Prawda o dziewczynie

Wiecie, mówi się, że jedna śmierć to tragedia, ale trzy to już statystyka…

Z rzeki zostaje wyłowione ciało młodej dziewczyny. Jest nią Alice Salmon, dwudziestopięcioletnia dziennikarka, dobra córka i oddana przyjaciółka. Dziewczyna na pozór dobrze poukładana, bez żadnych problemów, sprawiająca wrażenie radosnej i szczęśliwej. Jej śmierć początkowo zostaje uznana za nieszczęśliwy wypadek, pojawiają się różne spekulacje dotyczące popełnienia przez nią samobójstwa, jednak są i tacy, którzy uważają, że było to morderstwo. Nie ma jednak żadnego świadka, który potwierdziłby którąkolwiek wersję wydarzeń. W mediach wrze, a policja rozpoczyna śledztwo. W tym samym czasie profesor Jeremy Cooke zbiera wszelkie materiały związane ze swoją dawną studentką, która utonęła w rzece. To właśnie z nich okazuje się, że Alice nie zawsze była wzorem cnót do naśladowania.

„TO. Coś złego – uczucie smutku i pobudzenia, bezsenność, stan, w którym możesz się rozkleić nawet na widok podniszczonej tablicy korkowej.”

„Prawda o dziewczynie” jest literackim debiutem T.R. Richmonda i przyznam szczerze, że czytanie takich debiutów to istna przyjemność. Książka wpasowuje się w nurt, jaki rozpoczęły książki „Zaginiona dziewczyna” oraz „Dziewczyna z pociągu” (o co chodzi z tym słowem ‘dziewczyna’ w każdym z tytułów? ), więc z pewnością będzie idealna dla tych czytelników, którym obie wyżej wymienione pozycje przypadły do gustu. Ale nie tylko! To gratka dla fanów thrillerów i tajemniczych śmierci, gdzie nic nie jest tym, czym wydaje się być. Jeden trop prowadzi do następnego, ale po chwili okazuje się, że jest zbyt wiele różnych scenariuszy, które mogły doprowadzić Alice do śmierci. Czy aby na pewno popełniła samobójstwo? W jej otoczeniu można doszukać się kilku osób, które miałyby powód, aby się jej pozbyć. Czy to zazdrość, czy to zemsta, czy to zwyczajna niechęć jakiegoś psychopaty wysyłającego jej pogróżki.

„Czasem łatwiej jest zapomnieć, ale pamiętanie czyni z nas ludzi.”

Na szczególną uwagę zasługuje z pewnością konstrukcja i sposób przedstawienia rozgrywających się wydarzeń. Książka ma bardzo ciekawą formę, bowiem nie jest podzielona na rozdziały, a stanowi zbiór różnych wpisów, listów czy nawet wypowiedzi na forum internetowym. Pojawia się korespondencja pomiędzy profesorem Cooke’m i matką Alice, wpisy z bloga jej najlepszej przyjaciółki, wpisy z laptopa jej chłopaka oraz wiele innych rzeczy, które razem tworzą logiczną całość. Jest to rzecz nietypowa, z którą bardzo rzadko spotykam się w literaturze, ale trzeba przyznać, że nadaje to książce charakteru i sprawia, że staje się oryginalna i dosyć specyficzna. Być może znajdą się czytelnicy, którym ta forma zupełnie nie przypadnie do gustu, ale ja przepadam za takimi niekonwencjonalnymi podejściami. Warto zwracać uwagę na daty poszczególnych wpisów, bowiem nie zawsze są przedstawione w sposób chronologiczny, ale uważny czytelnik z pewnością się nie zagubi i doskonale poradzi sobie ze złożeniem ich w jeden ogół.

Historia Alice jest wciągająca i czyta się ją z ogromnym zaangażowaniem. Autor potrafi utrzymać czytelnika w napięciu aż do ostatniej strony, bowiem rozwiązanie tajemnicy śmierci młodej dziennikarki nie jest łatwym zadaniem. W mojej głowie pojawiało się całe mnóstwo scenariuszy i spekulacji, z czasem każdy stał się w moich oczach podejrzany, a i tak nie udało mi się dociec prawdy. Bohaterowie są doskonale wykreowani i każdy z nich odgrywał istotną rolę w życiu Alice. Każda postać jest na swój sposób ciekawa, ale ufać nie można nikomu. Nawet samej pannie Salmon. „Prawda o dziewczynie” jest bardzo życiową i realistyczną książką, która przedstawia wszystkie możliwe zachowania ludzkie. Ukazuje, jaką tragedią dla najbliższych może być śmierć jednej osoby, jak bardzo takie wydarzenie potrafi zmienić czyjś świat, jak media potrafią manipulować naszymi emocjami i wypowiedziami. To również powieść pełna emocji, chociaż w większości nie są to emocje pozytywne.

