Proces

Książka powinna znaleźć swoje przewrotne dopełnienie w postaci nalepki lub adnotacji: "Przeczytać jednym tchem" lub "Czytać nie dłużej niż przez dwie godziny"; byłby to dostateczny zwiastun pewnej ulotnej dozy czarnego humoru jaki zdaje się skrywać w "Procesie" w niepokojący sposób. Ledwie wyczuwalny humor niknie jednak wobec wystarczająco ponurej i przerażająco nieludzkiej fantasmagorycznej scenerii, która spycha romantyczną grozę i nieśmiertelne średniowiecze. "Proces" mógłby z powodzeniem rozgościć się w upiornych odmętach fantastyki przybranej dreszczem niczym z "Gabinetu doktora Caligari" z 1920 roku.

To jedno z tych dzieł, które otwierają XX wiek. To historia wielu niewiadomych, historia zagadkowa, której reguł nie zna nikt, a wszyscy biorą w niej udział. To tajemnica, którą trzeba rozwiązać, wciągający labirynt, z którego nie ma wyjścia... Gorzka, przygnębiająca i zarazem dająca do myślenia, pełna niejasności - soczyście mroczna książka.

Jest jak koszmarny sen, męczy, nie daje spokoju. W mojej opinii jedna z najważniejszych powieści w historii.

Kafka w "Procesie" stworzył świat, który przeraża. Świat nieludzki, zbiurokratyzowany, w którym człowiek nic nie znaczy. Człowiek nie ma żadnych praw, jest trybikiem w maszynie. Józef K., szeregowy urzędnik, oczekuje na proces. Nie wie, na czym polega jego wina. Świat pełen jest donosicieli, więc pewnie ktoś na niego doniósł. Przez rok trwania procesu niczego się nie dowie, jego los zależy od sądu, od aparatczyków sprawujących władzę. Próba szukania sprawiedliwości spełznie na niczym, bohater zostanie pozbawiony życia "jak pies". Takie jest życie w państwie totalitarnym. Tak może być wszędzie. To przerażające, ale prawdziwe.

Proces Franza Kafki to jedno z jego najbardziej znanych dzieł, wydane pośmiertnie, opowiada historię mężczyzny aresztowanego i ściganego przez odległą, niedostępną władzę. Charakter jego zbrodni nie został ujawniony ani jemu, ani czytelnikowi. Podobnie jak inne prace Kafki, proces jest niepełny, chociaż zawiera rozdział, w którym historia się kończy. Tak naprawdę czytelnik podobnie jak bohater powieści do końca nie wie w co się uwikłał i jak to wszystko się skończy. Nic więc dziwnego, że wszelkie przerażające, psychologiczne podróże, będące diaboliczną, koszmarną satyrą rzeczywistości określa się mianem kafkowskich. Bo czasem nie trzeba wiele fantazji, by wzbudzić najbardziej przerażający terror. Wystarczy absurdalność życia.

Więcej na: [Adres usunięty]

"Proces" był na liście lektur dodatkowych, ale zdecydowałem się poświęcić trochę wolnego czasu i go przeczytać, gdyż zawsze chciałem zapoznać się z twórczością Kafki. Mogę śmiało powiedzieć, że była to dobra decyzja, ponieważ książka była bardzo ciekawa. Na początku trochę nie rozumiałem dlaczego w powieści jest tyle niejasności czy niedopowiedzeń, jednak później zrozumiałem, że dzięki temu książkę można interpretować na wiele sposobów. "Proces" przypominał mi nieco "Zbrodnię i karę", jednak finalnie to właśnie książka Kafki bardziej mi się spodobała, głównie dlatego, że jest bardziej uniwersalna i nie ma w niej aż tylu wątków religijnych. Powieść jest wspaniała i polecam ją każdemu.

Bardzo gorąco polecam wszystkim tę lekturę. Nie nudziłem się ani przez chwilę.