynasz się przywiązywać do jakiegoś bohatera - ona zabiera go. Kiedy masz nadzieję na szczęście - ono przychodzi, ale w takiej formie, że nie wiadomo, czy się śmiać, czy płakać. Colleen McCullough stworzyła bohaterów z krwi i kości. Frank - bękart znienawidzony przez ojca, ale kochany przez matkę. Fee - kobieta, która przez jedno życiowe potknięcie zbudowała mur wokół własnych uczuć. A Meggie - rozpięta między tym, co jej wolno, a tym, czego pragnie.

Zaskakujące jest, jak dużo w tej powieści mówi się o poświęceniu. O wyborach, które są trudne i nieodwracalne. O tym, że czasem rezygnujemy z miłości nie dlatego, że jej nie chcemy - ale dlatego, że świat nam na nią nie pozwala. „Ptaki ciernistych krzewów” to nie tylko historia jednej zakazanej relacji - to też opowieść o tym, jak przeszłość i niespełnione pragnienia przenoszą się z pokolenia na pokolenie. Każdy z Clearych coś poświęca. Każdy coś traci.

Zdarzało mi się wściekać na bohaterów. Szczególnie na Ralpha, którego wybory momentami wydają się egoistyczne i tchórzliwe. A jednocześnie nie umiem go do końca potępić. On też jest ofiarą - nie Meggie, nie Kościoła, ale samego siebie.

Jeśli szukasz książki, która wciąga cię na dziesiątki godzin i zostawia z uczuciem pustki po ostatniej stronie - ta powieść jest właśnie tym. Nasycona emocjami, pięknie napisana i momentami wręcz bolesna w swoim realizmie. To książka, po której długo nie można sięgnąć po kolejną.

Ocena: 9/10 - minimalny minus za kilka narracyjnych dłużyzn i zbyt szybkie przeskoki czasowe w dalszej części książki - ale emocjonalnie to arcydzieło.

🕊 ”𝓟𝓽𝓪𝓴𝓲 𝓬𝓲𝓮𝓻𝓷𝓲𝓼𝓽𝔂𝓬𝓱 𝓴𝓻𝔃𝓮𝔀ó𝔀” 𝓒𝓸𝓵𝓵𝓮𝓮𝓷 𝓜𝓬𝓒𝓾𝓵𝓵𝓸𝓾𝓰𝓱🕊

 Miłość, która nie powinna się zdarzyć.

Pasja, walka i poświęcenie.

A także marzenia, które prowadzą przez ciernie. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

„Ptaki ciernistych krzewów” to taka książka, której lekturę trzeba rozłożyć na kilka dni, by w pełni delektować się tą historią. ✨ Takie niespieszne czytanie sprawi, że jeszcze bardziej docenicie pióro autorki, które jest niezwykle plastyczne i proste w odbiorze. ✨

To wielowątkowa powieść, która przedstawia losy trzech pokoleń rodziny Clearych, którzy w 1921 roku opuszczają Nową Zelandię, aby zarządzać farmą owiec w Nowej Południowej Walii. Fabuła w głównej mierze skupia się na Meggie Cleary. Poznajemy jej burzliwe dzieciństwo, skomplikowane relacje z matką, ojcem i bratem Frankiem. Jednak najbardziej kontrowersyjnym wątkiem jest jej romans z księdzem Ralphem de Bricassart. Zakazana miłość między tym dwojgiem staje się osią wydarzeń, które splotą radość i łzy, sekrety i kłamstwa, a wreszcie wielkie szczęście i wielką tragedię.

Colleen McCullough robi dokładnie to co czytelnik kocha i nienawidzi jednocześnie, a mianowicie przejmująco opowiada losy bohaterów, pozwala na darzenie ich sympatią i zżycie się z nimi tylko po to, by potem złamać czytelnikowi serce, tym jak potoczą się losy tych bohaterów. Robi to w tak wiarygodny sposób, że na kartach tej powieści możemy poczuć ich emocje.

