Primabalerina

Wraz z Primabaleriną Doroty Gąsiorowskiej podróżujemy od Krakowa, przez Lwów aż po Krym. Sentymentalna to podróż, która wpierw odsłania wiele tajemnic i pytań, a następnie pozwala znaleźć ich rozwiązanie. Główna bohaterka nawet nie podejrzewa, że z dala od miejsca, gdzie się wychowała, może odnaleźć swoje korzenie i rodzinę. Czytelnik dowiaduje się o tym wcześniej niż ona, to bowiem jedna z tych książek, w których zakończenie jest przewidywalne niemal do bólu. Na szczęście nie odbiera to przyjemności płynącej z lektury, a nawet zaostrza na nią apetyt. Bo powieść napisana przez Dorotę Gąsiorowską jest skąpana w tajemnicach i to takich z przeszłości, pokrytych dość grubą warstwą kurzu. A czytelnik chce ten kurz zdmuchnąć i dowiedzieć się, nie tylko co zaszło, ale również dlaczego!

Na kartach Primabaleriny obserwujemy również przemianę, jaką przechodzi główna bohaterka. Widzimy, jak nabiera śmiałości i wychodzi ze skorupy, w której schroniła się jeszcze w dzieciństwie. W powieści występuje także wątek miłosny, który choć nie nachalny i bardzo subtelnie (nieromansowo) nakreślony, odgrywa kluczową rolę w całej historii. A tle powieści klimatyczny Lwów, który aż chce się odwiedzić!

Dorota Gąsiorowska napisała piękną, kobiecą powieść o poszukiwaniu własnych korzeni i miejsca w życiu. Autorka posługuje się bogatym, barwnym językiem, znakomicie odmalowuje wydarzenia i tło powieści. Jak na mój gust książka jest odrobinę zbyt przewidywalna i słodka, zbyt łatwo wszystko w niej się układa, ale rekompensowały mi to gorzkie tajemnice z przeszłości bohaterek i nastrojowy Lwów. I choć rzadko zdarza mi się wzruszać przy książkach, to przy powieści Doroty Gąsiorowskiej nieco zwilgotniały mi oczy. Miłośniczki powieści obyczajowych utrzymanych w kobiecym klimacie, z tajemnicami i miłością w tle, będą usatysfakcjonowane, a nawet zachwycone :)

Styl pisarski Doroty Gąsiorowskiej jednym przypadnie do gusty, innych może nieco odstraszać. Zarówno kreacja bohaterów, jak i otaczającej ich rzeczywistości jest przedstawiona w bardzo rozbudowany sposób – autorka skupia się na detalach, starając się wpłynąć w ten sposób na lepszą wizualizację poszczególnych wydarzeń przez czytelnika. Gąsiorowska potrafi tworzyć intrygujące i niepowtarzalne sytuacje, które jeszcze bardziej motywują czytelnika do dalszego chłonięcia jej powieści, a dodatkowego uroku nadaje im szczyptą aromatu przeszłości. Jednak w niektórych sytuacjach problematyczne stawały się dla mnie nazbyt rozbudowane opisy, które – przyznaję się bez bicia – zdarzało mi się czytać jedynie pobieżnie, bez zwracania na nie większej uwagi.

Przeczytawszy trzecią powieść tej autorki mogę śmiało stwierdzić, że z każdą kolejną publikacją, kreowane przez nią historie stają się dla mnie coraz bardziej przewidywalne – główną bohaterką jest kobieta, która jest nie do końca szczęśliwa w swoim świecie, a jej przeszłość nie była usłana różami, i przenosi się do innego miasta, gdzie znajduje miłość swojego życia, a na koniec powielony zostaje schemat szczęśliwego zakończenia.

