Prawie o północy

To czego jeszcze nie wiecie…

C. C. Hunter stworzyła dwie serie dla młodzieży, które w moim sercu mają wyjątkowe miejsce. „Wodospady Cienia” oraz „Wodospady Cienia po zmroku” to łącznie aż 8 książek, które opowiadają historie istot nadnaturalnych, ich dążenia do odnalezienia własnego ja, własnych celów, ich poznawanie siebie i innych. To opowieści o miłości i dojrzewaniu, o przyjaźni, o walce i o szczęściu. A teraz przyszedł czas na zbiór nowel, opowiadań o bohaterach tych serii. „Prawie o północy” to 5 opowiadań, a w rolach głównych występują: Della, Miranda, Chase oraz Frederica.

„Miłość sprawia, że można nas zranić. Ale bez niej jesteśmy nieszczęśliwi.”

Dwa pierwsze opowiadania – „Przemieniona w ciemnościach” oraz „Uratowana o świcie” opowiadają o wampirzycy z zadziornym charakterkiem, czyli Delli Tsang. Pierwsze z nich to krótka historia o przemianie Delli w wampira. Mamy okazję dowiedzieć się więcej na temat pierwszych dni po jej przemianie. „Uratowana o świcie” opowiada o jednej z misji, jaką wykonała Della dla JBF razem ze Stevem. Ta misja była początkiem uczucia, jakie połączyło tych dwoje i o jakim mieliśmy okazję przeczytać w serii „Wodospady Cienia po zmroku”.

Trzecie opowiadanie – „Niezłomny” dotyczy Chase Tallmana, młodego wampira, którego poznajemy w „Wodospadach Cienia po zmroku”. Historia, którą stworzyła C. C. Hunter obrazuje nam okoliczności przemiany chłopaka w wampira. Autorka tę nowelę podzieliła na dwa wątki – jeden to dzień poprzedzający katastrofę lotniczą, w której uczestniczył Chase. W drugim śledzimy wiadomości mówiące o katastrofie w górach Jasper. Jest to bardzo fajne urozmaicenie dla czytelnika.

Czwarte opowiadanie, trochę dłuższe niż pozostałe, przybliża nam postać Mirandy Kane, czarownicy z „Wodospadów Cienia”. „Czarująca” zaczyna się od konkursu czarownic, w którym Miranda bierze udział. Do wygrania jest darmowy przejazd do Paryża na kolejny konkurs. Wątek tego konkursu poruszony był w serii „Wodospady Cienia po zmroku”, dlatego wiemy, że w Paryżu przebywa Perry – były chłopak Mirandy, który zerwał z nią przed wyjazdem. Miranda jest zdeterminowana, by wygrać konkurs i jechać rozmówić się ze zmiennokształtnym.

Ostatnie opowiadanie – „Waleczna” to historia Frederici Lakoty wilkołaczycy, która trochę namieszała w „Wodospadach Cienia”. C. C. Hunter przedstawiła nam Fredericę i jej hobby oraz jej związek z nauczycielem historii Carym. Wilkołaczyca uświadamia sobie, co tak naprawdę ich łączy, a gdy poznaje Brandona, właściciela galerii, jest już pewna do kogo należy jej serce. Frederica zaczyna słyszeć szum wodospadów, a to nie wróży nic dobrego…

„Za dobrze. Za prawdziwie. Za bardzo tak, jakby to naprawdę coś znaczyło. Za dużo, by potem znów to stracić.”

Wszystkie te historie są znakomitym dopełnieniem dla serii o Wodospadach Cienia – obozie dla istot nadnaturalnych. Autorka idealnie wyrwała te historie z głównej fabuły, tworząc nowe wątki. Każda z nich jest inna i każda ma swój urok. Opowiadania poświęcone Delli pozwalają nam bardzie zrozumieć jej charakter, który, jak dobrze wiemy, nie należy do najłatwiejszych. Wampirzyca dała nam się poznać lepiej w „Wodospadach Cienia po zmroku”, ale „Przemieniona w ciemnościach” oraz „Uratowana o świcie” pokazuje, że tak naprawdę czegoś nam brakowało w tej postaci. Na szczęście po przeczytaniu tych opowiadań mamy wrażenie, że znamy Dellę od dawna. To naprawdę waleczna i silna postać, która w pełni zasłużyła na swoją własną serię i aż dwa opowiadania w zbiorze nowel „Prawie o północy”.