Autorka zręcznie buduje więzi między bohaterami i splata ich ze sobą. W doskonały sposób potrafi przedstawić nam ich zachowania i uczucia, nie boi się mocnych słów, dlatego w tej historii nie ma miejsca na sztuczności. Bohaterowie są niezwykle wiarygodni i autentyczni. Możemy obserwować ich poczynania na przełomie lat, co lepiej pozwala nam zrozumieć ich pewne zachowania. Ich przeżycia z przeszłości mają wielki wpływ na ich dalsze życie. Dlatego z wielkim zainteresowaniem śledziłam ich losy. Razem z nimi odczuwałam to napięcie i do samego końca liczyłam na to, że wszystko skończy się dla nich pomyślnie, że los się do nich uśmiechnie. Śledzimy całą ich ścieżkę, ich zmagania z trudnymi sytuacjami. Przez cały ten czas mocno im kibicowałam, a i zdarzały się takie momenty, że kompletnie nie potrafiłam zrozumieć ich zachowania.

Jestem pod dużym wrażeniem tego, że autorce tak fantastycznie udało się sprawić, abym ani na chwilę nie potrafiła oderwać się od tej powieści. Prawda jest jednak taka, że Colleen doskonale udało się od pierwszej chwili złapać mnie w swoje sidła, sprawić, żebym nie mogła oderwać się od tej powieści ani na chwilę.

Cała gamma uczuć jaka zostaje tutaj zaprezentowana skłania czytelnika do refleksji i co więcej, zmusza go do odnalezienia tego, co w życiu jest najważniejsze… Piękna, wzruszająca, dająca do myślenia powieść. Bardzo polecam! ❤

Gdy po raz pierwszy wyemitowano odcinek serialu „Ptaki ciernistych krzewów”, produkcja stała się hitem absolutnym. Pamiętam, gdy jako mała dziewczynka zafascynowana byłam urodą aktora Richarda Chamberlaina odgrywającego kultową rolę księdza de Bricassarta, a moja babcia, mama i ciocie kolejno zachwycają się serialem. Uwielbiam wracać do niego i od czasu do czasu chłonąć tę historię na nowo. Jednak dopiero jako dorosła kobieta miałam okazję sięgnąć po powieść, na kanwie której powstał kultowy już serial telewizyjny. I absolutnie przepadłam, bo to jedna z najpiękniejszych, choć także niezwykle smutnych powieści, po jakie dane mi było sięgnąć.

Jest to przede wszystkim saga rodzinna – 60-letnia historia rodziny Clearych, na drodze której pewnego dnia staje młody i piękny ksiądz Ralph de Bricassart. Spotkanie to na zawsze zmienia życie rodziny, a w szczególności najmłodszej z rodzeństwa i jedynej dziewczynki - Maggie Cleary, bo między bohaterami z czasem rodzi się namiętna lecz zakazana miłość…

Mimo, iż książkę czytałam już kilka lat temu, dzięki nowemu i przepięknemu wydaniu @wydawnictwoalbatros mogłam sobie ją przypomnieć na nowo. I absolutnie nie zmieniła się moja ocena. „Ptaki ciernistych krzewów” to nie jest tkliwe romansidło, mimo, iż główną oś fabularną stanowi zakazana miłość między młodą dziewczyną i duchownym, które to wpływają na przyszłe życie głównych bohaterów i bliskich im osób. Pełna wspaniałych opisów australijskiej przyrody i życia w jakże trudnych warunkach, także podczas II wojny światowej, bogata w rewelacyjne portrety psychologiczne postaci i przedstawiająca życie w szarych barwach, bez zbędnych upiększeń – to powieść absolutna. Pełna pasji, miłości ale także cierpienia i smutku na tle przepiękniej i dzikiej Australii, sprawia, iż nie jesteśmy w stanie oderwać się od lektury. Mnie „Ptaki ciernistych krzewów” niezmienne wzruszają, zachwycają, jednocześnie łamiąc serce jakże druzgocącym i wymownym finałem.

Zachęcam do sięgnięcia po lekturę każdego, bo odnoszę wrażenie, iż takich dzieł nie znajdujemy na swej czytelniczej drodze zbyt często. Arcydzieło