Przyszłość ma twoje imię

"Pamiętaj o tym, co najważniejsze.

Zacznij od nowa.

Twoja przyszłość jest biała jak śnieg."

Blanka wyprowadza się od rodziców, zaczyna studia i pracę. Jednak jedno wydarzenie z przeszłości nie daje o sobie zapomnieć. Kilka lat wcześniej padła ofiarą napadu. Ma stany lękowe, boi się męskiego dotyku, szerokim łukiem stara się omijać miejsca, które przypominają jej o tym wydarzeniu. Musi wspomagać się środkami antydepresyjnymi i wizytami u terapeuty. Teraz chciałaby wreszcie spokojnie żyć. Gdy poznaje Mateusza, w jej życie wkrada się sporo zamieszania. Jak się okazuje, spał niemal z każdą dziewczyną z ich wspólnej pracy. Poza tym chłopak nie miał łatwego startu w dorosłość. Gdy skończył piętnaście lat, musiał zadbać nie tylko o siebie, ale i o młodszego brata. Czy Blanka będzie potrafiła mu zaufać? Czy pisana jest im wspólna przyszłość?

"On jest słońcem, wokół którego kręci się mój świat. Jeśli ktoś mi go odbierze, znów zostanę w ciemnościach."

Niniejsza książka tematyką przypomina mi całkiem niedawno czytaną przez mnie "W rytmie passady" Anny Dąbrowskiej. Siłą rzeczy nie obyło się więc z mojej strony bez porównań. Jednak jak się okazało, są dwie różne historie, ale obie warte poznania.

Wykreowani bohaterowie są wyraziści, prawdziwi, pełni pasji i zainteresowań, z łatwością można ich polubić. Nie zawsze podejmują właściwe decyzje, ale dzięki temu cała ta historia zyskuje na autentyczności, bowiem każdy z nas ma prawo do popełniania błędów. Towarzyszyłam im w niełatwej drodze ku przyszłości, podejmowaniu decyzji, wraz z nimi przeżywałam, śmiałam się i płakałam. Bardzo podobała mi się relacja Mateusza i jego młodszego brata Kacpra. Wspaniale nakreślony wątek, urzekający i chwytający za serce.

"Moje serce pęka ze szczęścia. Blanka wygłupia się ze mną. Nie boi się, nie kuli ramion i nie unika bliskości. Jest swobodna. Przy mnie."

Książka mimo sporej objętości czyta się w zastraszającym tempie. Jestem wielce ukontentowana tym, że autorka nie wyłożyła wszystkich kart od razu, pozwalając nam na powolne odkrywanie tego, co dla nas przygotowała. Poza tym sporo się dzieje. Myślę że główna tego zasługa kryje się w barwnym języku i stylu, które cechuje prostota i łatwość w odbiorze. Drugą sprawą jest zachowanie równowagi pomiędzy dialogami a opisami. Wszystko jest idealnie wyważone i przemyślane. Nie bez znaczenia jest również narracja z perspektywy Mateusza i Blanki. Dzięki temu zabiegowi możemy poznać wydarzenia, myśli i uczucia bohaterów, przez co stają się nam bliżsi.

"Przyszłość ma twoje imię" to powieść o miłości, dorastaniu, utraconych marzeniach, zaufaniu, a przede wszystkim o wybaczeniu, w której czuć autentyzm i to coś, co sprawia, że nie sposób czytać nie doświadczając całej palety emocji. Elżbieta Rodzeń pokazała jak ważne w życiu są nasze pasje i zainteresowania. Powinniśmy z nich tak łatwo nie rezygnować i robić to, co kochamy, co sprawia nam największą radość i przynosi satysfakcję.

sza-terazczytam.[Adres usunięty]

Fabuła jaką zaprezentowała autorka, już po samym opisie mnie bardzo zainteresowała. Pomimo tego, że dość banalna i typowa, to czułam, iż może wiązać się z nią jednak jakaś bardzo ciekawa historia. Poza tym, zawsze warto dać szansę naszym rodzimym autorom, prawda?