Główną bohaterką jest Nina, kobieta, która wychowywała się wśród sióstr zakonnych i nigdy nie miała okazji poznać swoich biologicznych rodziców. Czytając Primabalerinę odniosłam wrażenie, że bohaterka została wykreowana na osobę silną, samodzielną i samowystarczalną, a w rzeczywistości jest biedną, małą, kruchą istotką, która nie do końca wie, jak poradzić sobie z rzeczywistością. O jej przyjaciołach, tych nie związanych z pracą, nic nie wiadomo, więc wychodzi na to, że była ona też samotniczką – to trochę smutne, że nie miała nawet żadnego zwierzątka.

Reszta bohaterów zdaje się być sztuczna – zbyt wylewna, zbyt przyjacielska – przez co ta historia traci w moich oczach na wiarygodności. Do tego dochodzą dialogi, które miejscami były trochę zbyt infantylne, czasami nierzeczywiste i wymuszone, jakby bohaterowie byli zmuszeni do opowiadania na każde wtrącenie. A wpleciona w historię postać Igora (postać drugoplanowa – przyjaciel Niny), który okazuję się być homoseksualistą, wydaje mi się zupełnie nie pasować do tej historii.

Jest to powieść o łapaniu szczęścia za nogi, o poszukiwaniu spełnienia i podążaniu za własnym sumieniem. Traktuje o tym, jak łatwo ważne aspekty naszego życia mogą przemknąć nam niezauważenie przed nosem, jak istotne jest radowanie się każdą chwilą naszej rzeczywistości, ale również daje czytelnikowi nadzieję na to, że i na niego gdzieś za rogiem może czekać miłość życia.

Książkę polecam przede wszystkim fanom literatury kobiecej, osobom uwielbiającym bardziej zasobne opisy oraz oczywiście oraz tym, którzy bez pamięci zakochali się w poprzednich powieściach Doroty Gąsiorowskiej.

Powieść Doroty Gąsiorowskiej porywa czytelnika do cudownego Lwowa i oddziałuje na wyobraźnię. Czułam się jakbym sama towarzyszyła Ninie w jej wyprawie, rozkoszowałam się wędrówkami i zwiedzaniem Lwowa oraz wspierałam Ninę w przemianie, jaka się w niej dokonywała. Kobieta rozkwitała jak kwiat, dzięki starej przyjaciółce. Historia zaserwowana przez Autorkę jest naprawdę magiczna - delektowałam się każdą stroną i nie mogłam się oderwać. Tajemnice rodzinne, poszukiwanie prawdy i swego miejsca to bardzo ważne i głębokie wątki tej powieści. Siła przyjaźni, która zmienia kaczątko w łabędzia, wzrusza czytelnika i pozostawia w jego duszy niezatarty ślad.

"Primabalerina" to powieść, do której na pewno jeszcze wrócę. Fascynująca, malownicza i bardzo wzruszająca - polecam :)

[Adres usunięty]

Nina – bohaterka „Primabaleriny” jest młodą kobietą wychowaną przez siostry zakonne. Nigdy nie poznała swoich rodziców. Została podrzucona, a jedyną rzeczą, którą posiadała była wyhaftowana chusta z jej imieniem. Po studiach, które nie były spełnieniem jej marzeń podjęła pracę w domu spokojnej starości, gdzie mimo iż zajmowała się księgowością, opiekowała się również podopiecznymi. W tym właśnie miejscu poznała Irmę – osiemdziesięciosześcioletnią staruszkę. Między kobietami natychmiast zrodziła się przyjaźń. Nina nie spodziewała się, że nagle dzięki swej przyjaciółce stanie się właścicielką starej kamienicy we Lwowie, a jej życie obróci się o trzysta sześćdziesiąt stopni.

