Pragnę więcej

A czy Ty masz wszystko czego pragniesz? Potrafisz rozmawiać o tym, czego potrzebujesz?

"Pragnę więcej" to książka inna niż wszystkie. Można powiedzieć, że to "mądry erotyk". Każda z nas w odpowiednim czasie poznaje w 100% siebie samą, swoją kobiecość, my same musimy wiedzieć co najbardziej nas pociąga i spełnia.

Dzięki lekturze przeniosłam się do dalekiej przeszłości, do Wilczej Doliny. Aż trudno mi sobie wyobrazić jak żyło się w tamtych czasach. Skromnie, z mnóstwem czasu w zapasie, bez teraźniejszych rozpraszaczy. Ludzie jakby byli bardziej otwarci, bezpośredni. Ale też kobiety miały ciężki los, były wydawane za mąż przez rodziców, rzadko z miłości.

W książce poznałam między innymi Jarunę i Sułkę. Dwie przeciwności, woda i ogień. Jaruna - spokojna, nieśmiała, Sułka - pewna siebie i swojej kobiecości. Obie niestety nieszczęśliwie zakochane.

Nie mogłam oderwać się od lektury, w każdą wolną chwilkę siadałam i czytałam, musiałam wiedzieć jak dalej potoczą się losy bohaterów 🖤 polecam 🖤

Wilcza Dolina, słowiańskie klimaty, pierwsze miłości i aranżowane małżeństwa. Górska wioska, a w niej młodzi ludzie, którzy pragną szczęścia.

Za Jaruną obrzęd zaplatania warkoczy. To znaczy, że jest młodą kobietą, a wraz z wiekiem przychodzi zainteresowanie chłopakami. Z Dolanem znają się jak łyse konie. Ich rodziny się przyjaźnią, oni też. Czy to możliwe, że zaczyna czuć do niego coś więcej?

Sułka od dawna skrycie podkochuje się w serdecznym przyjacielu swojego brata. Narad wreszcie dostrzega w dziewczynie wystarczająco dojrzałą kobietę, między nimi rodzi się namiętne uczucie. Sułka namawia go, żeby poprosił o jej rękę, ale ON ciągle ma na to czas.

Jaruna nie doczeka się wyznania miłości. Dolan zakochuje się z wzajemnością w jej serdecznej przyjaciółce Miruchnie. Stara się zapomnieć o żarzącym się uczuciu.

Sułka też musi leczyć pęknięte serce. Ona już nie potrzebuje związku, pragnie jedynie fizycznej przyjemności.

Nieszczęśliwych mieszkańców Wilczej Doliny jest więcej. Czy znajdą szczęście?

Przejmujące losy młodych ludzi, którzy szukali miłości i szczęścia, a przewrotny los postanowił z nich zadrwić. Kobieca zazdrość, niechciane dziecko, kobieta zwodzona przez mężczyznę, nieodwzajemniona miłość, emocji tu nie brakuje. Co więcej autorka porusza bardzo ważny temat kobiecej satysfakcji z aktu miłości, którym obdarza ją jej ukochany. Dlaczego nie może osiągnąć spełnienia? Dlaczego ważna jest szczera rozmowa z partnerem? Czy powinna się pogodzić z tym, że to mężczyzna musi być usatysfakcjonowany, aby nie szukał przyjemności w ramionach innej, a jej odczucia są nieistotne? Nie uważacie, że te pytania są także aktualne współcześnie?

Polecam serdecznie, nie będziecie mogli się od niej oderwać. Ja przeczytałam jednego dnia.

Miłość towarzyszy ludziom od zawsze, tak samo długo wzbudza wiele zainteresowania, czasem daje uskrzydla, a niekiedy odbiera radość z dopiero co rozwijającego się uczucia. Bywa prosta i lekka, jak słoneczny letni poranek, ale też przynosi z sobą gwałtowne emocje, nadchodzące niczym wiosenna burza, pojawiająca się nagle na bezchmurnym niebie. Może być również podobna do zimowego chłodu, kiedy kłuje swoją obojętnością niczym srogi mróz albo otulać jak ciepły jesienny dzień, gdy wspominamy szczęśliwe chwile. Rzadko kiedy przewidywalna, zawsze jest w stanie zaskoczyć i podarować niezapomniane chwile.