I tak oto, zaczęłam zagłębiać się w historię, która notabene na samym początku była bardzo interesująca. Dość ciekawie autorka wprowadziła czytelnika w świat Blanki i Mateusza. Niestety później wszystko troszkę się posypało. W jaki sposób? Zwyczajnie męczyłam się czytając niektóre fragmenty, czułam się znudzona, kiedy autorka bezcelowo przedłużała to co i tak miało nastąpić czy stosowała zbyt długie opisy. Wszystko to w pewnym działało na niekorzyść książki. I choć historia sama w sobie jako tako mnie interesowała, to prawdą jest iż miałam do niej kilka podejść. Kiedy nie mogłam już dłużej jej czytać, zostawiałam ja i zabierałam się za coś innego, by chwilę odpocząć od tego wszystkiego.

Niestety sam styl autorki do mnie nie przemówił. Był jak dla mnie zbyt "rozlazły" i nierealistyczny. Co przez to rozumiem? Głownie sposób tworzenia dialogów. Nie tylko sztuczne ale i niezbyt interesujące. Mam nadzieję, że wszyscy rozumieją co mam na myśli. Czasem zdarza się tak w książkach, że rozmowy między bohaterami są tak skonstruowane, iż od razu wyczuwamy ich budowanie na siłę. I tak właśnie, było w tym przypadku. To jak kontaktowali się ze sobą młodzi ludzie, według mnie całkowicie odbiegało od tego, co znam z realnego życia. I o ile w książkach zagranicznych można by zrzucić to na krab tłumaczenia, to jednak tu, kiedy mamy styczność z książką rodzimej autorki, nawet to nie może być wytłumaczeniem.

Bohaterowie w zasadzie byli nijacy. Zarówno Blanka jak i Mateusz mają za sobą pewien bagaż doświadczeń, każde ma swoją historię, każde czegoś pragnie od życia. Ale pomimo tego, nie czułam by stanowili oni konstruktywny element całości. Brakowało mi rozwinięcia ich osobowości, skupienia się na charakterach i temperamencie. Po prostu nie odczułam by sami w sobie stanowili ważną część książki. Brzmi to może troszkę bezsensownie, ale takie właśnie miałam wrażenie. Oczywiście postaci, same w sobie są ważne dla książki, bo o kim innym by była ta historia.

Sporym plusem jest tutaj samo wydanie książki. Okładka, chyba nie pozostawia wątpliwości, z jakim typem literatury mamy do czynienia. A dodatkowo sam typ grafiki i kolorystyka cieszą oko. Forma wydania, pomimo, iż jest to miękka okładka przy dużej ilości stron, jest bardzo dopracowana. Musiałabym się nieźle postarać, żeby pojawiło się tu zagięcie na grzbiecie. A przecież nie o to tu chodzi.

Książka nie jest idealna, to fakt. Zdecydowanie jej mocną stroną jest sama historia. Wszystko jednak psuje styl autorki, forma przedstawienia historii i bohaterów. Z tego co się orientuję, są osoby, którym bardziej przypadła ona do gustu. Ja raczej do niej ponownie nie powrócę, a przynajmniej nie w najbliższym czasie.

Jestem zdania, że jeśli ktoś robi coś dobrze - powinien to kontynuować. Elżbieta Rodzeń udowodniła, że doskonale radzi sobie z pisaniem powieści o miłości dlatego ogromnie ucieszyła mnie wiadomość o jej najnowszej książce.

Historia oparta została na fasadach New Adult, gdzie młoda bohaterka wchodzi w dorosłość z bagażem doświadczeń. Bianka to dziewczyna przyjemna w odbiorze i chociaż ciągną się za nią demony przeszłości nie miałam nic przeciwko jej dygresjom na temat przeżytej tragedii. Wręcz przeciwnie - bardzo łatwo przyszło mi zrozumienie jej wewnętrznych rozterek. W przeszłości dziewczyna podła ofiarą napadu, ale to co wydarzyło się kiedyś - dziś wciąż przypomina o sobie równie mocno. Wydawałoby się, że życie bohaterki zmieni się w momencie pojawienia się w jej życiu Mateusza - chłopaka równie skomplikowanego co Bianka. Jednak czy takie połączenie ma szansę przetrwać?

