Priscilla. Elvis i ja

“Tak już jest w życiu, że niestety wraz z dobrem przychodzi zło i człowiek nigdy nie wie, jaką niespodziankę szykuje mu wszechświat”.

Miłość przyszła nagle… Priscilla była oddaną fanką Elvisa, gdy spotkali się po raz pierwszy. Ona miała zaledwie czternaście lat, on był dwudziestoczteroletnią gwiazdą rocka. Młodzieńcza fascynacja przerodziła się w prawdziwą miłość, niebawem stanęli na ślubnym kobiercu, po roku przyszła na świat Lisa Marie. Sielanka nie trwała jednak długo. Charyzmatyczny, pewny siebie, błyskotliwy Elvis otoczył młodziutką dziewczynę swoją opieką, delikatnie krok po kroku kształtując ją wedle swoich upodobań. Ze wspomnień Priscilli wyłania się świat widziany z zamkniętej, złoconej klatki. Pełen samotności i smutku…

Książkę czyta się przyjemnie i z zainteresowaniem. Biją z niej prostota i szczerość. Zwykły, prosty, lekki język, miałam wrażenie, że czytam pamiętnik. Na plus zasługują zamieszczone zdjęcia.

Elvis był wychowany w tradycyjnej rodzinie, gdzie kobiety miały odgrywać przysługujące im role. Miały być uśmiechnięte, opiekuńcze, wyrozumiałe i godnie reprezentować swojego mężczyznę. Priscilla bezgranicznie zakochana, zafascynowana jego światem, z łatwością poddała się swojemu mężczyźnie. A ten wykreował ją według swojego uznania. Nauczył ją wszystkiego, począwszy od tego, w co ma się ubierać, jak nakładać makijaż, kończąc na odpowiednim zachowaniu. Jego żona miała go czcić, ubóstwiać, kochać i zawsze na niego czekać. Podczas gdy on wdawał się w romanse i rozwijał swoją karierę. Jego chęć sprawowania kontroli nad każdym aspektem życia Priscilli, osaczenie jej nie sprzyjało dobremu związkowi. Jej życie, codzienność sprowadzały się do spełniania jego zachcianek. Uzależniony od tabletek, podawał je również żonie, uważał, że jest uprzywilejowany i może więcej. Stał się dyktatorem i wtedy dziewczynka dorosła, zapragnęła czegoś dla siebie.

Dziwny był to związek, nie brakowało w nim miłości, ale ona sama nie wystarczyła, z czasem stał się toksyczny. Elvis stosował wobec swojej żony wyrachowaną przemoc psychiczną i emocjonalną. Zdradzał ją, był nałogowcem i miał swoje słabości. Priscilla pomimo tego, przez co przeszła, zawsze wyraża się o Elvisie z szacunkiem. Ich wspólne chwile te dobre, spokojne, zabawne i te trudne, złe, raniące. Samotna wśród tłumu, sławy, wielkich pieniędzy i niekończących się intryg, przez długi czas żyła w cieniu męża, spełniając wszystkie jego życzenia. Będąc po rozwodzie, wciąż łączyła ich nierozerwalna więź.

Wspomnienia są bardzo szczere, przepełnione miłością, zrozumieniem, ale bez zbędnego słodzenia. Książka chwyta za serce, szokuje, wzbudza kontrowersje i jest bajkowym koszmarem. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

Elvis. Król rock n’rolla, bożyszcze kobiet, skandalista, jego charakterystyczny ruch bioder był uważany za obsceniczny. Na całym świecie istnieją jego fan cluby, wciąż istnieją konkursy na najlepszego sobowtóra Króla. Wszystkim wydaje się, że znają Króla od podszewki, ale chyba nikt nie miał szansy poznania go lepiej niż Priscilla, żona, z którą żył 8 lat, a ich miłość obserwował cały świat. W do bólu szczerej i intymnej książce Priscilla Beaulieu Presley opowiada swoją historię, od poznania muzyki Elvis, przez spotkanie z nim, w czasie gdy stacjonował w Niemczech, przez ślub, narodziny córki Lisy Marie, która przyszła na świat 9 miesięcy po ślubie, liczne zdrady ze strony męża (a potem także jej), rozwód i śmierć Króla. Tę historię znają wszyscy, jednak nie wszyscy zdają sobie sprawę, że życie Priscilli to było życie w złotej klatce, jak sama o sobie mówiła była "żywą lalką Elvisa”. To jej mąż mówił jej, jak ma się ubierać, dla niego przefarbowała włosy na czarny, podobno mąż nigdy nie widział jej bez makijażu. Należy pamiętać, że gdy poznała Elvisa, on miał 24 lata, był już znanym muzykiem, miał na koncie kilka singli, ona miała 14 lat i była uczennicą 9-tej klasy. Dziewczyną, która znowu zmieniała środowisko, gdyż jej ojczym, amerykański oficer, został przeniesiony do bazy w Niemczech. Wygląda na to, że to, co najbardziej fascynowała w niej Elvisa, nie była jej uroda, choć przecież była śliczna, ale młodość, to, że może ją kształtować, natomiast młodej dziewczynie imponowało, że Elvis się o nią stara, że śpiewa dla niej. Gdy Elvis wrócił do USA, a ona została w Niemczech, pisała do niego listy. Gdy została zaproszona do niego w odwiedziny, skorzystała z okazji, aby być bliżej miłości życia. Powiecie, nic dziwnego, a jednak… ona miała wtedy 16 lat i leciała do mężczyzny starszego od niej o dekadę! Gdy miała 17 opiekę na Priscillą, przejął ojciec Elvisa, a ona sama chodziła do szkoły wybranej przez…Elvisa. Każda strona odkrywa kolejne tajemnice ich związku, który początkowo sielski, zmienił się w toksyczny związek podporządkowany życzeniom Elvisa. „Laleczka” robiła wszystko, by uszczęśliwić męża, męża, który pojawiał się i znikał, a gdy go nie było, zostawała samotna i trwała w oczekiwaniu na jego powrót.

Książka w formie pamiętnika, jest opowieścią o Elvisie, to on jest epicentrum życia autorki, która się w tym związku zatraciła. Pamiętnika kobiety, która przez lata definiowała się przez pryzmat oczekiwań ukochanego. Duże wrażenie robi, że mimo upływu lat Priscilla wciąż mówi z szacunkiem o Elvisie, choć jednocześnie z brutalną szczerością, nie „pudrując” jego nałogów i zdrad.

Na kilka słów uwagi zasługuje samo wydanie książki „Priscilla. Elvis i ja” ubogacone o reprodukcje zdjęć sprawiających wrażenie jakby wyciągniętych z rodzinnego albumu.

Książkę mogę polecić wielbicielom Elvisa i biografii, również miłośniczki romansów z różnicą wieku znajdą tu coś dla siebie, z tym że dla tej historii scenariusz napisało życie.

Serdecznie polecam!