Psychol Karma

Kiedy wiesz, że sięgasz po książkę jednej z ulubionych Autorek doskonale zdajesz sobie sprawę z tego, na co się piszesz. Jesteś w swoim żywiole, tylko czy ten żywioł pozwoli ci poznać kolejną historię?

Książki standardowo lądują z nami najczęściej w ulubionym fotelu lub w łóżku…. ale „Psychol” jest poza standardem. On wylądował u mnie w wannie i to dosłownie 🛀🏻. Mieliście już kiedyś tak, że kąpiel w bąbelkach zakończyła się wizytą w „księgarni”… oczywiście nie tak od razu 😁

‌

Dobrze. Koniec z tym wstępem i zapraszam na konkrety, których u Moniki jak zawsze odpowiednia ilość.

‌

Zagłębiając się w lekturze zawsze odnajduję fragmenty, których przeczytanie powoduje spowolnienie oddechu i chwilowe zatrzymanie. Czytam i dumam. Szukam odniesienia w moim prywatnym życiu. Pierwszy przystanek czekał na mnie już na trzynastej stronie. Jedna wypowiedź uwięziona w głowie zakończona wykrzyknikiem.

‌

„Po prostu się boję! - dotarło do niego to proste odkrycie. Stąd chęć ucieczki. Tchórz!”

‌

Zastanawiacie się zapewne w czyich myślach teraz gmeramy? Ofiary? A może oprawcy? Tylko czy istnieje coś takiego jak wyłączność na stany emocjonalne? Czy nie jest tak, że napastnik może stać się wspomnianą już wcześniej ofiarą… nawet swoich lęków?

‌

W trzecim tomie serii „Psychol” akcja nie zwalnia ani na sekundę, nie mamy chwili na to, by odłożyć książkę na dłużej…, bo i po co to robić? Patrząc na świat w którym żyjemy już sam tytuł „Karma” wzbudza naszą ciekawość. Chcemy tu i teraz dowiedzieć się, kogo dopadnie, bo wiadomo, że zawsze to robi.

‌

Bohaterowie doskonale odgrywają swoje role, są niczym nasi sąsiedzi. Tak, tak właśnie twierdzę, choć nieco mnie to przeraża, to właśnie to sobie uświadomiłam podczas lektury. Wydawałoby się nam, że ostrzeżenie zaprezentowane na okładce /18+/ to forma „reklamy” dla przyciągnięcia czytelnika. W rzeczywistości to poprzeczka, którą postawiła Monika i powiem, że jeśli jeszcze nie doskoczyliście do niej, to czekajcie na odpowiedni moment i nie tylko mam tu na myśli wzrost.

‌

Cała ta historia utwierdziła mnie w przeświadczeniu, że musimy być dobrymi obserwatorami. Oczywiście nie daje nam to gwarancji, że coś nie umknie naszej uwadze, ale to lepsze niż przyjmowanie życia na klatę, takim, jakie nam pisane. W tym naszym poznawaniu nie możemy popadać w przesadę, bo jak bardzo byśmy się nie starali, to pamiętajmy, że odkryjemy tylko tyle na ile inni nam pozwolą. Każdy z nas ma tajemnice. Ich waga jest czasami tak przytłaczająca, że jak dzikie zwierzę ostatkami sił walczymy o utrzymanie się na powierzchni…, nie chcąc puścić pary z ust. Chronimy jej, niczym najcenniejszy skarb, niejednokrotnie posuwając się do kłamstwa. Nieświadomi tego, jak cienka linia dzieli nas od obłędu, gubimy się w tych matactwach tracąc umiejętność odróżnienia prawdy od fałszu. Stajemy się reżyserami naszego pokręconego życia, do którego tak zgrabnie napisany kiedyś scenariusz już dawno poszedł w zapomnienie.

Rzadko się zdarza, że wędrujemy samotnie. Znajomi, koledzy i w końcu przyjaciele, to z nimi dzielimy nasz los. Każdy może stać się wrogiem, a nasze późniejsze gdybanie w tym temacie nie polepszy sytuacji. Bo przecież „mleko się wylało”. Byliśmy czujni, zawierzyliśmy, ufaliśmy… a jednak okazało się, że on nie myślał o nikim innym, jak tylko o sobie.

