Pozerka

Z jednej strony mamy Magdę... I wierzcie mi, moja relacja z tą bohaterką wyglądała tak (z przymrużeniem oka, moliki!):

1. No okej, trochę takie fiubździu w tej głowie…

2. …ale zaraz, zaraz. Jest [motyla nóżka].

3. Magda, kocham cię. Poważnie.

4.Uwielbiam cię za humor, tekst o małpach? Tak, jeszcze trochę, a go przytoczę. Bez spoilerów!

5. Jak jeszcze raz ktoś zapyta mnie, dlaczego z p r e m e d y t a c j ą wiodę życie singielki,

rzucę w nich Pozerką. Przysięgam. Magda mi świadkiem.

6. Z jednej strony, to ja nie wiem, co ta Magda wyprawia.

(Jakbym sama nie była lepsza w te klocki, radź innym, swoich rad nie słuchaj.

Cytat pochodzący z dekalogu głupoty. Prawa autorskie zastrzeżone.)

7. *tu ten dźwięk respiratora, kiedy serce przestaje pracować*

8. Droga pani autorko, jak pani kiedykolwiek spotka Magdę, proszę ją przytulić.

Resztę przekażę osobiście.

Także, tak. Z Magdą polubiłam się i to nawet bardzo. Nie będę ukrywać, że przez pierwszą połowę książki czasami miałam ochotę (warknąć, ach te warczenie, dosłownie, jak mój k o t na domofon) krzyknąć na nią, z drugiej potrząsnąć, za chwilę kompletnie nie rozumiejąc, jaki cel niesie ze sobą ta postać. A potem poszło z góry. Chciałabym coś więcej napisać o Robercie. O tym tajemniczym mężczyźnie, który chcąc nie chcąc, pojawił się w życiu głównej bohaterki, które i tak okazało się całkiem nieźle pogmatwane. I tak, ten wątek jest całkiem fajnie rozbudowany, widać, że autorka ma poczucie humoru, a opisy nie stanowiły zapychania stron, tylko przedstawiały konkretnie wykreowany świat. Humor, przekomarzanie się, wydarzenia, jakie spotykały bohaterów. To wszystko wydawało się być lekką powieścią, która bawiła do łez.

Aż do drugiej części. Sprytnie, naprawdę. Autorka kreując w naszej głowie dany obraz Magdy, pokazuje nam jej inne oblicze. A w szczególności jej przeszłość, nie bojąc się tykać tematów tak ciężkich, a jednocześnie tak powszechnych i często spotykanych. Czasami czytelnik może odnosić wrażenie, że może nie czyta tej samej powieści, ale myślę, że to był zabieg celowy, a nie niezdecydowanie autorki. Sam tytuł też nie jest przypadkowy.

Mimo takiej tematyki, brnie się przez strony z prędkością światła. To wszystko za sprawą zgrabnego stylu J. Harrow. Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką, ale jakże udane. To, w jaki sposób operuje piórem, sprawiło, że przepadłam. Dwa wieczory i było po mnie. Przemieszanie lekkości, ostrego humoru, który opiewa wręcz o czarny, w bardzo wysmakowanym wydaniu, trochę miłości, trochę dram i tematów, które mogą odstraszać swoim wydźwiękiem, – ale w tym wypadku są bardzo zręcznie przemycone.

„Ukochane osoby zawsze zbyt szybko odchodzą.”

J. Harrow stworzyła prawdziwą Pozerkę. Ukazała nam Magdę, kobietę, którą szybko jesteśmy w stanie ocenić, uśpiła naszą czujność otoczką genialnego humoru, by dać nam cenną lekcję. Nie powinniśmy oceniać drugiej osoby pod żadnym pozorem, bo zazwyczaj nie mamy zielonego pojęcia, co ona przeżywa. Tę lekcję staram się powtarzać każdego dnia. Wy zapewne też. Dlatego ja dziś nie ocenię Pozerki. Za to zachęcę Was do tego, byście zapoznali się z historią głównej bohaterki i wtedy doszli do własnych wniosków.

„Pozerka” to moje drugie spotkanie z twórczością J. Harrow, po „Nieodpowiedniej dziewczynie” postanowiłam śledzić dalszy proces literacki tej prosperującej, polskiej autorki.

Na wstępie ostrzegam- niech nie zwiedzie Cię tytuł oraz okładka! „Pozerka” z całą pewnością nie jest kolejną banalną i ckliwą historią romantyczną. Okazało się bowiem, że momentami niewiele było romansu w romansie, gdyż J. Harrow w swojej powieści poruszyła wiele ważnych i bolesnych tematów.