„Niezłomnego” czyta się bardzo szybko i z wielkim zapałem. Chase Tallman to bohater, którego nie da się nie lubić, o czym mieliśmy się okazję przekonać w „Wodospadach Cienia po zmroku”. Chase to dobry chłopak, któremu zależy i który przeszedł w życiu bardzo wiele. „Niezłomny” to dopełnienie dla tej postaci, a czytelnik ma okazję wkraść się jeszcze bardziej w tę postać, poznać ją, zrozumieć i obdarzyć jeszcze większą sympatią. Tytuł tego opowiadania idealnie współgra z treścią.

Opowiadanie poświęcone Mirandzie to przeprawa przez całą gamę emocji. „Czarująca” jest opowiadaniem, w którym dzieje się najwięcej. Mamy konkurs, mamy miłość i złamane serce, mamy zbrodnie, mamy poszukiwanie mordercy, mamy zagadkę, mamy czary. C. C. Hunter zadbała by wszystko to współgrało ze sobą, tworząc jednolitą, zgraną całość. Miranda to bohaterka, która zaraża swoim poczuciem humoru i chęcią przytulaniem. Mamy ochotę ją przytulać w każdej chwili. To osoba bardzo pozytywna, dająca dużo radości. „Czarująca” to opowiadanie, które jest wyjątkowe i bardzo przyjemnie się je czyta.

Na koniec mamy opowiadanie poświęcone Frederice. „Waleczna” to moje ulubione opowiadanie. Może to dlatego, że o Frederice nie wiemy za dużo, a czytając „Waleczną” poznajemy je przeszłość, mamy okazję zbliżyć się do tej postaci. Frederica na początku nie zarażała nas sympatią do siebie, a wręcz przeciwnie – są na pewno osoby, które ją znienawidziły, za to co wyprawiała w „Wodospadach Cienia”. Jednak dziewczyna przeszła pewną zmianę, która wyszła jej na dobre, a dzięki „Walecznej” wiemy już, co kierowało wilkołaczycą w Wodospadach Cienia i co sprawiało, że była tak wrogo nastawiona. „Waleczna” to opowiadanie pełne dynamizmu, emocji i uczuć. Mamy ducha oraz niewyjaśnioną zagadkę. Mamy szantażystę i nową miłość. Mamy osoby, które okazują serce, okazują się być prawdziwymi przyjaciółmi. Frederica to silna i charyzmatyczna postać. Z chęcią przeczytałabym o niej osobną serię.

„Prawie o północy” to zbiór nowel, które napisane są bardzo starannie. Przed ich przeczytaniem miałam wrażenie, że wszystko, co związane w Wodospadami Cienia już wiem i rozumiem. Teraz, po przeczytaniu „Prawie o północy” wiem, w jak ogromnym błędzie byłam. Te opowiadania to brakujący element układanki, którą C. C. Hunter stworzyła. Szczerze polecam wszystkim fanom Wodospadów Cienia te opowiadania. Jestem pewna, że każde z tych historii zajmie w waszych sercach wyjątkowe miejsce, miejsce obok serii „Wodospady Cienia” i „Wodospady Cienia po zmroku”. Polecam!

KOLEJNY RAZ MOŻEMY ZAJRZEĆ DO BOHATERÓW Z WODOSPADÓW CIENIA. PO RAZ KOLEJNY MOŻEMY PRZYJRZEĆ SIĘ ICH ŻYCIU I PRZYGODACH. PONOWNIE MOŻEMY ODKRYĆ ICH UCZUCIA I EMOCJE.

UKRYTE PRZED ŚWIATEM WODOSPADY CIENIA SĄ TAJNĄ SZKOŁĄ Z INTERNATEM DLA ISTOT NADNATURALNYCH. ALE DLA CZWÓRKI BARDZO RÓŻNIĄCYCH SIĘ OD SIEBIE NASTOLATKÓW TO ZNACZNIE WIĘCEJ NIŻ TYLKO SZKOŁA, TO MIEJSCE, W KTÓRYM ROZSTRZYGNĄ SIĘ ICH LOSY. KRNĄBRNA WAMPIRZYCA I WREDNA WILKOŁACZYCA, KTÓRE ZUPEŁNIE NIE MOGŁY ZNALEŹĆ SOBIE MIEJSCA W ŚWIECIE, CZAROWNICA KOMPLETNIE ZAŁAMANA TYM, ŻE JEJ ZAKLĘCIA NIE DZIAŁAŁY ZGODNIE Z ZAMIERZENIEM, I PEWIEN PRZYSTOJNY NOWY MIESZKANIEC OBOZU, KTÓREMU WBREW PRZECIWNOŚCIOM UDAŁO SIĘ SKRAŚĆ CZYJEŚ SERCE.

