Poza czasem. tom 1. poza czasem

Książkę Alexandry Monir kupiłem żonie. Kiedy zobaczyłem jak pochłania ją lektura "Poza czasem" nie mogłem doczekać się chwili, gdy odłoży książkę na szafce w sypialni i zmorzy ją błogi sen. Kiedy tylko to się stało, szybko otworzyłem książkę, na okładce której zdążyłem dostrzec słowa, że prawdziwa miłość nie zna granic czasu i przestrzeni. Kilka godzin później, moją pobudzoną wyobraźnię wyciszały słowa z ostatniej strony opowieści: "Znajdę do ciebie drogę, niezależnie od wszystkiego. Obiecuję." Zdążyłem jeszcze odłożyć książkę w to samo miejsce na nocnej szafce, gdy moja zaspana żona uśmiechając się zapytała: "Już nie śpisz, kochanie?" Spojrzałem na nią, ale to nie było to samo spojrzenie, co sprzed kilku godzin. Zobaczyłem w niej nastolatkę, którą czas i przestrzeń postawiły na mojej drodze. A może to ja znalazłem do niej drogę?! Szczerze i bezinteresownie polecam "Poza czasem." Warto tam się znaleźć!

Książka ,,Poza czasem" raz mnie ciekawiła, raz wydawała się za mało interesująca aby ją przeczytać. Jednak w chwili przypływu zainteresowania tą książką postanowiłam ją przeczytać. Jak ja się cieszę, że to zrobiłam. Otóż okazała się naprawdę interesującą i przyjemną lekturą na jeden wieczór. Czemu na jeden wieczór? Dlatego, że nie dałam rady oderwać się od tej książki, jak najszybciej chciałam poznać wszystkie szczegóły z życia Michele.

Podróże w czasie. Jak ja je uwielbiam. Nie mogła być inaczej bym nie polubiła ich w tej książce. Tym samym bardzo interesującą postacią dla mnie stała się Michele, która to odbywała podróże, czasem nawet o tym nie wiedząc. O przodkach dziewczyny dowiadujemy się wraz z nią. Dziewczyna poznaje swoją zmarłą już rodzinę podczas podróży. Jednak najciekawszym tu elementem był romans między Michele, a Philipem. Dotąd nie spotkałam się z takim przypadkiem by ludzi żyjących w różnych wiekach połączyła miłość. Było to dla mnie nowością, którą z chęcią śledziłam, po prostu podglądałam ich spotkania.

,,Poza czasem" to ciekawa książka z grupą interesujących bohaterów, których łączą niespotykane relacje. Od tej książki naprawdę trudno się oderwać. Gdy czytelnik wsiąknie w pokręcony świat Michele to trudno będzie mu odłożyć tę książkę na bok. Do tego zakończenie tak zaskakuje, że aż chce się włamać na serwer wydawnictwa i wykraść jeszcze nie wydaną kontynuację, by móc ją jak najprędzej przeczytać.

Od zarania dziejów temat podróży w czasie istniał w wyobraźni człowieka. Czy w świetle praw fizyki taka teleportacja jest w ogóle możliwa? Albert Einstein uważał, że jak najbardziej tak. Na razie nie mamy żadnych na to dowodów, dlatego pozostaje nam jedynie mieć nadzieję, że jakimś cudem spotkamy kogoś z przyszłości i rozwiążemy tajemnicę linii czasowej. Nic za to nie stoi na przeszkodzie, aby wybrać się w literacką podróż do różnych krajów i epok. Ja skorzystałam z tego przywileju i wspólnie z główną bohaterką ,,Poza czasem'' Alexandry Monir udałam się w niezapomnianą wycieczkę, w której nie ma granic ani przestrzeni. Co z tego wynikło? Zapraszam do przeczytania moich wrażeń...