Nawiązując do fabuły rozczarowanie Marcela (zapewne go pamiętacie) Grzegorzem, daje do myślenia. Niby znasz człowieka, ale czy tak naprawdę. Podobnych przykładów znajdziecie sporo, zarówno w samej książce, jak i w życiu. I wiecie co w tym jest najcięższe do udźwignięcia? To nasze próby usprawiedliwienia czynów innych. Jednak wszystko trwa do pewnego czasu. Ból mija, a i lekcja, którą z całej sytuacji wynieśliśmy wpłynie na nas pozytywnie.

Pisząc to uśmiecham się do siebie, bo nie potrafię zapomnieć Piotra. Tego, jaką on sam przeszedł przemianę. Napawa mnie to prawdziwą dumą (teraz pojechałam jak matka kwoka 🙈 ).

‌

„To jest wspaniałe! – krzyczało w nim wszystko. Przytulanie jest wspaniałe! […]

Czas zatrzymał się dla obojga. Żadne nie chciało się odsunąć i choć stali w progu pokoju, czuli, jakby znaleźli się w jedynym słusznym miejscu wszechświata”.

‌

Jak doskonała scena filmu. Pozwólcie, że uczepię się nieco dłużej tego życiowego scenariusza. Nie żałujecie czasami, że nie można wziąć do dłoni pilota i wykonując jeden ruch kciukiem, cofnąć się do sceny sprzed kilku chwil, dni, a może lat? Który moment chcielibyśmy przeżyć raz jeszcze? Może mielibyśmy na tyle odwagi, by coś zmienić w przeszłości i czekać na konsekwencje tego uczynku. A może…

‌

„Masz prawo mieć wszystkie koszmary świata – pomyślał, przymykając oczy i starając się skupić na oddechu, a zarazem zignorować bliskość dziewczyny, do której czuł tak wiele i wciąż nie potrafił nazwać tej gmatwaniny emocji.

A wszystko przeze mnie. Co z tego? Nie cofnąłbym czasu, nawet gdybym mógł. Nie chciałbym”

‌

nie zmienilibyście niczego?

Grono bohaterów, którym kibicowałam powiększyło się o jeszcze jedną parę. I przyznać muszę, że mnie samą ona zaskoczyła. Natasza i Marcel… jeśli miałabym zobrazować moje odbieranie, tego, co przygotowała dla nich Monika, to wystarczyłoby zerknąć na moje poobgryzane paznokcie. Matko na bosaka, co tam się działo!!!

Gdyby kiedyś Marcel miał dostać prezent od Mikołaja, mógłby się obejść smakiem i jest to wysoce prawdopodobne. Nie chcąc zbyt dużo zdradzać napiszę jednak, że zmianami w swoim postępowaniu zdecydowanie zapracował na niejedną nagrodę. Nie przyszło mu to z łatwością, a sojusznicy, których pozyskał zaskoczyli go i to bardzo.

‌

By Marcel mógł liczyć na przychylność losu, musiał wydarzyć się coś, co zadziałało jak iskra. W tym przypadku przybrała męską postać, a imię jej brzmiało: Damian.

‌

„Życie nie jest sprawiedliwe, ale ja owszem”.

‌

Czy to nie brzmi złowieszczo? Powinno.

‌

Etat Psychola w tej książce wydaje się tytułem przechodnim. Łowca staje się ofiarą. A rzeczywistość miesza się z fikcją. Autorka niejednokrotnie nas zaskakuje i właśnie to jest powodem, że czytelnik z wytęsknieniem oczekuje kolejnego tomu. Umiejętnie podtrzymywane napięcie prowadzi nas do zaskakującego zakończenia.

Wątki serii domykają się tworząc obraz, który zapada głęboko w pamięć.

‌

Czy warto po nią sięgnąć?

‌

Zdecydowanie tak!