Autorka postanowiła zbudować kreację swoich bohaterów na tragediach nakręcających ich przyszłe życie. Każdy z nich walczył z osobistymi demonami przeszłości, a gdy ich drogi się spotkały - przyszło im wziąć na swoje barki także problemy drugiej połówki. Bianka walcząca z tragicznymi skutkami napadu na pierwszy rzut oka skupia na sobie całą uwagę czytelnika. Jednak uważam, że to Mateusz jest tutaj centralnym punktem powieści - pokazuje swoje oblicze podrywacza i łamacza kobiecych serc, tego który igra sobie z cudzymi uczuciami. Ale tak naprawdę od dawna walczy o dobro swojej rodziny i właśnie to buduje jego wartość - świadomość, że chłopak wcale nie oznajmia wszem i wobec jak ciężkie jest jego życie. Po prostu walczy, bo tylko to mu pozostało. Taka kreacja głównych bohaterów ogromnie mnie zaskoczyła - nie spodziewałam się, że postacie będą tak głęboko nakreślone i jednocześnie tak skomplikowane. Odkrywanie ich emocji i myśli okazało się dla mnie najlepszą przygodą.

Możecie powiedzieć, że to historia jakich wiele. Już nie jeden raz pojawiła się przecież podobna lektura, która opowiada prosta historię: dwójka nieznajomych po początkowych niechęciach zaczyna pałać do siebie wielką sympatią. Jednak odpowiedzcie sobie na pytanie - ile z tych książek, które znacie okazały się oryginalne i jedyne w swoim rodzaju? Mogę Was zapewnić, że i ja czytałam podobnych historii mnóstwo, ale powieść Elżbiety Rodzeń to coś naprawdę wartego uwagi i przede wszystkim: wyjątkowego. Sekrety przeszłości w tej historii namieszały znacznie bardziej niż mogłam przypuszczać - przepadłam w tej lekturze podążając tropem wydarzeń dotyczących Bianki i Mateusza i żyła przez moment ich życiem. Nie byłam w stanie oderwać się od lektury do samego końca, bo wciąż kusiła mnie tajemnicą i możliwością nieoczekiwanych zwrotów akcji.

Masa kłębiących się na każdej stronie emocji, realni i pełnowymiarowi bohaterowie oraz opowieść, która chwyta za serce - oto skład idealny do tego, by rozkochać w sobie czytelnika. Autorka pozwoliła mi spojrzeć na miłość z zupełnie nowej perspektywy i przyznaję - jestem pod wielkim wrażeniem pomysłowości i samego wykonania. "Przyszłość ma twoje imię" to wyjątkowa lekcja życia, historia z której można garściami czerpać wartości i przede wszystkim emocjonalna podróż w głąb prawdziwej miłości. Równie pięknej historii dawno nie czytałam. Przygotujcie się na niezwykle błyskotliwą i głęboką opowieść o drugich szansach, miłości i nadziei oraz o przeszłości, która może przytłaczać tragizmem a jednak nieść ze sobą przyszłe poczucie szczęścia.

Przyszłość ma twoje imię to moje kolejne spotkanie z twórczością Elżbiety Rodzeń i mimo tego, nie byłam przygotowana na takie emocje i na takie niespodzianki. Nic nie jest tu takim, jakim się wydaje, a każdy pilnie strzeże swoich sekretów. Czy Blanka i Mateusz zostawią przeszłość za sobą i stworzyć szczęśliwy związek?