Główna bohaterka początkowo strasznie mnie irytowała. Nie potrafiła sama o siebie zadbać, była delikatna i zagubiona, zgrywała szarą myszkę z kompleksami, przy tym wszystkim była również nieporadna. Osobiście wolę żwawe, pewne siebie, spontaniczne kobiety, które nie boją się stawić czoła przeszkodom. Co prawda Nina wiele w życiu przeszła i miała prawo być zamkniętą w sobie, nieco wyizolowaną kobietą, jednak w pewnych momentach miałam ochotę krzyknąć: „dziewczyno, weź się ogarnij!” Na szczęście z biegiem czasu, pod wpływem lwowskiego klimatu Nina zmieniała się na lepsze. Od razu natomiast spodobał mi się rezolutny Igor, który wprowadzał w powieść luźną atmosferę. Swym poczuciem humoru i dystansem do siebie oraz całego świata wręcz zachęcał do polubienia go. Bezinteresownie postanowił pomóc Ninie i nieustannie zarażał ją swoim entuzjazmem. Pod jego wpływem bohaterka stawała się mniej powściągliwa, a więcej pogodna i wesoła.

W książce urzekło mnie najbardziej ukraińskie otoczenie. Sama marzę o tym by tam pojechać. Chcę zwiedzić państwo, z którego pochodzą moje korzenie. Dzięki „Primabalerinie” miałam okazję oczami wyobraźni przechadzać się lwowskimi uliczkami i zwiedzać niezwykłe zabytki architektoniczne. Umieszczenie akcji powieści w tym właśnie miejscu mocno oddziałało na moją wyobraźnię.

Całość jest uroczą opowieścią o tym, że życie to nie tylko zespół wysoko zorganizowanych procesów swoistych, ale także walka o lepsze jutro, o miłość, przyjaźń, swoje miejsce na ziemi. Samotnym można być wśród ludzi. Kiedy nie ma się bliskiej osoby, do której można by było przytulić się przed snem, rodziców, z którymi można porozmawiać na każdy temat czy pracy, która nie satysfakcjonuje w pełni, w człowieku narasta frustracja. Czasami zmiany są potrzebne i wręcz nieuniknione. Książka ukazuje jak ważna w życiu jest przyjaźń, pomaganie bliźnim, spełnianie się zawodowo. To niezwykła historia, po której zakończeniu nie mogłam dojść do siebie. Absolutnie nie spodziewałam się zakończenia, autorce z powodzeniem udało się mnie zaskoczyć.

Pisarka w swej pracy zastosowała dużo porównań. Akcja rozwijała się powoli, ale systematycznie, nabiera tempa po przekroczeniu przez bohaterów granicy Ukrainy. Do ostatniej strony czytelnik raczony jest bogatymi opisami. Uważam, że Dorota Gąsiorowska posiada fajny styl, jej zasobne słownictwo samo ją niesie przez całą fabułę, bez zbędnej konstrukcji. Treść została pozbawiona rozdziałów, a dialogi ograniczone do minimum. Cała książka składa się głównie z analizy umysłu i przemyśleń głównej bohaterki oraz opisu otaczającej jej rzeczywistości.

Podsumowując „Primabalerina” jest zgrabnie nakreśloną powieścią kobiecą z domieszką romansu w tle. To niezwykła podróż nie tylko do Lwowa, ale również w głąb duszy bohaterki. Dzięki lekkiemu piórowi autorki powieść czyta się ją szybko i przyjemnie. Gorąco polecam, zwłaszcza niepoprawnym marzycielkom. Jestem pewna, że powieść zaskoczy Was równie mocno jak mnie.

Primabalerina to trzecia książka autorki, która swoją premierę będzie mieć 17 lutego i ukaże się nakładem Wydawnictwa Znak. Zapraszam Was na przedpremierową recenzję książki, która skradła mi serce.

Primabalerina

Jakiś czas temu miałam okazję przeczytać Obietnicę Łucji. Książkę, którą Dorota Gąsiorowska zadebiutowała. Było to bardzo przyjemna lektura napisana lekko i urzekająco. Pisałam wówczas, że opowiedziane przez nią historię potrafią wycisnąć z nas łzy, sprawiają, że zastanawiamy się nad naszym życiem i zaczynamy doceniać najzwyklejsze rzeczy, które mamy. Muszę przyznać, że z Primabaleriną jest podobnie.