‌

To dobry sposób, by w kontrolowany sposób otworzyć oczy na otaczający nas świat. Świat, który ma o wiele więcej ciemnych barw niż nam się wydaje. Jego akcja w znacznej części dzieje się za zamkniętymi drzwiami. A to czy znajdziemy w sobie wystarczająco dużo odwagi na to, by je otworzyć zależy tylko od nas samych. Pamiętajmy jednak, że gdzieś w ukryciu, ktoś może potrzebować naszej pomocy, a wspomniana odwaga, bez względu na jej ilość z a w s z e dodaje siły… jak nie nam, to drugiej osobie.

Na koniec przytoczę jeszcze kilka krótkich zdań:

„ Oko zo oko, rana za ranę, pręga za pręgę. […] Chciałeś mi odebrać to, co w życiu najcenniejsze, więc ja odbiorę ci to, co masz ty. […] Na chwasty najlepszy jest ogień, trzeba je wypalić”.

‌

Oczywiście nie pozostawię Was baz moich przemyśleń. Wspominałam już kiedyś w moich recenzjach, że pierwszy zdobyty przeze mnie zawód to ogrodnik i patrząc na zacytowane zdania, doskonale wiem, z czym się je je. Tym samym potwierdzam skuteczność metody walki z chwastami. Jak łatwo się domyślić, żaden z bohaterów nie skończył mojego kierunku, ale znają się na rzeczy.

‌

Czytelniku, jeśli lubisz książki, które w nietuzinowy sposób opowiadają historie naszych czasów. Wydarzenia i okoliczności, jakich pierwowzory znajdziesz w naszym otoczeniu wiedz jedno – cykl „Psychol” jest tym, po co powinieneś sięgnąć.

Moniko ❤ dziękuję za kolejną emocjonującą część „Psychola”, Ty wiesz jak utrzymać wysoki poziom adrenaliny i za to właśnie jestem Ci niezmiernie wdzięczna.

"Karma goniła go i przypominała, że musiał odkupić swoje winy i zadośćuczynić życiu. Za własne tchórzostwo, za chowanie głowy w piasek i uciekanie od dorosłego życia."

Karma to trzeci tom niesamowitej serii Psychol.

Jest to kontynuacja losów Marty i Piotra oraz Nataszy i Marcela, których mieliśmy okazję poznać we wcześniejszych tomach.

Marta i Piotr po burzliwych wydarzeniach starają się wieść w miarę normalne życie. Postanawiają zamieszkać razem, a każde z nich będzie musiało nauczyć się na nowo ufać swojemu sercu. Bo najlepszym lekarstwem na wszelkie zło jest miłość, a tej oboje do tej pory niewiele zaznali.

Natomiast detektyw Zieliński pomimo ogromnych wyrzutów, jakie sobie czynił po ostatniej sprawie, stara się ustabilizować swoje życie. Stara się również pomóc Nataszy, która została skrzywdzona przez jego znajomego.

Tymczasem dziewczyna coraz mocniej zaczyna go fascynować.

Jednak ich demony nie pozostały w ukryciu i dają o sobie znać. A karma ponownie upomina się o swoje.

Błędy popełnione za młodu nieraz odbijają się echem w dorosłym życiu. Tak się stało w przypadku naszych bohaterów.

Po wywiadzie udzielonym dla telewizji przez Marcela świat detektywa zaczyna się walić. Kolejne tragedie dotykają zarówno jego, jak i Nataszę.

Z pomocą detektywowi przychodzą Piotr z Martą.

Jakie tajemnice skrywa Marcel Zieliński? Co się zdarzyło w przeszłości mężczyzny?

Autorka po raz kolejny funduje nam ogromne emocje, obok których nie sposób przejść obojętnie.

Monika bardzo dobrze ukazała nam studium psychologiczne bohaterów i ich traumy z dzieciństwa, które ukształtowały ich charakter, odruchy i zachowania.

Jedni będą za wszelką cenę walczyć ze swoimi demonami o normalne życie, inni poddadzą się im i sami staną się koszmarem ze swoich snów.

Ta część jest trochę łagodniejsza od poprzednich dwóch tomów. Jednak emocje będą buzować w was przez cały czas czytania tej historii.

Koło niej po prostu nie da się przejść obojętnie.