PIĘĆ NAJNOWSZYCH OPOWIEŚCI PRZEDSTAWIA NIEZNANE DOTĄD LOSY DELLI TSANG, FREDERIKI LAKOTY, MIRANDY KANE I CHASE'A TALLMANA. ICH PRZESZŁOŚĆ, NIM TRAFILI DO OBOZU W WODOSPADACH CIENIA, I TO, JAK ODNALEŹLI SIĘ W ŻYCIU.

JEŚLI CHCECIE WIEDZIEĆ, CO ICH UKSZTAŁTOWAŁO, SIĘGNIJCIE PO PRZESYCONE MIŁOŚCIĄ, PRZYJAŹNIĄ I MAGIĄ HISTORIE C.C. HUNTER.

Bardzo rzadko czytam nowelki, nawiązujące do serii. Bywa bowiem tak, że czytając ostatnią część serii, czuje się pewnego rodzaju zawód. Dziwne są tego przypadłości. Uważa się bowiem, że pierwsza część rozpoczynająca serię jest zawsze najciekawsza, a później zapał autora się lekko tli i całkowicie przygasa. Z tą serią wiążą mnie na tyle silne uczucia, że musiałam koniecznie poznać nowelki napisane przez autorkę. Tak też zaczęłam się w nie zagłębiać. Ponad 400 stron książki minęła mi nie wiadomo kiedy. Wzięłam kocyk, położyłam się na trawce i czytałam. Spędzenie tak cudownego czasu z bohaterami jednej ze swoich ulubionych serii, jest tym co zawsze doceniam.

Nie potrafiłam doczekać się tego, co autorka przekazała nam w tej powieści. Nic więc dziwnego, że tak zachłannie ją połknęłam. To, co szczerze polubiłam w tej powieści to przede wszystkim ukazanie innych losów bohaterów oraz lepsze ich zrozumienie. Mamy tu ponowne zatchnięcie z Dellą, Cheasem, Frederiką oraz Mirandą. Z największym zaciekawieniem śledziłam losy dwójki ostatnich dziewczyn, ponieważ w wcześniejszych tomach na nich najmniej skupiła się autorka. Nie potrafię powiedzieć wprost, za co lubię tę serię. Nie jestem nastolatką, prowadzę dorosłe życie, pracuję ale i uczę się, lecz mimo wszystko historie opisywane przez Hunter są dla mnie magią. Dzięki nim wracam myślami do romantycznych uniesień, brakującej przyjaźni a nawet zadziorności. Patrzę na ich historie tak, jakbym sama je przeżywała. Doskonale czuję się przy takich lekturach.

"Szukam kogoś, kto mnie uszczęśliwi. Kto sprawi, że będę się śmiał. Kto rozumie sztukę. Kto wie, czym jest blizna… a czym nie. Szukam kogoś, kto sprawia, że wystarczy jedno spojrzenie, a moje serce znów jest w całości. A tym kimś jesteś ty."

Myślę, że osoby które nie czytały tej serii, nie powinny zapoznawać się z nowelkami. Zepsuje to im całkowicie efekt. Kiedy czytałam od podstaw przygody Kylie a później Delli, wiedziałam czego mogę oczekiwać po danym bohaterze. Kiedy jednak autorka "rozebrała" poszczególne historie tych bohaterów dostrzegłam, że miałam niekiedy złe przypuszczenia o nich. Te nowelki prostują cały kont widzenia na poszczególne osoby. Jest to bardzo dobry zabieg, który nakierowuje czytelników i fanów tej serii na właściwy tor.

Najbardziej urzekła mnie historia Cheasa. Tego chłopaka polubiłam już od pierwszych wzmianek na jego temat. Jest to bohater, który ma wiele atrakcyjnych cech. Opis jego wydarzeń rozgrywających się przed poznaniem Delii jest wstrząsający. Z pozoru normalna i szczęśliwa rodzina, została dotknięta wielką tragedią. Bardzo smutno czytało mi się jego życiorys. Lektura na temat Mirandy również wywarła na mnie pozytywne wrażenia. W sumie, całość książki jest wspaniała!

Polecam tę pozycję fanom serii o Wodospadach Cienia. Nie zawiedziecie się nią. Jest bardzo dobrym dopełnieniem całej serii o bohaterach poznanych w wcześniejszych tomach. Mnie całkowicie porwała i ponownie stworzyła w moim umyśle "inny" wymiar.