Gdy rozpoczęłam swoją przygodę z książką szczerze wystraszyłam się, że będę miała do czynienia z wyjątkowo irytującą główną bohaterką. Magda została ukazana jako zdecydowana, ale niestety próżna kobieta. Na szczęście to właśnie okazały się być te tytułowe pozory. Polubiłam tę postać i cały czas podczas lektury jej kibicowałam, choć nie zawsze postępowała w racjonalny (dla mnie) sposób.

Przedstawiona historia ujęła mnie optymizmem oraz pozytywnym nastawieniem do świata, choć wykreowane postacie często miały w życiu „pod górkę”. Były momenty, które mnie szczerze rozbawiły, a także takie, które głęboko zasmuciły. Zatem zdecydowanie nie jest to płytka powieść, bez żadnego przesłania, gdyż potrafi skłonić czytelnika do refleksji.

Książka podzielona została na dwie części. W pierwszej z zainteresowaniem śledziłam losy Magdy i jej braku zaufania względem pewnego przystojnego mężczyzny. Natomiast druga część okazała się zaskoczeniem, co w istotnej mierze wpływa na odbiór całej historii.

Niestety pojawiły się również mankamenty. Niektóre opisane sytuacje sprawiały wrażenie nieistotnych, niewiele wnosiły do fabuły, powodowały jednie (albo i aż) uśmiech u czytelnika. Tak, to prawda, że przyjemnie chłonęłam tę powieść, ale z perspektywy czasu wiem, że nie zostanie w mojej pamięci na dłużej. Niemniej jednak nie żałuję drugiego spotkania z twórczością J. Harrow i z niecierpliwością wypatruję kolejnej książki autorki.

"(..)przebrnęli przez mnóstwo problemów, które zafundowało im życie, i po co? Może po to , aby w końcu dorosnąć i zrozumieć, że była kompletną idiotką? Naiwna marzycielka, której wydawało się, że życie może być bajką. Ale ono obeszło się z nią wyjątkowo okrutnie i pewnie na to zasłużyła.."

Magda, to pewna siebie, atrakcyjna i niezależna kobieta.

Bez wątpienia podoba się płci przeciwnej, jednak ma co do nich jedną zasadę.

Nie angażować się, nie zakochiwać, spotykać się na maksymalnie dziesięciu randkach, i czerpać z nich jak najwięcej korzyści.

Jednak Magda nie zawsze taka była. To jaka jest obecnie ma swoje podłożę w jej przeszłości.

A jej historia do łatwych i pięknych nie należy.

Wszystko na pozór dobrze się układa. Do czasu..

Na jednej z imprez spotyka mężczyznę.

I choć początek ich znajomości nie zaczął się najlepiej, każde kolejne spotkanie sprawia, że to co było dobrze utkanymi pozorami, zaczyna się trząść w posadach, a na wierzch próbują się przedrzeć emocję, o których już dawno zapomniała.

Co takiego stało się, że Magda prowadzi takie, a nie inne życie?

Dlaczego z góry osądza każdego spotkanego mężczyznę?

Co takiego skrywa pod warstwami pozorów?

Czy Magda pozwoli sobie w końcu prawdziwie czuć, skoro, by to zrobić będzie musiała zmierzyć się z przeszłością i wyznać każdą tajemnicę?

Jaki będzie miała finał ta historia?

*****

Swoją opinię zacznę od tego, że ta książka okazała się totalnym zaskoczeniem. Przyznaje szczerze, że nie czytałam opisu. Spodobała mi się okładka i kilka znajomych ją chwaliłam, więc wysłałam prośbę do wydawnictwa o egzemplarz. Udało się i bardzo się z tego powodu cieszę.

Ale po kolei. "Pozerka" to moje pierwsze spotkanie z autorką. Kojarzę jej pierwszą książkę "Nieodpowiednia dziewczyna" ale nie miałam jeszcze okazji jej czytać. Nie wiem dlaczego, ale byłam przekonana, że książka którą otrzymałam, będzie o młodej dziewczynie, która według tytułu będzie typową "Pozerką". Zostałam bardzo miło zaskoczona otrzymując historię o dojrzałej ( choć nadal młodej :) kobiecie, która straciła wiarę w mężczyzn. Według mnie, ta książka niesie jeden ważny przekaz. To, że ktoś pozuję na osobą pewną siebie i wyszczekaną, to za uśmiechem często skrywają się zupełnie inne emocje. Kobieta która była brana za "pustą blondynkę" okazuje się inteligentną kobietą, która w taki a nie inny sposób radziła sobie z życiem.