Przypominam, że ta seria jest przeznaczona dla osób powyżej osiemnastego roku życia, o mocnych nerwach.

Czy warto zanurzyć się w tą historię? Oczywiście.

Jest to jedna z tych powieści, o których nie da się zapomnieć.

Gorąco polecam.

Recenzja

Życie Piotra i Marty powoli wraca do "normy". Para postanawia zamieszkać razem i spróbować życia jakie prowadzą inni " Zwykli ludzie". Z kolei Marcel ma ogromne wyrzuty sumienia, decyduje się pomóc Nataszy, która została uratowana z rąk Gary'ego. Kobieta bardzo intryguje Marcela...

Komisarz na polecenie przełożonego udziela w telewizji wywiadu i od tego momentu w jego świecia zaczynają dziać się dziwne zbiegi okoliczności. Z pomocą Marcelowi przychodzą Piotr i Marta.

Czy ogrom tragedii, jaka dotyka detektywa to zbiegi okoliczności, czy może jednak karma za grzech zaniechania, jakiego Marcel dopuścił się w przeszłości?

18+ ... to oznaczenie nie znalazło się na okładce bez powodu. Tutaj jest, ostro, mocno i bez ogródek. Miejcie to na uwadze.

Psychol. Karma to trzecia część serii Psychole od Moniki Ligi. I powiem wam szczerze, że jak uwielbiam pióro autorki i całą tą serię, to tej części akurat bałam się najbardziej... Ja wiem że mam może spaczony trochę umysł i gust czytelniczy bo lubie czytać o tych wszystkich zadawanych bólach i cierpieniach innym osobom ale tego co tutaj autorka przedstawiła nie umiałam sobie wyobrazić.

....Chociaż niepotrzebnie bo powiem wam, że Monika pisze w taki sposób że starasz się jak najszybciej przeczytać żeby wiedzieć co będzie dalej nie wiem czy wiecie o co mi chodzi, ale kto czytał choć jedna książkę tej serii to wie o czym mówię.

Sama okładka już daje nam do myślenia że ta część może być zdecydowanie inna... I taka była.. W moim odczuciu.. Monika bardziej skupiła się na umyśle tytułowego psychola a nie na jego działaniach....

Oprócz naszych stałych bohaterów autorka wprowadziła nowego "psychola". Damian i Ania ( jego ukochana) to nowi bohaterowie których relacja była już tak pokszaniona że gdy już autorka odkryła wszystkie karty kopara mi opadła... Fabuła tak została poprowadzona że z pozoru nic nieznaczące wydarzenia mają ogromny wpływ na naszych bohaterów i łączą ich ze sobą.

Ta część zdecydowanie wywarła na mnie największe emocje... W pewnym momencie miałam ochotę sama wymierzyć sprawiedliwość oprawcy, świadoma konsekwencji.

Jestem ciekawa dalszych losów naszych bohaterow, bo nie ukrywam że losy Piotra i Marcela najbardziej mnie ciekawią.. A wiem że czwarta część się pisze i ja jestem jej ogromnie ciekawa!!!

Jednym słowem POLECAM;!

Oczywiście jeśli lubicie taki rodzaj literatury.. Bo tu słodko-pierdząco zdecydowanie nie jest!

Psychol.

Chyba każdy z czytelników zadał sobie pytanie: kim jest tytułowy Plychol?

W każdej części nominujemy nową postać, lecz autorka wodzi nas za nos.

🤎🤎🤎🤎🖤🖤🖤🖤🤎🤎🤎🤎

W pierwszej kolejności muszę zaznaczyć, że osobiście zaliczam tę książkę do mocnych pozycji.

Uwierzcie, mało książek jest na tej liście, bo mało co jest w stanie mną wstrząsnąć.

Monice się to udało.

Krótko o fabule:

Nasi bohaterowie próbują się pozbierać po tragedii, jaka ich dotknęła. W każdym z nich zachodzi zmiana, która znacząco zmieni ich życie.

Piotr smakuje normalności u boku Marty. Ich sielanka zostaje zaburzona przez prośbę, z którą przychodzi Marcel...

