Pożoga. Aurora. Tom 2

Nie będzie to wielkim zaskoczeniem, że po znakomitym pierwszym tomie ten drugi jest jeszcze lepszy. Tym razem również nie zabrakło drużyny 312, która po raz kolejny mierzy się z wieloma przeciwnościami losu. Kiedy każdy z bohaterów myśli, że wszyscy się od nich odwrócili przychodzi nadzieja i to jest to co podtrzymuje ich na duchu.

I tym razem miałam duże oczekiwania. Czy się zawiodłam? Wręcz przeciwnie! Mniej więcej byłam już obeznana w sposobie jakim operują piórem autorzy i łatwiej było mi się wbić w tą historię. Zapewniła mi niezapomniane wrażenia! Nie wiem czy byłabym w stanie opisać to ile emocji towarzyszyło mi podczas czytania. Pewna jestem jednak jednego. Na długo nie zapomnę tego co się tam wydarzyło... Jestem pod wrażeniem sposobu w jaki autorzy obmyślili cała fabułę, gwarantując czytelnikowi jazdę bez trzymanki. Coś co utrzymywało fabułę w ryzach to humor, który był nieodłączną częścią tej powieści.

Nie spodziewałam się, że ta książka mogłaby być jedną z tych, które skrywają wiele tajemnic... Jak się później okazało było tego całkiem sporo! Chodź muszę przyznać, że w mojej głowie zostało jeszcze trochę pytań bez odpowiedzi. Jeśli mogłabym się do czegoś przyczepić to na pewno rola jaką odgrywało w tym wszystkim nasze Echo. Niestety bądź stety gdzieś tam w środku czułam, że to wszystko co dzieje się w tej historii jest trochę grubymi nićmi szyte. Mam jednak nadzieję, że drużyna 312 poradzi sobie z ostatecznym straciem tak jak radziła sobie dotychczas. Wierzę, że pomimo przeciwności losu i trudności jakie świat wymierzył im w twarz będą nadal drużyną. Będą dla siebie przyjaciółmi a także rodziną. Bo najważniejsza jest nadzieja.

W bardzo fajny sposób ukazany został rozwój samych bohaterów a także relacji jakie utworzyły się pomiędzy nimi. Nie zabrakło wspólnych momentów naszej drużyny, w których na własne oczy mogliśmy zobaczyć, że nasi bohaterowie stają się dla siebie kimś więcej niż przyjaciółmi. Byli jak rodzina. Jestem pewna, że przetrwają każda próbę!

Znalazło się też trochę miejsca na nowych bohaterów, większość pojawiała się tak szybko jak znikała ale Saedii to postać, której zostało poświęcone trochę więcej czasu i uważam ją za dość interesującą osobę.

Mogłabym długo wymieniać bohaterów, których tak bardzo uwielbiam stwierdzam jednak, że wszystkich kocham jednakowo i nie potrafię wybrać! ❤️ Gwarantuje wam, że zakończenie zachęci was do sięgnięcia po trzeci tom! Ja sama z trudem wytrzymuje bez niego, ale jakoś daje radę 😂 Uwielbiam drużynę 312 i śmiało mogę stwierdzić, że jest to jedna z lepszych historii, które udało mi się przeczytać w tym roku!

Wciąga tak samo mocno i konsekwentnie jak tom poprzedni. Czyta się bardzo dobrze, chociaż jest taką typową przejściówką pomiędzy wprowadzeniem a wielkim finałem. Bohaterowie głównie się szkolą, dowiadują więcej o sobie i świecie, przechodzą różne metamorfozy. Przemieszczamy się pomiędzy lokacjami, ale ze świadomością, że po tej książce wciąż będzie więcej pytań niż odpowiedzi.

Po tym, co spotkało jedną z postaci w tomie pierwszym, zaczęłam się obawiać o pozostałych członków załogi. Serce stanęło mi jakieś trzy razy, proszę państwa, tak się nie robi! Za tyle plot twistów też powinny być wystawiane jakieś mandaty, przecież czytelnik ani iść spać spokojnie nie może pod koniec rozdziału. Były zaskoczenia, chwile wzruszenia, przestrachu, zażenowania, śmiechu. Jednym słowem powieść wzbudza mnóstwo emocji, a to cenię sobie w książkach najbardziej. Ja. Chcę. Jeszcze.