W Wilczej Dolinie czas nie stoi w miejscu, widać to zwłaszcza po dzieciach, które jeszcze niedawno beztrosko bawiły się pomiędzy chatami, a teraz wchodzą w dorosłość. Powoli dostrzegają one, że towarzysze harców nie są już tacy jak kiedyś i widzą w nich kogoś, kto staje się kimś więcej niż jedynie przyjacielem. W małej wiosce nie ma miejsca na tajemnice, lecz tak naprawdę to, co najważniejsze da się ukryć na dnie serca i pod pozorami. Przekonują się o tym Jaruna, Sułka oraz ich rówieśnicy, czy pierwsze, nieśmiałe, pragnienia ziszczą się? Każda z dziewczyn wybierze własną drogę by poznać smak miłości oraz bliskości, tak samo obie przekonają się czym jedno od drugiego różni się. Łatwo dać się zwieść słowom, zrobić krok w tył tam gdzie powinno się śmiało pójść do przodu lub wprost odwrotnie odwrócić się i wybrać nową ścieżkę. Jaruna i Sułka różnią się od siebie, ale obie poznają smak nowych wrażeń oraz cenę, jaką przychodzi za nie płacić. Czy są gotowe by być sobą oraz mają odwagę by zdobyć to, o czym marzą? Szczęście nie przychodzi od razu, niekiedy czeka na odpowiedni moment, czy dziewczyny zauważą swoją szansę na nie?

Plastycznie oddane krajobrazy świata, który może i dawno przeminął, lecz wciąż jego odległe echa są wśród nas. Żywiołowe uczucia, ponadczasowe i oddane barwnie oraz z pasją, jakiej żar odczuwa się nieustannie. Bohaterowie na naszych oczach dorastający do tego, co rodzi się między nimi, lecz nie od razu jest im dane, ciekawi siebie i uczący się, że o pewne sprawy trzeba walczyć, a innym po prostu pozwolić odejść. No i słowiańszczyzna przedstawiona z świeżej perspektywy, pełna życia, radości, natury oraz tego, co dzisiaj pewnie nazwalibyśmy slow life. Tylko lub raczej aż tyle ukryte w książce „Pragnę więcej”, chociaż tak naprawdę jest w niej o wiele, wiele, więcej, bo tam gdzie pojawia się pierwsza miłość rzadko kiedy jest sielsko i anielsko. W tym konkretnym przypadku mamy wszystko to, co sprawia, że emocje nie są płytkie i płaskie, lecz wprost przeciwnie wielowarstwowe, z wieloma znakami zapytania oraz niejednym zwrotem akcji. Marta Krajewska zaprosiła czytelników do poznania historii, w której przeplatają się losy kilku postaci, jakich obserwujemy na przestrzeni lat, wchodzących w dorosłość, poznających siebie oraz innych od całkiem nieznanej strony, dostrzegających w sobie i nich całkiem nowe osoby. Przyjaźń, miłość, rodzina, przyroda, wiara, wzajemnie zazębiają się i wprowadzają nowe kolory w życie bohaterów, coraz bardziej kontrastowe i wyraziste oraz odzwierciedlające co dzieje się w ich sercach i umysłach. Piękne okoliczności prastarej przyrody są wspaniałym tłem dla rodzących się uczuć, wpierw będących czymś nieznanym, a wraz z upływem czasu coraz bardziej intrygującym, chociaż przynoszącym radość, lecz i gorzkie momenty. „Pragnę więcej” jest kanwą, gdzie swoje przeznaczenie przędą bohaterowie, za których trudno nie trzymać kciuków, ciekawi tego, co przed nimi, czasem błądzący, ale umiejący również zawalczyć o uczucia.

Recenzja przedpremierowa:-)

Cóż to była za książka! Zarwałam dla niej nockę i wcale nie żałuję. Nie potrafiłam się oderwać od przygód bohaterów, którzy na ślepo, bądź wręcz z premedytacją próbowali osiągnąć spełnienie w miłości. Takimi najbardziej wyróżniającymi się dziewczynami, później kobietami były Sółka i Jaruna. Dodam, że to zupełnie różne dziewczyny. Sółce nie przeszkadzał ani wiek, ani głosy ludzi, by w pełni okazywać swoje wdzięki i korzystać z nich prawie z każdym poznanym chłopakiem. Nad wszystko pragnęła spełnienia, nie miłości. Bywało, że w połowie zbliżenia przerywała kopulację, gdyż nie pasował jej rytm, czy też zachowanie początkującego kochanka. Do niektórych wracała z przyjemnością, innych omijała szerokim łukiem. Niby starała się odchodzić z nimi na tyle daleko, by ich odgłosy nie dochodziły do wsi, jednak i tak każdy wiedział o co chodziło, kiedy tylko ona znikała z nowo poznanym chłopcem. Wierzyła, że szczęście, to spełnienie, a miłość to tylko przyśpiewki starych panien.

