Przebudzenie mocy Star Wars

"Przebudzenie mocy" Alana Deana Fostera jest pierwszą książką z uniwersum Star Wars od dawna, która mnie wciągnęła i zaprosiła do analizy swojej treści. W przeciwieństwie do starszych pozycji jest szybka w czytaniu, przyjemna i nie da się w niej pogubić (co w tak dużym uniwersum może się czytelnikowi przytrafić).

Książka zaczyna się w nieokreślonej przyszłości po zakończeniu części VI sagi, trafiamy przez to na nieznane wody. Pozostawiliśmy bohaterów w wieku nastoletnim, otrzymujemy ich z powrotem jako dorosłych, mających swoje nastoletnie dzieci. Ogromny przeskok czasowy, który wymaga od nas dostosowania się do nowej ery w ich galaktycznym świecie. Pierwszy rozdział wykracza trochę poza ramy filmu, przedstawiając jeszcze

odczucia Lei, która pragnie odnaleźć brata. Dalej książka idzie dosyć zgodnie z fabułą filmu, rozwijając ją w niektórych miejscach w bardzo ciekawy sposób, zazwyczaj zagłębiając się w emocje bohaterów.

Główna bohaterka, Rey jawi się w książce całkowicie inaczej niż w filmowej wersji Przebudzenia mocy. Jest wyszczekana, pewna siebie, uważa się za gotową do działania. Nie jest słodką, delikatną dziewczynką z Zewnętrznych Rubieży, stara się być zadziorna, twarda, gotowa do walki. Życie szybko ją weryfikuje, ukazując, jak nieprzygotowana jest do sytuacji, w jakiej się znalazła, a zarazem nieświadoma tego, co rozgrywa się na arenie

politycznej Galaktyki.

W pewnym momencie w bazie Najwyższego Porządku poznajemy w końcu lekko ciekawszą Rey, która rozmyśla w sposób cyniczny o rzuceniu się w przepaść i zakończeniu wszystkich swoich problemów. Poza tym raczej jest to postać głupiutka i nie zachęca, do głębszego poznania.

Bardzo barwną postacią na kartach książki jest C-3PO. Chociaż znamy go i z filmów z tych "dobrych tekstów", książka pod względem humorystycznym jest bardzo dobrze złożona. Utrzymała klimat i charakter droida, sprytnie wyciągając na wierzch cechy, które wszyscy fani najbardziej w bohaterze lubią.

"Nie chciałbym się chwalić — ja pewnie pani wie, zostałem podczas ostatnich modyfikacji wyposażony w moduł skromności, chociaż nie mam pojęcia, dlaczego ktoś mógłby pomysleć, że w ogóle potrzebny jest mi taki system [...]"

Kylo Ren — chłopiec ze złamanym sercem, który otrzymał resztki maski zmarłego dziadka, pragnąc dorównać jego autorytetowi. Wybuchowy i agresywny, może nieco niedojrzały? Mniej więcej taki obraz otrzymaliśmy w filmie. Książka w moim odczuciu całkowicie zmienia postać Bena Solo (na lepsze!), co ważne, pogłębia jego charakter i dodaje tej iskierki inteligencji, które zdecydowanie brakowało w wykreowanemu przez scenariusz czarnemu kłębkowi nerwów.

Ren w wydaniu Fostera jest bardziej mroczny, straszny i zdecydowanie ma ogromny przebłysk geniuszu. Jego dialogi są bardziej wyszukane. Patrząc na jego rozmowy z Rey, czuje się, jakby był ON o poziom wyżej w rozumowaniu. Dziewczyna odbiera go jako postać z koszmarów, człowieka, który się bawi, gra w grę. Chociaż uwielbiam Adama Drivera, chciałabym zobaczyć taką wersje Kylo. Prowadzi sprytną konwersację, która ukazuje to kolejne warstwy jego osoby, jako faktycznego przywódcę, wykształconego taktyka. Jest pewny siebie do momentu, gdy zaczyna współodczuwania uczucia dziewczyny, które gubią go i sprawiają, że staje się zdziwiony sytuacją. To, w jaki sposób uwięziona Rey odzywa się do niego oraz jego spokojne i przemyślane reakcje tylko pogłębia przepaść między nimi.

Co ciekawe, w momencie, gdy Rey znalazła miecz świetlny Luka u Maz, starsza kobieta ewidentne sugeruje o przyszłości dziewczyny i Rena, sugerując, że jest ona w stanie jeszcze go przywrócić do światła. I coś w tym jest, bo po scenie zabicia Hana Solo, Kylo odczuwa emocje bardzo

przyziemne i typowe — mianowicie zaczyna płakać. A łez dawno nie było na jego policzkach widać.

"Wstrząśnięty tym, czego dokonał, Kylo Ren padł na kolana. Jakaś cząstka jego samego była przekonana, że ten postępek uczyni go silniejszym, jednak zamiast tego czuł się dziwnie słaby".

Chłopiec ze złamanym sercem.

W dalszej cześć znowu widzimy, jak Kylo staje się słaby, gdy błaga Rey, by do niego dołączyła. Obiecuje, że ją wyszkoli. Przywódca i Sith prosi pierwszą lepszą dziewczynę, by została jego uczniem. Poza tym książka posiada kilka naprawdę fajnych, uniwersalnych złotych myśli.

Zdecydowanie pozostawia to po sobie niedosyt, chęć dalszego zagłębienia się w historię. Sterty, a może niestety, kolejna cześć filmu doczekała się książki spod pióra innego autora.

Warto przeczytać ją przed lub po seansie filmu, by zagłębić się w emocje, jakie towarzyszą bohaterom, zauważyć rozbudowanie charakteru. Ta część nie ma za wiele dodanych scen, jednak Ostatni Jedi już kilka takich "gratek" ma. Szkoda, że tu nie zdecydowano się na rozbudowanie historii. Osobiście, lektura bardzo mi się podobała, nawet bardziej niż film. Zafascynowała mnie, chętna do bycia przeczytaną jednym tchem, a to cenie.

PS. A BB-8 jest kobietą!