Główną bohaterką jest Nina, młoda księgowa w domu spokojnej starości, która jako niemowlę została podrzucona do sióstr zakonnych i wychowała się w sierocińcu. W ośrodku poznaje Irmę – elegancką i dystyngowaną, jednak nieco oziębłą, starszą kobietę. Między nimi rodzi się więź, którą można określić przyjaźnią. Nieco dziwną i pokrętną, jednak szczerą. Nina otrzymuje od Irmy niezwykły prezent, który zupełnie odmienia jej życie. Oprócz Irmy w życiu dziewczyny pojawia się Igor. Homoseksualista, z którym dziewczyna się zaprzyjaźnia, i który potrafi na nią wpłynąć i dokonać zmian w jej życiu. Razem wyruszają w podróż do Lwowa, która na zawsze odmienia ich życie. Kamienica, w której za młodu mieszkała Irma skrywa wiele tajemnic, które Nina chce rozwiązać. Przy okazji poznaje tam tancerze Michaiła, który jest wyraźnie zainteresowany dziewczyną. Co z tego wyniknie? O tym dowiecie się sięgając po Primabalerinę, gdyż nie będę Wam odbierała przyjemności z odkrywania tej magicznej opowieści.

Dorota Gąsiorowska napisała książkę poruszającą, intrygującą, nieco tajemniczą i magiczną. Wszystkie poruszane wątki fabularne zazębiają się ze sobą tworząc niesamowitą historię. Miejscami jest ona być może lekko naciągana i nieprawdopodobna, ale równocześnie mogła się wydarzyć, gdyż właśnie takie jest życie. Nieprzewidywalne i często rządzące się przypadkami. Od samego początku polubiłam Ninę. Może dlatego, że dziewczyna bardzo przypomina mi siebie i nie tylko przez zawód, który wykonuje 😉 Każda z wykreowanych postaci przyciąga uwagę, jest interesująca i czegoś nas uczy. Cieszę się, że autorka zdecydowała się poruszyć temat homoseksualizmu. Igor to wrażliwy, miły i uczynny przyjaciel, który przez swoją inność nie raz był odrzucany przez społeczeństwo. Dyskusja na temat osób o odmiennej orientacji toczy się od lat a ludziom z niezwykłą łatwością przychodzi szykanowanie, napiętnowanie i brak tolerancji.

Zakamarki Lwowa zostały bardzo plastycznie zobrazowane przez autorkę dzięki czemu opowieść zyskała urokliwy klimat. A my mamy ochotę wybrać się na wycieczkę do Lwowa i pospacerować jego ulicami. W powieści nie brakuje również emocji i uczuć. Miłość przewija się na jej kartach w przeróżnych odcieniach. Nie jest zupełnie landrynkowo – różowa, od której może nas zemdlić, aczkolwiek dla mnie miejscami zbyt wyidealizowana.

I chociaż w przypadku, niektórych wydarzeń możemy domyślić się zakończenia to i tak śledzimy losy bohaterów z zaciekawieniem. A w kilku miejscach autorka zupełnie mnie zaskoczyła. Primabalerina wpisuje się w gatunek literatury kobiecej nic więc dziwnego, że dostarcza nam mnóstwa emocji. To książka przy której popłyną nam łzy, jak również często będziemy się uśmiechać. Uczuciowy misz – masz z kilkoma zwrotami akcji, która z kolei wywołują zdziwienie. Całość napisana lekko i bardzo plastycznie. Primabalerina nieco przypomina mi Tajemnicę bzów Magdaleny Kordel, która ma podobny klimat.

Najnowsza książka Doroty Gąsiorowskiej to pozycja dla kobiet uczuciowych, które lubią zagłębiać się w tajemniczych i zabarwionych miłością opowieściach. To opowieść świetnie psująca na zimowe wieczory, kiedy to z kubkiem gorącej herbaty zatracicie się w przepięknym Lwowie. Jeżeli Obietnica Łucji Wam się podobała to na pewno Primabalerina przypadnie Wam do gustu. Przede mną ciągle Marzenia Łucji, która stanowi kontynuację debiutanckiej powieści. Liczę na to, że po raz kolejny się nie zawiodę.