Przyjacielskie rozgrywki. Tom 5

POPKulturowy Kociołek:

Trzecia gra (zabawa w chowanego) sukcesywnie zbliża się do swojego końca. Yuuichi nabiera coraz większej pewności siebie, szczególnie kiedy jego plan jest należycie realizowany. W świecie mangi nigdy nie można być jednak niczego pewnym. Nastoletni bohater staje więc przed nową porcją wyzwań, które przetestują jego zdolność analitycznego myślenia i czytania ludzkich intencji. Swoje pięć minut będą mieć tu również pozostali bohaterowie, którzy na pewien czas powrócili do względnie „normalnego” życia, w którym wydarzy się jednak coś ważnego.

Tom 5 ukazuje również jeszcze mroczniejszą stronę bohaterów. W obliczu presji i zagrożenia wychodzą bowiem na jaw kolejne ich słabości i skrywane sekrety, które dość drastycznie zmieniają ich życie. Kiedy gra się skończy, nic już nie będzie takie jak kiedyś, a niegdyś zgrana paczka przyjaciół w najlepszym przypadku stanie się sobie obca.

Ważną częścią scenariusza (chociaż nie zawsze oczywistą) jest tu moralność człowieka. Każde zaprezentowane wydarzenie i podjęte decyzje mają skłaniać czytelnika do refleksji nad tym, czy chęć przetrwania jest usprawiedliwieniem manipulowania innymi. Scenarzysta umiejętnie więc pod wierzchnią warstwą pozornie prostej rozrywki, porusza szereg trudniejszych i bardziej angażujących treści, dzięki którym seria (jak na razie) prezentuje się wyśmienicie.......

A CO JEŚLI…?

To, co zaczęło się trochę jak „Gra”, „Piła” (ale bez rzezi) i tym podobne dzieła, na tym etapie opowieści stało się rzeczą zbliżoną do „Battle Royale” czy „Igrzysk śmierci”. Nadal bez rzezi, bez masakry i takich tam atrakcji, ale wszystko zbudowane jest na podobnym schemacie i… I ten schemat udało się to wykorzystać o wiele lepiej, niż w powyższych dziełach, których brakowało większej logiki w motywowaniu tego, co się działo. A tu wszystko jest jak trzeba i jak być powinno, jest napięcie, zagrożenie – w ostatnim tomie niemal śmiertelne, a i tym razem niewiele się w zasadzie zmieniło – świetne poprowadzenie tego wszystkiego. No i nadal są zagadki, które ciekawią i pchają akcję do przodu. A co ważniejsze kiedy któreś z nich zostają rozwiązane, nie czuje się zawodu z wyjaśnienia, co też rzadko się zdarza.

Przyjacielska Zabawa w Chowanego powoli dobiega końca. Wydaje się, że wszystko idzie po myśli naszych bohaterów, ale czy to prawda? A co jeśli…?

Od poprzedniego tomiku seria ta ogrywa motyw stary, jak popkultura – czyli wyspa, odcięci od świata bohaterowie i zmagania, z którymi muszą sobie poradzić. niby gra, ale jednak o wielką stawkę. Niby to znamy, a jednak fajnie jest tu wykorzystane. I tak sobie leci. Jest tu coś z „Battle Royale” – nie zabijanie się, ale np. pewne wykorzystanie seksapilu, o którym zazwyczaj w takich historiach się zapomina – jest też z masy innych historii. Przede wszystkim jednak całość ma ten swój urok magicznych sztuczek iluzjonistów.

Z tymi iluzjonistami to w ogóle serię łączy wiele. A raczej z programami zajmującymi się obalaniem sztuczek magicznych (kiedyś takie rzeczy mieliśmy w tv, był fajny magazyn tego typu, teraz został nam youtube i podobne miejsca, gdzie ci sami twórcy wrzucają coraz coś od siebie, choć głównie to, co już znamy). Dostajemy najpierw jakieś wydarzenie, potem jego rozwiązanie, zaskakujące najbardziej, jak to możliwe, a wreszcie krok po kroku odkrywamy tajniki sztuczki i jak do niej doszło. I to za każdym razem się sprawdza, temat samograj, ale nawet samograj można zepsuć. Tu jednak psucia nie ma, jest wyciskanie z motywów wszystkiego, co najlepsze, zabawa takimi elementami, które ja osobiście w popkulturze uwielbiam.

No i jeszcze graficznie jest fajnie. Jak pisałem przy okazji poprzednich tomów, to rzecz wyrazista, choć typowa. Prosta robota, gdzie nieskomplikowany, ale rozpoznawalny design postaci spotyka się z dobrze rozrysowanym tłem i detalami. Ładnie to wygląda, miewa naprawdę nastrojowe sceny, a nawet kiedy na kadrach w zasadzie niewiele się dzieje, rzecz potrafi zaserwować nam coś, co w oko wpada. No i tyle w temacie. Dobra zabawa na poziomie. Nic więcej dodawać nie trzeba.