Kolejną bardzo barwną bohaterka była Jaruna. Zupełnie inaczej podchodziła do życia i od samego początku kochała się w jednym chłopcu. Jednak widząc zauroczenie nim swojej przyjaciółki, często usuwała się w cień. Doszło do tego, że starając się wyrzucić go z głowy przyjęła wdzięki innego, planując z nim zamążpójście. To z nim zaznała smaku rozkoszy, jednak była ona w zaledwie połowy spełnienia. Kiedy jednak rodzice wybrali dla niej innego, równie zajętego uczuciem do innej, popadli w rozpacz. Pamiętajcie, że w tamtych czasach to właśnie rodzice swatali swoje dzieci, a te nie miały do powiedzenia zupełnie nic. Odtąd rozpoczęła się walka o szczęście i spełnienie, które nie chciało nadejść. Przysporzyło to jej wiele problemów i niejasności. Osoby, których darzyła zaufaniem całkowicie z niej zakpili. Do końca książki wręcz zaciskałam dłonie by w końcu coś jej się udało. Czy zatem autorka była łaskawa dla swoich bohaterów?

Cały stos emocji przechodzi na was niczym wirus. Nie odpuści, póki nie dojdziecie do końca!

PRAGNĘ WIĘCEJ to moje pierwsze spotkanie z twórczością Marty Krajewskiej.

Przyznam się szczerze, że książka ta to bardzo ciekawa odskocznia od moich dotychczasowych dokonań czytelniczych.

Tutaj autorka przenosi nas w świat pradawnych Słowian, którzy mieszkają w górskiej osadzie zwanej Wilczą Doliną.

Poznajemy zwyczaje, obrzędy, wierzenia, zabawy i codzienne życie mieszkańców wioski.

Prym w tej książce wiodą dwie bohaterki, na pozór różne ale jeśli chodzi o uczucia, miłość, pragnienia - to są w tym bardzo podobne.

Poznajemy je jako dziewczyny, które zaczynają dorastać, zmieniać się w młode kobiety, które odkrywają swoje pragnienia, fascynacje, w których zaczyna budzić się pożądanie, które się zakochują.

Jaruna to nieśmiała, wycofana, niepewna siebie dziewczyna, która zakochuje się w swoim przyjacielu Dolanie.

W momencie kiedy Jarunie wydaje się, że on coś do niej czuje okazuje się, że Dolan zakochał się w bardzo rezolutnej przyjaciółce Jaruny - Miruchnie.

Jaruna cierpi w samotności, nikomu nie zdradza swoich uczuć. Z czasem uczucie to mija i zakochuje się z wzajemnością w Mojmile, z którym wiąże swoją przyszłość.

Jednak los bywa przewrotny a życiem kieruje kto inny. Rodzice Jaruny postanawiają wydać ją za mąż za Dolana.

Oboje cierpią strasznie. Mimo, że przyjaciele z dzieciństwa to teraz jako małżonkowie są sobie obcy.

Druga bohaterka Sułka to wesoła, korzystająca z życia dziewczyna, która zakochuje się w przyjacielu swojego brata - Naradzie. Jednak i jemu rodzice wybierają inną żonę. Sułka cierpi ale jest twarda, koi smutek w ramionach innych mężczyzn.

Jednak uczucie do Narada nie mija, ten wykorzystuje to, pomimo, że ma żonę. Spotyka się potajemnie z Sułką.

Okazuje się, że dziewczyna zachodzi w ciążę.

Jak potoczą się dalsze losy bohaterów? Jakich dokonają wyborów?

Czy zaaranżowane małżeństwo Jaruny i Dolana przetrwa, czy pojawi się między nimi uczucie? A może tak naprawdę Jaruna nigdy nie przestała go kochać, a może Dolan zawsze patrzył na Jarunę inaczej ale doszło do nieporozumienia.

