Przepowiednia

Adam i Klara to kochające się rodzeństwo. Nie mają rodziców i zdani wyłącznie na siebie wiodą spokojne życie w swoim dworku. Dziewczynka, choć niewidoma, świetnie radzi sobie z codziennymi obowiązkami. Adam, który jest garncarzem od czasu do czasu wyjeżdża na targ, aby sprzedać swoje wyroby. Dzięki temu jest w stanie utrzymać siebie i młodszą siostrę. Spokojne życie tej dwójki pęknie jak mydlana bańka, a wszystko to za sprawą niespodziewanego gościa - pewnej starszej kobiety, która pojawi się w dworku i tym samym zaburzy jego porządek. Bolesna rozłąka, tajemnica sprzed lat... a do tego cygańskie wróżby i przepowiednia!

Razem z taborem, pośród tylu kolorów, pięknych ozdób, przy dźwiękach cygańskiej muzyki wyruszamy w niesamowitą podróż! Ostrzegam! Nie będzie to zwykła wędrówka, bowiem budzi się magia... A to, co zostało powiedziane przed laty - zacznie się wypełniać.

"Przepowiednia" to pełna ciepła baśń o miłości i wielkiej odwadze. Książka, choć przeznaczona jest dla młodszych czytelników, zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Na podstawie losów Klary i Adama, autorka świetnie pokazała, czym jest odpowiedzialność za drugiego człowieka. Baśń ta niezwykle chwyta za serce i z całą pewnością uczy.

Jeśli chodzi o wygląd wizualny to jestem oczarowana przepiękną okładką! Książka wydana jest naprawdę świetnie, w grubej oprawie. W środku czeka na nas wiele pięknych ilustracji, które dodają całej historii uroku.

Jak najbardziej polecam, zarówno młodszym jak i starszym czytelnikom, bowiem ukazane w niej wartości powinien znać każdy.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwo Akapit Press

Cała historia zaczyna się w taborze cygańskim. Trzy dni wcześniej na świat przyszło nowe dziecko, niestety jego matka zmarła. Pewna staruszka Mura zaczaiła się właśnie obok wozu, w którym znajduje się maleństwo. Oczekuje na wieszczki losu, by dowiedzieć się, co przepowiedzą nowo narodzonemu życiu. Gdy wieszczki opuszczają wioskę, pozostawiając za sobą złowrogą wróżbę, tabor atakują zbójcy. Mura wie, że musi ukryć dziecko, a następnie wrócić i pomóc swoim.

Kilkanaście lat później spotykamy się z Klarą i Adamem. To osierocone rodzeństwo, które pomimo trudnej sytuacji, patrzy z nadzieją na każdy kolejny dzień. Pewnego razu w ich domu pojawia się nieznajoma kobieta, w rękach trzyma kosz mirabelek. Od samego początku wzbudza w Klarze niewyjaśniony niepokój. Czy na pewno dobrze zrobiła, pozwalając jej zatrzymać się na noc? Czy staruszka może być powiązana z przepowiednią z przeszłości?

'Przepowiednia' wprowadziła mnie w niesamowity baśniowy świat, poruszając jedne z najpiękniejszych kwestii: bezgraniczne oddanie, miłość, troskę...i to wszystko pomiędzy Klarą, a Adamem - rodzeństwem, którego historia porusza serce. Do ich domu przybywa nieznajoma kobieta, która od samego początku wzbudza w Klarze niepokój i jak się okaże, intuicja jej nie zawiedzie. Adam wyrusza w ostatnią przedzimową podróż na targ, by sprzedać swoje garnki. Nikt nie spodziewa się czekającej na tę dwójkę tragedii, gdy spełniać zaczyna się stara cygańska wróżba. Klara jest dla mnie wzorem największej odwagi, bo mimo swojej niepełnosprawności (jest niewidoma), nie waha się ani chwili, gdy podejmuje decyzję o odnalezieniu brata. 'Przepowiednia' to przepiękna baśń, w której pojawiają się tajemnicza i niewyjaśniona magia, budząca niepokój w innych ludziach; pojawia się także element zła, który miesza w życiu bohaterów...jednak mimo wszystko zwycięża braterska miłość dająca nadzieję i moc do poradzenia sobie ze wszystkimi trudnościami. Ta historia ma piękne zakończenie i przyznam, że potrafi zaskoczyć. Pokochałam tą książkę całym sercem, bo pokazała mi, jak wiele można zrobić dla drugiego człowieka, gdy jest dla nas ostoją, skłoniła do refleksji. Polecam ją każdemu, kto chce na moment zatrzymać się w tej pędzącej codzienności i wejść do miejsca, w którym rządzi prastara magia.