„Głośno się roześmiałam. Poważnie. Trzeba się roześmiać, bo inaczej się rozpłaczesz. Inaczej to cię wciągnie pod wodę.”

„Prawda o dziewczynie” to intrygujący i wciągający thriller psychologiczny, na który warto zwrócić uwagę. Książka jest świetnie dopracowana, autor zadbał o szczegóły, a czytanie jej jest istną przyjemnością. To nie jest tego rodzaju opowieść, przez którą mamy ochotę szybko przebrnąć. W tym przypadku nachodzi nas ochota na to, aby dokładnie i z zaangażowaniem poznawać kolejne fakty z życia Alice. To bardzo złożona historia, o wielowątkowej fabule i zaskakującym zakończeniu. Podczas czytania z łatwością można wczuć się w klimat twórczości T.R. Richmonda, co sprawia, że jeszcze mocniej odbieramy opowiedziane przez niego koleje życia nie tylko Alice, ale i pozostałych bohaterów. Polecam!

[Adres usunięty]

"Prawda o dziewczynie" to powieść, która już na samym początku zwróciła moją uwagę. Przepiękna okładka, ale także niezwykle ciekawy opis sprawiły, że nie mogłam przejść obok tej książki zupełnie obojętnie. Całe szczęście nie musiałam długo czekać na to gdy ta lektura trafi w moje ręce, a kiedy już to się stało, od razu zabrałam się za czytanie. Miałam ogromne oczekiwania co do tej pozycji i miałam nadzieję, że autor sprosta moim wymaganiom. "Prawda o dziewczynie" została porównana do "Zaginionej dziewczyny" autorstwa Gilian Flynn, którą po prostu uwielbiam. Nie mogłam odmówić sobie poznania kolejnej mrożącej krew w żyłach historii, dlatego sięgnęłam po twórczość T. R. Richmond. Czy moja decyzja była słuszna? Zapraszam do przeczytania dalszej części recenzji, z której z pewnością się tego dowiecie.

Alice to dziewczyna, której ciało wyłowiono z rzeki. Istnieją różne spekulacje na temat tego co w rzeczywistości się wydarzyło. Czy ktoś zrobił jej krzywdę? Może sama skoczyła do rzeki z zamiarem odebrania sobie życia? A jeśli był to po prostu nieszczęśliwy wypadek? Wydaje się, że nikt nie jest w stanie odkryć prawdy, jednak profesor jednej z uczelni - Jeremy Cooke - podejmuje się tego wyzwania. Znajduje strzępki informacji o ofierze i stara się połączyć je w całość. Czy uda mu się ustalić prawdziwą wersję wydarzeń?

Autor miał naprawdę dobry pomysł na fabułę, dlatego uważam, że "Prawda o dziewczynie" posiada ogromny potencjał. Cała zagadka wydaje się fascynująca i od samego początku zrobiła na mnie wrażenie. To co mnie jednak bardzo rozczarowało to sposób w jaki T. R. Richmond przedstawił fabułę. Książka określana jest jako "elektryzujący thriller", co po przeczytaniu wydaje mi się po prostu jednym wielkim kłamstwem. Historia Alice nie dostarcza czytelnikowi oczekiwanego napięcia i niestety nie wzbudza w nas większych emocji. Wielokrotnie nudziłam się podczas czytania tej powieści, a każda kolejna strona wydawała mi się podobna do kolejnej. Chociaż zakończenie niewątpliwie jest zaskakujące, to wszystko co dzieje się przed nim jest utrzymane w ogromnej monotonii.

Całą historię poznajemy poprzez urywki jakiś dokumentów, maile czy listy. Taki sposób prowadzenia fabuły jest naprawdę ciekawy, jednak bardzo często wprowadza w naszej głowie zamęt. Trudno jest zrozumieć to co dzieje się na kartach tej powieści i często mamy wrażenie, że coś nam umyka. Żałuję, że autor nie próbował tego wszystkiego bardziej wyjaśnić, ponieważ po raz kolejny przyszło mi na myśl, że T. R. Richmond nie wykorzystał potencjału jaki posiadała ta historia.