Marcel próbując zamknąć śledztwo, nie jest w stanie pozostawić bezradnej Nataszy na pastwę losu. Wyciąga do dziewczyny dłoń, zastanawiając się, jak egoistycznym jest to ruchem. Niestety, cień jego prześladowcy szybko przysłania ich świat, powolnie odbierając im każdą cząsteczkę dobra. Szala goryczy przepełnia się, kiedy zostają uprowadzone ich córki. Czy Marcel będzie w stanie zawalczyć o dziecko, które do tej pory było mu obojętne? Dokąd trafią dziewczynki?

Jaką bombę przygotowała dla nas autorka?

Do tej pory podchodziłam do tej serii z przymrożeniem oka. Faktycznie, rozpędzała się w każdym tomie, ale nie sądziłam, że ze dojdzie do punktu, w którym wytrzeszcze oczy ze zdziwienia. Wybacz, Moniko, że nie doceniłam Twojej pomysłowości. Tym tomem mnie kupiłaś 🖤

Od połowy książki akcja nie zwalnia nawet na moment. W trzy godziny udało mi się przeczytać książkę i pozbierać szczękę z podłogi. Na szczęście, mój zgryz nie ucierpiał. Jednak wciąż pozostaje pod oblzymim wrażeniem tego do stworzyłaś. Nawet przez chwilkę nie przeszło mi przez myśl, w jakim kierunku podaży finał fabuły.

To istna petarda, która z pewnością wzburzy krew w żyłach sporej ilości czytelników. Dlatego tym większe brawa dla autorki za odwagę!

Dziękuję za egzemplarz recenzencki i książkę, która MNOM FSTRZONSNEŁA (błędny zapis użyty został celowo)🤎

Kontynuacja losów bohaterów „Psychola” była pewna. Monika Liga trzymała nas jednak dość długo w niepewności. |Ciekawość sięgała zenitu. I tak nadszedł czas na premierę trzeciego tomu, „Psychol. Karma”.

Marcel boryka się z wyrzutami sumienia. Obwinia się, że to z jego winy Marta została wciągnięta w przerażającą rozgrywkę Grega. Ofiarowuje pomoc Nataszy, drugiej uratowanej z rąk Grzegorza kobiety. Mężczyzna wyrzuca sobie, że wcześniej nie zauważył sygnałów, które wskazywały na psychopatyczne skłonności byłego przyjaciela. Tymczasem sama kobieta zacieśnia swoją znajomość z Piotrem. Zbliżają się do siebie, odkrywają wzajemnie swoje uczucia oraz ciała. Jeden telewizyjny wywiad komisarza sprowadza na niego samego oraz jego bliskich kolejna falę nieszczęść. |Gdy sprawy przybierają fatalny obrót do Marcela dołącza właśnie Marta i Piotr, aby pomóc mężczyźnie odzyskać to co stracił. Czy uda im się uratować ofiary kolejnego szaleńca? Czy może to wszystko co spadło na bohaterów to karma za błędy przeszłości?

„Psychol. Karma” to historia wielowątkowa, w której autorka zaprasza nas do świata rewelacyjnie wykreowanych bohaterów. Z każdym kolejnym rozdziałem głębiej zanurzamy się w ich przeżycia, traumy i bieżące wydarzenia ale przede wszystkim emocje. Ta część poruszyła mnie dogłębnie ze względu na postacie dziecięce, które odgrywają tutaj niezwykle istotną rolę.

Fabuła jest doskonale przemyślana, każdy szczegół zaplanowany aby prowadzić do skrzętnie dopracowanej całości. Niektóre fragmenty sprawiały, że musiałam odetchnąć od nadmiaru emocji, zwłaszcza, gdy zagłębiałam się w historię Ani. Jednak ciekawość dalszego rozwoju wydarzeń była zbyt wielka i po chwili ponownie zatracałam się w lekturze. Jak przystało na pióro autorki, książkę czyta się niezwykle lekko. Nie zabraknie tu gorących scen, które przyprawiają czytelnika o rumieniec. Połączenie ich z wartką akcją, porwaniem, śledztwem wyszło znakomicie. Ta pozycja trzyma w napięciu do ostatniej strony. Zachęcam Was do sięgnięcia po nią.