Adaś i Klara to osierocone rodzeństwo, którzy po śmierci rodziców zamieszkali w lesie. Pewnego dnia przychodzi do nich tajemnicza kobieta, a wraz z nią kłopoty i dziwne wydarzenia. Rodzeństwo zostaje rozdzielone, a tajemnicza przepowiednia cygańskiej kobiety w przeszłości zaczyna nabierać sensu..

Tak. Mam 22lata. Tak. Sięgnęłam po literaturę dziecięcą i wiecie co? Jestem kompletnie zaskoczona!

Krótka historia przedstawiająca losy rodzeństwa już od pierwszych stron działa na wyobraźnię budząc gdzieś głęboko w moim sercu nieznane mi dotąd uczucia. To przesiąknięta magią historia, która pochłonie w całości młodszego, jak i trochę starszego czytelnika.

To niezwykle wartościowa książka, która zachwyci was i zauroczy baśniową aurą, a dodatkowo zaskoczy przesłaniem jakie za sobą niesie: bezinteresowna pomoc i troska o drugiego człowieka, a także siła prawdziwej miłości..

Jako dorosła osoba jestem nią bardzo pozytywnie zaskoczona, dlatego uważam, że to jedna z lepszych pozycji dla młodszych czytelników, którzy nie dość, że dostaną pięknie wydaną, ciekawą historię, to jeszcze będą mogli wyciągnąć z niej wnioski.

Co sprawiło, że piszę o tej książce, choć przeczytałam zaledwie kilkadziesiąt stron? Chodźcie, powiem Wam!

Cała historia zaczyna się w taborze cygańskim. Trzy dni wcześniej na świat przyszło nowe dziecko, niestety jego matka zmarła. Pewna staruszka Mura zaczaiła się właśnie obok odległego wozu, w którym znajduje się maleństwo. Oczekuje na wieszczki losu, by dowiedzieć się, co przepowiedzą nowo narodzonemu życiu. Gdy wieszczki opuszczają wioskę, pozostawiając za sobą złowrogą wróżbę, tabor atakują zbójcy. Mura wie, że musi ukryć dziecko, a następnie wrócić i pomóc swoim.

Kilkanaście lat później spotykamy się z Klarą i Adamem. To osierocone rodzeństwo, które pomimo trudnej sytuacji, patrzy z nadzieją na każdy kolejny dzień. Pewnego razu w ich domu pojawia się nieznajoma kobieta, w rękach trzyma kosz mirabelek. Od samego początku wzbudza w Klarze niewyjaśniony niepokój. Czy na pewno dobrze zrobiła, pozwalając jej zatrzymać się na noc? Czy staruszka może być powiązana z przepowiednią z przeszłości?

Przeczytałam zaledwie 4 rozdziały, a już czuję, że to będzie dobra historia! Przede wszystkim zauroczyła mnie tajemnicza tematyka. Lubię, kiedy początek opowieści ma w sobie wiele nieznajomych, by potem odkrywać je jedna po drugiej. Relacja Adama i Klary jest niesamowita, niewinna. Klara jest niewidoma od urodzenia, a jej brat robi wszystko, aby jak najlepiej opisać otaczający ich świat. Jestem bardzo zaintrygowana nieznajomą kobietą. Czy to, że jest byłą pomocą domową ich zmarłych rodziców, to jedyny powód, dla którego pojawiła się w życiu rodzeństwa? No i przepowiednia niewróżąca niczego dobrego...kogo dotkną jej skutki? Stoi przede mną bardzo dużo pytań i mam zamiar znaleźć na nie odpowiedzi, zagłębiając się w tą opowieść jeszcze bardziej. Jeśli i Wy jesteście zauroczeni baśniowym i tajemniczym światem, koniecznie zainteresujcie się tym tytułem!