Elżbieta Rodzeń miała ciekawy pomysł na fabułę i umiejętnie go wykorzystała, bo choć sam motyw pojawia się w książkach new adult dosyć często, to czytając tę książkę, nie miałam wrażenia, że powielany jest tu pewien schemat. Blanka to młoda dziewczyna, która zmaga się z olbrzymimi problemami — miewa stany lękowe, nie potrafi znieść męskiego dotyku, nie może odwiedzać miejsc, które przypominają jej o najgorszym dniu jej życia. Mateusz nie miał łatwego życia, ciężko pracuje, a zapomnienie odnajduje w przygodach z wieloma kobietami. Blanka to dziewczyna z problemami, Mateusz chce zostać jej lekarstwem, stopniowo, warstwa po warstwie rozbiera jej mur obronny, by pomóc jej zwalczyć przyczynę jej lęków. Kiedy wszystko wydaje się zmierzać w dobrym kierunku, przeszłość uderza ze zdwojoną siłą... Wszystko w książce toczy się własnym rytmem, nie ma pośpiechu, Blanka nie jest głupiutką dziewczyną, która dla przystojnego chłopaka zapomina o swojej traumie. Mateusz naprawdę wykazuje się cierpliwością i stopniowo zbliża się do Blanki. To właśnie ten brak pośpiechu zdobył moje serce, w większości tego typu książek akcja pędzi, a bohaterowie rzucają się w związek, zapominając o swoich kłopotach. Kolejnym mocnym punktem tej książki są bohaterowie, tak prawdziwi, niedoskonali i skrywający tajemnice. Bardzo lubię styl autorki, jej lekkie pióro, umiejętność budowania napięcia i niekontrolowanych wybuchów emocji. Narracja w tej książce jest podzielona pomiędzy Blankę i Mateusza i wydawało mi się, że dzięki temu szybciej poznam sekrety tych dwojga, jednak tak się nie stało.

Przyszłość ma twoje imię to piękna powieść o miłości, pasji, bólu i przebaczeniu. Elżbieta Rodzeń w piękny sposób opisuje drogę ku uzdrowieniu dzięki uczuciu, które zmienia świat na lepsze. Historia Blanki i Mateusza niesie przesłanie, które każdy z Was powinien poznać. Gorąco polecam!

[Adres usunięty]

„Żegnam się z każdym wspomnieniem o nim. Wypycham je ze swojej głowy, uśmiercając pamięć kawałek po kawałku. To jedyny sposób, abym mogła teraz przeżyć.”

Blanka Dębska postanawia wyprowadzić się od rodziców zaczyna właśnie studia i pracę. Jej traumatyczna przeszłość nie pomaga tak jaj by tego chciała. Trzy lata temu była ofiarą napadu i teraz nie najlepiej sobie z tym radzi. Wyprowadzając się postanawia rozpocząć nowe życie w ciszy, spokoju i zapomnieniu. Nie spodziewała się tylko ze pozna mężczyznę, który pomoże uporać się z traumą.

Mateusz chłopak, który w życiu nigdy nie miał łatwo a życie go nie rozpieszczało. Jako nastolatek stracił matkę a wtedy musiał zaopiekować się młodszym bratem. Kiedy popada w kłopoty to właśnie Grzegorz i Alicja pomagają mu w opiece nad bratem i zostają jego rodziną zastępczą.

Kiedy Blanka wprowadza się do mieszkania kuzynki poznaje swoich sąsiadów a jednym z nich jest Mateusz. Dziewczyna nie może zapomnieć o swoim sąsiedzie tym bardziej, kiedy pracują razem w kawiarni. Kiedy poznają się coraz bliżej Blanka czuje się nieswojo dowiadując się ile chłopak miał przed nią dziewczyn a ona nikogo. Zakochują się w sobie, lecz przeszłość Mateusza i Blanki powraca do nich tyle, że przynosi ze sobą prawie nie odwracalne skutki. Co zrobi dziewczyna, kiedy dowie się, kim był oprawca z napadu? Jak potoczą się losy tych dwoje? Tych i wiele innych pytań dowiecie się czytając książkę a ja zapraszam na recenzję.

