Przeklęty

Recenzja

„Przeklęty”

Autor: Michał Klimaszewski

Wydawnictwo: Nie Powiem

Współpraca reklamowa, barter

"Wszystko działo się poza świadomością.

Wydawać się mogło, że to przedłużona agonia, jak u niektórych zwierząt, które jeszcze w ostatnim przypływie energii starają się zabić oprawcę. A jednak nie była to powolna śmierć, lecz pewnego rodzaju odrodzenie. Tam, gdzie nie docierały swiatło i dźwięk, tworzyła się nowa siła."

Co, jeśli zwykły chłopak nagle zyska moc, o jakiej inni mogą tylko marzyć? Czy człowiek może pozostać sobą, gdy ciemność zaczyna szeptać mu do ucha? Michał Klimaszewski w swojej powieści „Przeklęty” zadaje te pytania z niezwykłą intensywnością, tworząc historię, która nie daje o sobie zapomnieć.

Mateusz to typowy chłopak z małego miasta, po maturze, między zmianami w fabryce i weekendami w pizzerii, jego życie wydaje się nijakie. Do czasu, aż pewne zdarzenie nad jeziorem wywraca wszystko do góry nogami. Od tego momentu zaczyna się jego powolna, niepokojąca przemiana. Siła, której nabiera, początkowo daje mu poczucie wolności i kontroli. Ale im więcej zyskuje, tym bardziej traci… siebie.

Klimaszewski wciąga czytelnika w gęsty, mroczny klimat, w którym rzeczywistość miesza się z nadnaturalnym, a moralność staje się coraz bardziej rozmyta. To nie jest kolejna historia o „supermocy” – to opowieść o cenie, jaką płaci się za pragnienie potęgi. Autor z niezwykłą wrażliwością pokazuje, jak cienka granica dzieli bohatera od upadku, a napięcie rośnie z każdą stroną, prowadząc do finału, po którym trudno odetchnąć.

Ciemność w tej książce nie tylko straszy, ona wciąga, oplata i nie pozwala o sobie zapomnieć. Autor nie epatuje krwią, nie potrzebuje tanich efektów, jego groza wynika z emocji, z psychologicznej głębi i tego, jak mistrzowsko pokazuje rozpad człowieka od środka.

Duszna atmosfera nie opuszcza nas ani na moment, a poczucie niepokoju narasta z każdą stroną. Autor umiejętnie balansuje między realizmem a fantastyką, między ludzkim dramatem a potworną naturą zła. W efekcie powstaje historia, od której naprawdę trudno się oderwać.

Styl autora zachwyca prostotą i obrazowością. Każde zdanie ma ciężar, każde słowo buduje napięcie. Atmosfera narasta jak mgła nad jeziorem, gęstnieje, aż czytelnik przestaje widzieć, gdzie kończy się rzeczywistość, a zaczyna koszmar. A finał? Nie daje ukojenia. Zamiast tego zostawia pytanie, które długo nie pozwala zasnąć: czy potwór naprawdę był tylko w nim…?

„Przeklęty” to mroczny thriller z nutą grozy i psychologiczną głębią. To historia o pokusie, o cieniu, który czai się w każdym z nas i o tym, że czasem największym potworem może być człowiek, który chciał tylko więcej.

Jeśli szukasz książki, która trzyma w napięciu, zaskakuje i skłania do refleksji jeszcze długo po ostatniej stronie „Przeklęty” to lektura obowiązkowa.

Autor książki ,,Dawca" powraca z nową powieścią, która pokazuje, jak wzbogacił i doszkolił swój warsztat pisarski. Mimo iż jeszcze wiele przed nim, to wiem, że z każdą kolejną pozycją będzie tylko lepiej. Michał Klimaszewski ma niesamowitą wyobraźnię, co widać w nowej książce pt. ,,Przeklęty" Jednak oprócz fantazji ma też wysoką wrażliwość i potrafi naładować treść emocjami wszelkiego rodzaju, które targają czytelnikiem. Emocje te widać szczególnie przy kreacji głównego bohatera- Mateusza. Stworzył go na miarę normalnego chłopaka, cichego, odstającego od reszty. Jego postać owiana jest tutaj mroczną historią, tajemnicą, ale to bohater, z którym można się utożsamić. Jego wnętrze, odczucia, emocje, które ma w sobie przed wydarzeniem zmieniającym jego życie i po nim, tak bardzo stają się nam bliskie. Mimo iż staje się potworem, który dostarcza wielu ofiar i napawa nas lękiem, to i tak rozumiemy go, bo przecież stał się nim nie z własnej woli. Zagubiony chłopak, nie rozumiejący, co się z nim dzieje. Człowiek za dnia, potwór w nocy. Dar, a może przekleństwo?Autor, kreując Mateusza, poświęcił mu mnóstwo uwagi. Powiedziałabym nawet, że książka kręci się wokół niego i to najbardziej pod kątem emocjonalnym. Reszta jest niesamowitym dodatkiem z dużą dawką mroku i brutalności. Autor doskonale buduje napięcie. Ukazując drugie oblicze bohatera, wywołuje w czytelniku gęsią skórkę.Wprowadzenie postaci wilkołaka, w którego zamienia się Mateusz, jest intrygujące. Fani tych klimatów mogą zacierać rączki, gdyż jest nad czym pozachwycać się. Niezłą robotę robią tutaj też bohaterowie poboczni, na których również trzeba zwrócić uwagę przy czytaniu.Książki autora idą w kierunku powiewu świeżości, czegoś nowego, wychodzącego poza schematy. Uwielbiam to! Zakończenie jest otwarte według mnie i mam nadzieję, że autor ma w planach kontynuację. Szkoda byłoby nie pociągnąć tej historii dalej.