Proste równoległe

Agora nie przestaje mnie zaskakiwać ostatnio wydanymi przez siebie debiutami, zdecydowanie debiut Agaty Romaniuk należy do jednych z lepszych! Piękna historia, która potrafi czytelnika pochłonąć na wiele godzin. Jako dziecko grałam na skrzypcach więc wątek skrzypiec, który został wpleciony między dwie kobiety - Wandę i jej uczennicę Martę bardzo przypadł mi do gustu. Akcja powieści osadzona jest w czasach komunistycznej Polski. Historia pokazuje problemy kobiet w czasach dla wielu z nas już dawnych i o tym jakie wybory w życiu mogą nieść konsekwencje. Pozycja warta przeczytania!

Warto sięgnąć po ten tytuł jeśli chcemy wspomnieniami wrócić do klimatu PRLowskiego. Postacie świetnie napisane, każda z własnym unikalnym charakterem i zachowaniem. Przyjemnie się śledzi losy bohaterów i wszelkie plot-twisty które się pojawiają bardzo nakręcają na czytanie dalej.

Wyborne to było.

„Prostymi równoległymi” Agata Romaniuk prowadzi w niesamowity świat przepełniony muzyką smyczkową, a także przez życie dwóch kobiet, skrzypaczek, których ścieżki przecinają się w latach osiemdziesiątych w nadmorskim ośrodku wczasowym. Młodziutka i niebywale zdolna Marta Rychter zostaje uczennicą wybitnej wirtuozki skrzypiec, Wandy Krajewskiej. Między kobietami rodzi się dziwna więź i zależność zbudowana wokół muzyki i dążenia do perfekcjonizmu. W pewnym momencie pasja do muzyki przeradza się w obsesję bycia najlepszą. Tego od Marty oczekuje Wanda, dziewczyna zaś, mimo że kochająca grę na skrzypcach, ostatecznie stawia na inne wartości.

Fabuła rozgrywa się w dwóch płaszczyznach czasowych. Na tle społeczno-obyczajowo-kulturowym lat 80-90 oraz lat 50-70 poznajemy historię obu kobiet, wyborów jakich dokonały w życiu oraz co nimi motywowało. Autorka stworzyła dwie wyraziste, lecz przeciwstawne sylwetki kobiet, których relację i wyznawane wartości ukazywała przy dźwiękach skrzypiec i wielogodzinnych, morderczych ćwiczeń. Postaci kobiet są wręcz perfekcyjnie wykreowane. Samotniczka, zamknięta w sobie, nieco wyniosła Wanda Krajewska, której chłód i dystans jest wyczuwalny w słowach, gestach i stylu bycia, obok jest Marta, ciepła, młoda dziewczyna, która miłość do muzyki chce pogodzić z miłością do życia i rodziny.

Agata Romaniuk stworzyła idealną powieść dla kobiet i o kobietach. Przepiękną, nieco melancholijną, wypełnioną tęsknotą za przeszłością i pragnieniami odnośnie przyszłości, trochę staromodną fabułę ubrała w cudowny, liryczny język i styl, którymi doskonale oddała realia epokowe, a także charaktery i emocje bohaterek.

Prócz wspaniałej fabuły książka ma też jeszcze jedną zaletę: dawno nie miałam w dłoniach tak pięknie wydanej powieści. Twarda oprawa powleczona jest jakąś dziwną okładziną, która w dotyku przypomina lekko szorstki welur, z prostą grafiką w sepii doskonale koresponduje z duchem przedstawionych czasów. Gdy mówiłam Koleżance o zaletach tej powieści, głównie o stylu i jakości wydania, powiedziała mi, że „to się wydaje takie surrealistyczne w dzisiejszych czasach, żeby książka była napisana wysokiej klasy stylem i po starodawnemu oprawiona”. No coś w tym jest…

Powieść mnie zachwyciła, jest napisana z wielką dojrzałością, klasą, pietyzmem i szacunkiem dla czytelnika, pełna wysublimowanych słów, dźwięków, emocji i anegdot ze świata muzyki.

Bardzo polecam, to świetny „dorosły” debiut powieściowy twórczyni uwielbianej przez dzieci „Kociej Szajki”.

Na koniec, jeden z wielu, przykład imponującej narracji:

"Wymagające wirtuozerii szesnastki rozsypały się w powietrzu, lekkie, rozedrgane. Wypuszczała je jedna za drugą w idealnych odstępach, jakby chciała je uwolnić spod palców. Pozwolić im żyć swoim życiem".

Wydawnictwu Agora dziękuję za tę cudowną powieść.

Powieść wypełniona po brzegi dźwiękiem, pachnąca kwitnącym bzem, bogata od widoku pyszniących się dumnie forsycji, gładka i smukła niczym faktura instrumentu. Wśród skrzypiącego dębowego parkietu, zawsze z papierosem w ręku bacznie śledzi dźwięki - ona wielka skrzypaczka Wanda Krajewska i jej uczennica Marta podążająca jej śladem. Wczytywałam się w ich losy zachłannie, wsłuchiwałam się w tą bogatą kanonadę dźwięków Brahmsa, Mozarta, Szostakowicza.

Ich relacje nie były łatwe. Pośród regularnych ćwiczeń naznaczonych ciągłymi upomnieniami mistrzyni i licznymi błędami popełnianymi przez uczennicę rozkwita wspólnota dzielonych pasji, zrozumienie przyjdzie dopiero z czasem.

To relacja na wskroś przepełniona nadzieją i osobistymi niespełnionymi ambicjami samej Krajewskiej. mentorka dostrzega w swej uczennicy nie tylko niezwykłe umiejętności władania smyczkiem, ale odbija się w niej obraz samej Wandy z lat młodości. A Marta? Powoli poddawała się ciężarowi smyczka, początkowo rezygnując ze swoich pragnień z beztroskich zabaw na trzepaku, z letnich kolonii i obozów. Tego się przecież nie robi Krajewskiej. Gdy na horyzoncie zamajaczą czarne chmury i przyjdzie się zmierzyć z jedną z najbardziej trudnych życiowych decyzji okaże się ja trudno pogodzić ambicje muzyczne.

Chwilę pomieszkiwała w kryształowej kuli, do której mieściło się wszystko, a w oddali majaczyło złote runo niczym na wyciągnięcie ręki. Gdy prawą dłoń ciągnie w swoją stronę Krajewska, lewą subtelnie ściska mała rączka córki Lilii, wybór okaże się naprawdę trudny.

Czas, w którym mój czytelniczy świat wypełniły te dwie postacie był najlepiej spędzonym i zagospodarowanym, brakuje mi ich obecności. Proste równoległe to jedna z tych książek, które pochłaniają całą uwagę, a przeczytane sprawiają ogromną pustkę, zupełnie jak strata dobrego przyjaciela, trudno ją wypełnić. Sam proces czytania nie skupiał się na doznaniach stylistycznych, wychwytywaniu plusów, sam w sobie stanowił czystą przyjemność. Polecam wszystkim. To wspaniała książka.

Absolutnie i zdecydowanie godna polecenia. Nie tylko dla miłośników muzyki.