Czy Sułka urodzi nieślubne dziecko, którego ojciec nie chce, czy spotka na swojej drodze szczęście, czy może zostanie wygnana ze wsi?

Jakże inna ta książka bo o innych czasach ale jakże teraźniejsza bo zachowania i dylematy te same.

Bardzo życiowa a momentami bolesna historia, od której łza kręci się w oku. Poruszony jest tu temat ludzkiej natury, seksualności, spełnienia fizycznego, odkrywania własnego ciała a przede wszystkim relacji międzyludzkich czy dojrzewania do prawdziwych uczuć.

To powieść obyczajowa z domieszką erotyki.

Polecam ❤.

Miał być słowiański klimat, wierzenia, obyczaje, może trochę romansu i gorących scen. Takie były moje oczekiwania. Liczyłam na przyjemną lekturę, a wyszło trochę inaczej.

Główną osią fabuły są uczuciowe perypetie dwóch bohaterek. Dziewczyny różnią się między sobą jak ogień i woda i przez większą część książki śledzimy ich losy oddzielnie, bo mimo, że obie mieszkają w jednej osadzie to ich ścieżki nie krzyżują się. Jedna jest mocno otwarta na nowe znajomości, przez co w wiosce postrzegana jest za łatwą. Druga, musi poślubić chłopaka swojej przyjaciółki, i równocześnie jest zrozpaczona jak i zadowolona. Niby tu jest jakaś akcja, coś się dzieje, jednak wszystko kręci się wokół seksu. Kto, z kim, po co, dlaczego. A słowiańskości tu tyle, co w latach 90. Te same problemy i rozterki, tylko bohaterowie mają wymyślne imiona.

Nudziłam się, losy kobiet mnie nie ciekawiły, a sama fabuła była raczej przeciętna i bez polotu.

Tą powieść na pewno docenią koneserzy gatunku, ja do nich nie należę i chyba czas odpuścić sobie ten rodzaj literatury.

"Pragnę więcej" Marta Krajewska

Jauna to spokojna, wstydliwe, małomówna dziewczyna. Wychowywana przez nadopiekunczych rodziców.

Sułta to piękna, szalona, zbuntowana  młoda kobieta.  Wzbudzała zainteresowania wśród chłopców. Wychowywał ją brat. Była zakochana w Naradzie, przyjacielu jej brata.

Jauna i Sułta to zdecydowanie ogień i woda. Obydwie mieszkają w jednej ze słowiańskich wiosek. I obydwie z dziecięcej beztroski wkraczają w dorosłe życie.  Każdą z nich robi to w inny sposób.

Jak Jauna i Sułta odnajdą się w dorosłym życiu? Czy będą szczęśliwe?  Czy zaznają szczęścia i miłości?  Czy pogoda się ze  swoim losem czy będę się mu przeciwstawiać?

Przyznam, że to była zdecydowanie inna książka od wszystkich.  Za pewne nie wszystkim ona się spodoba. Jeśli chodzi o mnie to mam mieszane uczucia. 

Co do  fabuły muszę przyznać, że była interesująca i orginalna.  Losy dwóch młodych dziewczyn, które wkraczają w dorosłe życie były ciekawe. Bohaterki również były dobrze wykreowane. Przeciwiensta Jauny i Sułty były przedstawione w idealny  sposób.  Jauna delikatna,  zgadzająca się na wszystko. Przyjmująca wszystko bez mrugnięcia  oka.  Czasami było mi jej żal. Jej brak asertywności i uległość  sprawiała , że nie była szczęśliwa. Sułta natomiast nie przejmowała się  tym co mówią o niej inni.  Była atrakcyjna i z premedytacją  korzystała ze swoich wdzięków  podrywała  wielu mężczyzn. Jednak jej zachowanie w dużej mierze było spowodowane nieszczęśliwą miłością.

Przyznam, że nie czytałam nigdy  takiego romansu. Nie brakuje w nim namiętności i emocji. "Pragne wiecej" ukazuje życie mieszkańców Wilczej Doliny. Ich  wierzeń, tradycji oraz codziennych obowiązków.

To co mnie zdziwiło ale jednocześnie  spodobało  to  przedstawienie postaci  na pierwszych stronach książki. Zdecydowanie ułatwiło to w szybszym poznaniu bohaterów.