Życie lubi płatać różne niespodzianki. Szesnastoletnia Michele Windsor z Kalifornii dotychczas miała kochającą mamę, grono wiernych przyjaciółek i chłopaka. Niestety nic nie trwa wiecznie. Ukochany zostawia ją dla innej, zaś najdroższa rodzicielka nieoczekiwanie ginie w wypadku samochodowym. W wyniku tragicznych okoliczności nastolatka zmuszona jest przeprowadzić się do Nowego Jorku, gdzie mieszkają jej jedyni krewni: bogaci, arystokratyczni dziadkowie, z którymi nigdy nie utrzymywała kontaktu. Michele ciężko odnaleźć się w tym nowym świecie, ale któregoś dnia coś się zmienia. W swoim pokoju odkrywa dziennik z 1910 roku należący do byłej lokatorki, jej przodkini.

,,I wtedy stało się coś najbardziej przerażającego, co Michele kiedykolwiek przeżyła: dziennik zdawał się wciągać ją do środka. Czuła się tak, jakby skakała na główkę w otchłań papierowych kartek. Krzyczała a jej żołądek skręcił się w kłębek, jakby znalazła się w rollercoasterze''.

Dziewczyna z zaskoczeniem odkrywa, że przeniosła się o sto lat wstecz na wytworny bal maskowy, gdzie przypadkowo poznaje młodego mężczyznę o pięknych, szafirowych oczach, który przez całe życie nawiedzał ją w snach. Przez moment czuje, że brakuje jej tchu w piersiach. On również nie pozostaje obojętny na jej widok. Zakochują się w sobie do szaleństwa, lecz czy miłość dwojga ludzi z dwóch różnych epok jest w ogóle możliwa? Zdradzę tylko, nie będzie prostej i łatwej drogi usłanej różami.

,,Poza czasem'' jest pierwszą częścią z serii -"Time-travel books" (czyli książki o podróżowaniu w czasie), "young adult fiction" (czyli literatura dla młodych dorosłych), która cieszy się całkiem sporą popularnością. [Adres usunięty] uznał ją za jedną z najlepszych książek miesiąca, zaś zdaniem Barnes

Poza czasem - Alexandra Monir - recenzja

Książką zainteresowałam się nie tyle przez jej opis, co okładkę. Przykuła moją uwagę i po prostu postanowiłam ją przeczytać. Czy było warto?

Historia dotyczy pewnej nastolatki - Michele, należącej do bogatej i znanej w całej Ameryce rodziny Windsorów. Mimo to, dziewczyna mieszka skromnie wraz z matką w Los Angeles. Nieszczęśliwy wypadek sprawia, że Michele musi przeprowadzić się do Nowego Jorku. Od teraz musi zamieszkać ze swoimi dziadkami, których nigdy wcześniej nie widziała. Początki jej nowego życia są bardzo trudne. Pewnego dnia odkrywa tajemniczy pamiętnik i klucz, dzięki którym przenosi się w czasie.

„Poza czasem”- na pierwszy rzut oka stwierdziłam, że to z pewnością książka typowa dla nastolatek. Z pewnością można ją za taką uznać, jednak poleciłabym ją także i starszym czytelnikom. Znajdziemy tu i dużo miłości, i przyjaźń, i trochę fantastyki.

Co najbardziej podobało mi się w książce? Z pewnością ciekawym elementem jest możliwość przenoszenia się w czasie, dzięki czemu można przyczynić się do niektórych efektów zdarzeń w przyszłości. Ciekawe jest również to, że nasza Michele ukazywała się tylko określonym osobom. W sumie zazdroszczę jej trochę, że miała okazję na żywo spotkać swoich przodków sprzed wieku, poznać, porozmawiać. Oczywiście nie obyłoby się bez wielkiej miłości. Jednak to uczucie jest bardziej skomplikowane niż zwykle. Otóż połączy osoby z różnych przedziałów czasowych. Czy taka miłość ma szanse przetrwać? Przeczytajcie. Sami sprawdźcie.

Prawdę powiedziawszy nic bym w tej historii nie zmieniała. Może i jest trochę banalna i niekiedy przewidywalna, ale świetnie nadaje się do zrelaksowania. Czyta się ją bardzo szybko i przyjemnie. W zasadzie można ją „obalić” w ciągu jednego dnia. Na dokładkę dopowiem, że zakończenie jest pozytywne, ale może bardzo zaskoczyć.

Merry, lat 20

źródło:[Adres usunięty]