Bohaterowie, których wykreował autor, niestety także nie zrobiły na mnie dobrego wrażenia. Każda z postaci wydawała mi się po prostu bardzo nijaka i bez charakteru. Alice, której powinnam współczuć z uwagi na to co ją spotkało, wielokrotnie mnie irytowała, chociaż tak naprawdę mogłam ją poznać tylko poprzez wspomnienia jej znajomych. Pozostali bohaterowie też jakoś mnie denerwowali i nie potrafiłam bardziej się z nimi zżyć. Po raz kolejny T. R. Richmond zaprzepaścił szansę na stworzenie fenomenalnej powieści która w stu procentach pochłonęłaby czytelników.

Język jakim posługuje się autor jest prosty i lekki, ale w połączeniu z tymi wszystkimi mailami, listami i innymi skrawkami dokumentów, niestety nie daje zadowalającego rezultatu. Myślałam, że "Prawdę o dziewczynie" przeczytam w krótkim czasie i nie będę mogła się od niej oderwać jednak stało się zupełnie inaczej - powieść niesamowicie mi się dłużyła, a ja nie mogłam doczekać się końca tej męki.

Podsumowując - "Prawda o dziewczynie" wobec, której miałam naprawdę duże oczekiwania, niestety okazała się ogromnym rozczarowaniem. Miał być elektryzujący thriller, wyszła bardzo spokojna opowieść o tajemniczej śmierci. Porównanie tej książki do "Zaginionej dziewczyny" to ogromny błąd i oczywiście nie zgadzam się z tym, że obie te lektury są choć trochę do siebie podobne.

„Nie chodzi o to, żeby przeczekać burzę, tylko o to, żeby nauczyć się tańczyć w deszczu.”

Myślicie, że dobrze znacie swoich znajomych? Swoją przyjaciółkę, dziewczynę, córkę? Nie macie pojęcia, jak bardzo możecie się mylić.

Ginie młoda, dwudziestopięcioletnia kobieta. Alice Salmon. Piękna, wrażliwa, ze słabością do długich imprez i alkoholu, zawsze w otoczeniu przyjaciół, będąca obiektem westchnień i fantazji wielu mężczyzn. Uczelniany profesor Jeremy Cook stara się odtworzyć jej osobę, poskładać ją ze strzępek rozmów z jej znajomymi, wspomnień, e-maili, SMS-ów, fragmentów pamiętnika. Okazuje się, że prawda o jej życiu może zaskoczyć nawet jej bliskich, że nie wszystko jest takie, jak może się wydawać na początku, że człowiek może być dużo bardziej złożony, niż myślimy. Że każdy może skrywać tajemnice.

Książka „Prawda o dziewczynie” jest napisana w ciekawej formie. Jest zbiorem opisów wydarzeń, strzępów rozmów, wspomnień, e-maili, SMS-ów, listów i fragmentów pamiętnika dziewczyny. Forma przedstawienia historii niewątpliwie ją uatrakcyjnia, ponieważ dzięki niej możemy poznawać życie i charakter Alice, możemy ją „śledzić” i odkrywać razem z profesorem Cookiem. Sam Alice jest natomiast postacią złożoną, niejednoznaczną. Wydaje się być pełna chęci do życia, energii, zawsze pewna siebie, pozbawiona wad, będąca w centrum uwagi. Prawda może jednak okazać się inna. Alice może być także zbyt wrażliwą, zbyt słabą dziewczyną zmierzającą nieuchronnie do autodestrukcji.

Porównanie „Prawdy o dziewczynie” autorstwa T.R. Richmond do „Zaginionej dziewczyny” Gillian Flynn lub „Dziewczyny z pociągu” Pauli Hawkins jest zupełnie nietrafione. Te trzy książki są zupełnie inne, może łączyć je jedynie gatunek i pewien specyficzny klimat. Jednak mimo to każda z tych trzech książek jest świetna i moim zdaniem warto je przeczytać.

„Prawdę o dziewczynie” czyta się szybko, zwłaszcza z powodu formy, w jakiej została napisana. Jest wciągająca, interesująca i pokazuje człowieka od strony psychologicznej. Jego motywy, pragnienia, myśli, a nawet słabości.

Największym atutem książki jest jej główna bohaterka, mimo że już nieżyjąca, lecz w powieści wciąż żywa. Alice jest postacią, która nas intryguje, ciekawi. Jest tajemnicza w sposób, który sprawia, że chcemy poznać każdy jej sekret. Być może odnajdziemy w niej wiele z siebie samych?

Uważam, że książka jest godna polecenia oraz uwagi i warto ją przeczytać.