I wszystko byloby fajnie, jednak problemem dla  mnie był język jakim była napisana ta książka. Chodź rozumiem, że taki styl pisania pasuje do treśći zawartej w książce to jednak  mi osobiście  bardzo ciężko się go czytało. Przyznam, że z każdą kolejną strona szło mi  coraz lepiej, jednak mimo wszystko  przeszkadzało mi to. Niemniej zachęcam do przeczytania tej książki i ocenianiu jej samemu gdyż fabuła jest z pewnością orginalna.

"Pragne wiecej" jest dla mnie czymś nowym zapewne stąd moje mieszane uczucia odnośnie tej książki. A za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu.

,,Kiedy człowiek czuje, że potrzeba mu czegoś więcej, wtedy zaczynają się kłopoty"- Charles Bukowski

"Pragnę więcej" to lektura, która totalnie mnie zaskoczyła. Coraz bardziej zaczynam doceniać książki umiejscowione w czasach przedchrześcijańskich Słowian, a Autorka na czas lektury otworzyła przede mną ten świat. Opisy wierzeń, trudy codziennego życia, a także prosta i szczera radość płynąca z tańców w Noc Kupały... Całą sobą poczułam ten klimat. Życie, te zupełnie inne, od naszego życia, które upływa na prostych rzeczach, cieszeniu się z bliskości osób, które nas otaczają, a także pogodzeniu się z losem, który został zesłany bohaterom tej książki. Ale początkowo nie wszyscy się z nim pogodzili, o czym świadczą losy dwóch bohaterek tej książki- Jaruny i Sułki. Obie zapragnęły więcej niż to co miały. Obie to pragnienie ciągnie ku zgubie, by ostatecznie osiągnąć to, czego pragnęły. To czego myślały, że nie mogą, nie potrafią mieć, ale odrzucając na bok strach- osiągnęły cel.

"Pragnę więcej" zaskoczyło mnie ilością, a co ważniejsze jakością scen erotycznych, które są napisane klarownie, ze smakiem, a także całą gamą towarzyszącym im odczuć- jękami rozkoszy, westchnięciami i szeptami pełnymi czułości oraz ekscytacji zalewającej ciało...

Autorka poprzez tą książkę pokazuje, jak ważne jest odkrycie w sobie seksualności, a także to, by nie obawiać się jej odkrywać, by poznać swoje ciało i uczucia. Ukazuje również różnicę, a tym bardziej podobieństwa w seksie współczesnych ludzi i tych, którzy żyli jako pierwsi Słowianie. Niby wielki przeskok czasowy, a potrzeby, pragnienia oraz problemy są takie same.

Do tego wszystkiego dodajemy również relacje głównych bohaterów, romantyczność płynącą z prostych gestów, intrygi, zdrady i jako całość składamy to w lekturę, której ja osobiście nie odłożyłam, aż do momentu przewrócenia ostatniej strony. A i tak po przeczytaniu jeszcze kilkanaście minut trzymałam ją w rękach intensywnie myśląc i wpatrując się w okładkę...

Polecam tym czytelnikom, którzy lubią być zaskoczeni❤️

Słowiańska historia.

Erotyk, który nie tylko rozpala,

ale także uczy.

Dwie dorastające w słowiańskiej wiosce dziewczyny. Jaruna i Sułka. Jedna ułożona i rozważna, druga żywiołowa i nie przejmująca się ludzkim gadaniem. Zupełnie różne charaktery. Jednak łączy je tak wiele. Wchodzenie w dorosły świat, poznawanie siebie, emocji oraz pożądania.

Czy Jaruna będzie szczęśliwa z mężem, którego wybrali rodzice?

Czy Sułka pomimo swojego lekkiego podejścia do życia zazna prawdziwego uczucia?

Poznajemy losy mieszkańców Wilczej Doliny. W opowiadaniu spotkamy miłość, przyjaźń, zdradę, rozczarowania, uniesienia i walkę

o dobre imię ukochanych. Bohaterowie żyją zgodnie z naturą

i wierzeniami. Uczą się kochać

psychicznie i fizycznie. Razem

z nimi przeżywamy pierwsze zauroczenia i pocałunki.