Muszę wam się przyznać, że po raz pierwszy sięgam po książkę Elżbiety Rodzeń. W tym momencie jest mi strasznie wstyd, że nie czytałam żadnej poprzedniej powieści autorki. Mam nadzieje, że mi to wybaczycie ;) A sami także sięgniecie po książki pani Elżbiety, bo naprawdę warto.

"Pamiętaj o tym, co najważniejsze.

Zacznij od nowa.

Twoja przyszłość jest biała jak śnieg."

Fabuła książki już od pierwszych stron wciąga nas do niesamowitego świata pełnego strachu, tajemnic, depresji, pożądania i miłości. Historia, która nas porusza za serce a także zmusza do refleksji i porusza bardzo trudne tematy. W ciekawy sposób autorka ukazała nam jak pomóc sobie z własnymi problemami i jak reagować, jeśli nam się wydaje, że jest już za późno.

"A tak się składa, że w moim życiu tylko ty coś dla mnie znaczysz. Właściwie to znaczysz bardzo wiele."

Najmocniejszym elementem tej książki jest niecodzienna relacja, jaka łączy Blankę i Mateusza. Może w tym momencie nie wiecie za bardzo, o co mi chodzi, ale nie chcę spolerować, ale uwierzcie mi na słowo. W powieści mamy przeplatane zdarzenia oczami dziewczyny i chłopaka. Dzięki temu możemy zrozumieć bardzo dla nas ważne zdarzenia, z czym zmagali się główni bohaterowie.

„Nie ma dnia, w którym nie czułam śladów jego rąk na sobie, jego oddechu na mojej szyi i tego, jak przyciskał mi lufę pistoletu do boku.”

Elżbieta Rodzeń w bardzo ciekawy sposób wykreowała bohaterów i ich historię. Czytając od samego początku można odczuć i wyobrazić, co czuła Blanka a dokładne opisy pomogły mi tylko wyobrazić i poczuć się jak główna bohaterka. Najbardziej podobała mi się Blanki, która przeszła tak wiele a jednak postanowiła coś zmienić w swoim życiu i iść dalej. Natomiast Mateusz wiele przeszedł, ale poznajemy, jako czarującego mężczyznę, który pod wpływem sąsiadki zmienia się i to na lepsze. Mimo że każde z nich ma poranioną duszę to razem mogą sobie nawzajem pomóc przy tym znajdując miłość.

"Jest taka piękna, że moje myśli nagle gdzieś ulatują. Nie muszę nad tym długo główkować. Wiem, że jestem zgubiony. Pragnę tylko jej."

Autorka w ciekawy sposób podtrzymuję akcję książki, aby czytelnik nie mógł się nudzić a barwne obrazy, żywe dialogi i realistyczne postacie jak również umiejętnie podtrzymuję napięcie. Najbardziej podobało mi się zakończenie, lecz nie ukrywam, że z miłą chęcią przeczytałabym dalsze losy tej dwójki.

"Przestaję myśleć. Myślenie nie jest mi teraz potrzebne, bo żadna logika nie obejmie tego, co nas spotkało, ani naszej miłości."

„Przyszłość ma Twoje imię” jest to niezwykła opowieść o miłości, trudnej przeszłość i o szczęściu, na które trzeba tak naprawdę zawalczyć. Powieść porusza i rozgrzewa nawet te najtwardsze serca i nawet przez najmniejszą chwilę nie przestaję zaskakiwać. Przekonajcie się sami, że naprawdę warto dać drugą szansę tej wyjątkowej osobie, aby móc budzić się każdego ranka wiedząc, że zrobiło się wszystko, co było możliwe. Sprawdźcie sami ja się przekonałam i już wiem ze warto zarwać nockę dla tak wspaniałej książki.

Za możliwość przeczytania książki dziękuje wydawnictwu Zysk i S-ka

[Adres usunięty]