DLACZEGO UWIELBIAMY BAJKI PRZEZ CAŁE ŻYCIE ?

Będąc dorosłymi ludźmi nadal chętnie sięgamy po bajki i baśnie ? Dlaczego ? Dlatego, że dzieciństwo jest dużo prostsze niż dorosłość. Bajki i baśnie, to świat uniwersalny i ponadczasowy, każdy może odnaleźć w nim swoje pragnienia, tęsknoty, niespełnione marzenia, radości i smutki. Nierzadko ich bohaterowie stają się naszym lustrzanym odbiciem, wyrażają nasze ukryte oblicze lub demaskują stan ducha, niekiedy przywołują obraz nas samych z lat dziecięcych. Niestety często stając się dorośli, tracimy kontakt z naszą dziecięcą naturą. Pragniemy z całych sił dorosnąć, aby samemu decydować o sobie i trudno jest zatrzymać niewinność małego dziecka, żeby jak najbardziej przedłużyć ten piękny okres, który nigdy więcej nie wróci. Dorastanie wiąże się z nowymi doświadczeniami, z jednej strony chcemy już być dorośli, a drugiej pociąga nas wiele rzeczy z dzieciństwa, z czasów niewinności, który pozwalał wierzyć w baśnie i gdzie czas się nie liczył .

„Przepowiednia” jest nie tylko przepięknie napisana, ale także ozdobiona niesamowitymi ilustracjami znanego artysty Marcina Minora, który włożył w nie całe serce i swój kunszt. Piękna bajka, w której nie dzieją się cuda w postaci pojawiających się wróżek, które zmieniają los bohaterów. Jest cygański tabor i wróżba, którą by zrozumieć trzeba lat i różnych kolei losów. Jest cud miłości i więzi tak silnych, że nic nie jest w stanie ich rozerwać. Ani zła osoba, ani rozłąka, ani brak więzów krwi. Dwa cienie, które trzymają się za ręce i wspierają się wzajemnie w tułaczce w poszukiwaniu własnej drogi i tożsamości. Odbicie w lustrze, które zatrzymuje kawałek kochanej osoby by przypominać o sobie tym co pozostali w domu. Napisane moim zdaniem bardziej w formie przenośni, którą zrozumiałam będąc sama babcią, ale także wtedy gdy dosięgło mnie nieszczęście choroby i gdy strach związany z nią, sieje spustoszenie w mojej głowie. Strach, który jest nieustannym stresem i myślami o tym, w jakim stanie będę jutro? I wtedy myślę sobie to jakiś koszmar, z którego się obudzę, bo nie czegoś takiego od życia chciałam. Chociaż życie to nie bajka, ale i tak w nią wierzę, bo to pozwala mi utrzymać się na powierzchni. Dom jest podróżą do brzegu życia i jest tam gdzie znajdują się nasi bliscy. Czasem bardziej potrzebujemy pieszczoty ukochanej osoby i słów otuchy od kogoś bliskiego niż pożywienia. Nie ma nic bardziej przyjemnego niż znaleźć się w ramionach kogoś, kto cię kocha. Chociaż dzięki trudnościom, przekonałam się jak wielu kochających ludzi mnie otacza i podobnie jak bohaterowie „ Przepowiedni” tak wiele dróg musiałam przejść by odnaleźć prawdziwy dom, który znajduje się tam gdzie mogę być sobą. Tam gdzie mieszkają moi bliscy, którzy wspierają mnie w kryzysowych sytuacjach. Najważniejsza jest rodzina właśnie i bliskie naszemu sercu osoby, które potrafią zrozumieć: złość, gniew, rozpacz oraz poczucie bezsilności, bo sami w tym uczestniczą. Jak powiedział Jan Paweł II – „ Drodzy bracia i siostry nie zapominajcie jak wielką wartością jest rodzina”, dalej pisze „Miłość wpółweseli się z prawdą, wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma i nigdy nie ustaje. „

Wszystkich czytelników, którzy jeszcze się wahają zachęcam gorąco do przeczytania tej cudownej baśni pt. „Przepowiednia” autorstwa Pani Emilia Kiereś, Wydawnictwo Akapit Press z ilustracjami Pana Marcin Minor.