Autorka w lekki sposób pokazała wchodzenie w dojrzały świat erotyzmu. Uświadamia jak ważne jest poznanie własnego ciała

i swoich pragnień.

Ten erotyk jest po prostu dobry. Delikatny i zmysłowy, jednocześnie gorąco opisujący sceny seksu.

Książka na jeden wieczór. Zdecydowanie wciągająca i sprawiająca, że pragnie się więcej

"Pragnę więcej" to niesamowity romans i erotyk w klimatach słowiańskich.

Akcja powieści rozgrywa się na wsi w czasach średniowiecza. Poznajemy dwie różne kobiety. Jedna jest nieśmiała, a druga odwrotnie, bo zbyt śmiała.

Jaruna powoli wchodzi w dorosłe życie czekając na pierwszą miłość. Gdy poznaje mężczyznę oddaje mu się. Dziewczyna poznaje oprócz miłości poznaje też smak rozczarowania. Natomiast Sułka uwielbia zbliżenia z ukochanym i wdaje się w romans z żonatym mężczyzną.

Ich rozterki są takie same jak nasze współczesne.

To powieść, która przeniosła mnie w stare czasy i pokazała, że chociaż żyjemy w innych czasach to jesteśmy bardzo podobni do naszych przodków, bo też szukamy szczęścia, miłości i mamy swoje pragnienia.

Jestem zaskoczona tą książką chociaż przyznaję, że nie lubię fantastyki.

Powieść spodoba się młodym dziewczyną jak i dojrzałym kobietą.

Autorka zapewniła mi mnóstwo emocji i zapewniła ciekawy czas.

Jeśli lubicie czytać o słowiańskich legendach i chcecie poznać coś całkiem nowego to ta książka napewno Was zaskoczy i zaciekawi.

Czeka Was intrygująca przygoda.

Polecam!

Książka jest moim pierwszym spotkaniem z twórczością autorki, tak samo jak pierwszą o tematyce słowiańskiej. Autorka zabiera swoich czytelników w podróż do Wilczej Doliny. Każdy tam zna siebie i razem dzielą smutne jak i te wesołe chwile. Jest Bratmił - potrafi ON odpędzać złe duchy i jest opiekunem wioski.

Poznajemy także Jarunę, czyli jego siostrę. Możemy śledzić jej życie od dzieciństwa, wkraczać z nią w czas dojrzewania, a na końcu w dorosłość. Dziewczyna jest zakochana w Dolanie, jednak ON woli jej przyjaciółkę - Miruchnę. Później swoje uczucia kieruje do syna myśliwego. Niestety nie może być tak kolorowo i wszystko zostaje zdeptane. Bowiem jej rodzice obiecują ją innemu. Czy pogodzi się ze swoim losem? A może nie jest ON taki zły?

Poznajemy także Sułkę, która szczerze kocha Narada, ale później zostaje przez niego odrzucona. Wykorzystywana przez niego, ponieważ wciąż myśli, że coś dla niego znaczy. Gdy wszystko dociera do dziewczyny uważa, że już straciła sens życia. Czy uda jej się cieszyć ponownie życiem? Czy coś dobrego ją spotka?

Na początku pragnę zaznaczyć, że książka może nie spodobać się wszystkim. Dlaczego? Bowiem nie każdy lubi czytać o tematyce słowiańskiej, gdzie na porządku dziennym są inne imiona jak i inne wierzenia. Ja też na początku podchodziłam do tego sceptycznie, ale z czasem i każdą nową stroną zmieniłam podejście. Powiem Wam, że naprawdę mi się spodobała i z większą chęcią sięgnęłabym po kolejne powieści o takiej tematyce.

Dzięki niej poznałam wierzenia, zachowanie, zwyczaje dawnych Słowian. Jest napisana przejrzyście i czyta się ją naprawdę szybko. Jedynym minusem (dla mnie) było to, że nie minęło 20 stron i już jest scena erotyczna. Jednak to u niektórych może “obrzydzić” książkę.

Według mnie Marta Krajewska spisała się świetnie. Książka wzbudza w nas różne emocje i po lekturze zadajemy sobie wiele pytań. Nie wiemy już czy takie życie jest tym czym pragniemy. Pobudza ona wszystkie zmysły, a to jest najważniejsze podczas czytania.

Polecam osobom, które uwielbiają czytać o takiej tematyce. Naprawdę warto!