Bardzo podoba mi się styl autorki. Co prawda dość dużo w książce jest opisów, jednak mi to nigdy nie przeszkadzało. Nie raz już powtarzałam, że ciężko byłoby mi wyobrazić sobie daną sytuację/ scenę, gdyby autor jej dobrze nie opisał. Jak dla mnie, ta książka to przede wszystkim historia obyczajowa z nutką romansu, zakropiona małą dawką humoru. Książka, która zmusza do przemyśleń, oraz spojrzenia na różne sytuacji z kilku perspektyw. Bo to, że ktoś jest uśmiechnięty i radosny, pewny siebie i wygadany, wcale nie znaczy, że pod warstwami pozorów nie kryje tego, jakim się jest naprawdę.

Bez wątpienia jest to książka, którą warto przeczytać.

Pod tą piękną okładką skrywa się historia, która według mnie, spodoba się dużej ilości osób.

Polecam.

Mogłoby się wydawać, że Magda to dziewczyna, której można przykleić łatkę pustej lalki, i przyznaję, takie też odniosłam początkowe wrażenie.

Jakież było moje zaskoczenie gdy ze strony na stronę wyłaniał się zupełnie inny obraz głównej bohaterki, a stopniowo odkrywana przeszłość kobiety ukazywała skrzywdzoną przez los i mężczyznę zagubioną i niepewną siebie osobę.

Magda co dnia zakłada maskę i udaje silną oraz niezależną "łowczynię" męskich serc i zawartości ich portfeli... a jaka jest naprawdę i co nią kieruje, mało kto wie. Pozory... tak łatwo jest je budować.

J. Harrow stworzyła nietuzinkową opowieść o miłości, przyjaźni, przeszłości i przyszłości.

Dzieląc powieść na trzy części, pozwoliła nam poznać przeszłość głównej bohaterki i zrozumieć co nią kieruje w teraźniejszości i dlaczego została ukształtowana tak, a nie inaczej.

Karta po karcie odsłania prawdziwy obraz: Kobiety wrażliwej i pragnącej zaufać innemu mężczyźnie, chcącej kochać, ale przede wszystkim być prawdziwie kochaną.

Autorka porusza trudne tematy takie jak: depresja, strata czy uzależnienie od alkoholu i hazardu, przybliża schemat współuzależnienia i trudne relacje, które rodzą się w wyniku choroby, oraz towarzyszącą im niemoc i bezsilność. Obserwujemy trudną i nierówną drogę, którą musi przejść człowiek, by się uwolnić od demonów przeszłości, znaleźć w sobie siłę i zacząć walczyć o siebie i swoich bliskich.

Pomimo trudnych tematów zawartych w powieści wbrew pozorom czyta się ją przyjemnie. Styl autorki bardzo przypadł mi do gustu i jestem pewna, że ciekawością przeczytam kolejne powieści.

Bohaterowie są wyraziści i pełni emocji. Można się z nimi utożsamić i obdarzyć sympatią. Dialogi są wyważone i gdy sytuacja tego wymaga zabawne i błyskotliwe.

Pomysł na fabułę bardzo trafiony. Akcja dzieje się szybko i potrafi bardzo zaskoczyć.

Niezwykle ważne dla mnie jest to, że potrafi wzruszyć i przywołać refleksję nad własnym życiem.

Niejednokrotnie pojawiła się łza wzruszenia.

Czy polecam?

Polecam serdecznie. "Pozerka" to niezwykle ciepła opowieść o miłości i przyjaźni, która niesie za sobą naukę, że zawsze warto walczyć. O siebie i dla siebie.

POLECAM...

Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką. Początek dla mnie zaczął się chaotycznie. Później już fajnie nabrała historia barw, co więcej postać skrzywdzonej Magdy jest fajnie wykreowana.

Po przeczytaniu historii Magdy pozostaje niedosyt. Na szczęście koniec ma dodatkową część. To właśnie ta część jest dla mnie świetna. Idealnie zakończyła dzieło i sprawiła, że czytelnik może lepiej poznać historię bohaterki.

Książka opowiada o kobiecie silnej, odważnej, zdecydowanej, nieco chłodnej.

Możemy zaobserwować buzujące emocje w bohaterach. Zwłaszcza główny bohater bardzo mi się spodobał. Jego postać jest ciepła i pozwala bohaterce dostrzec to, czego się boi w zupełnie innym świetle.

Książkę polecam wszystkim. Pozwala spojrzeć na przyziemne sprawy bez różowych okularów.

Mamy tutaj dostrzegalny nacisk na to, aby nie wkładać wszystkich do jednego worka.

A także nie oceniać motywacji ludzi po pozorach.

Nie zawsze jest takie na jakie wygląda.

Magda przekona się o tym w momencie, kiedy postanowi zrzucić swoją idealną maskę..

Ciekawi mnie inna książka tej autorki. Mianowicie "Nieodpowiednia dziewczyna". Chyba w najbliższym czasie się na nią skuszę.