Powtórka z miłości

"Są chwile, kiedy pragnę tylko, żeby czas się zatrzymał i żeby nie zmieniło się zupełnie nic..."

Ciepła, przyjazna, kobieca literatura. Chwytająca za serce, nakłaniająca do refleksji, zapewniająca sympatyczny relaks z książką w ręku. Lekkie zaczytanie, w klimatycznej otoczce, z sentymentalną nutą w tle. Jakże często pragniemy powtórzyć konkretną chwilę z życia, nadać jej więcej barw, kosztować każdy szczegół, albo przyporządkować inne brzmienie słowom i gestom, naprawić coś, co z perspektywy czasu wydaje się niesprawiedliwe, krzywdzące czy niepełne. Życie mija, a przeszłość, choć wciąż potrafi głęboko tlić się we wspomnieniach, podsumowaniach i rozważaniach, to jednak nie ma znamion powtórki lub drugiej szansy. A gdyby jednak tak było, co udałoby się nam zmienić w scenariuszu zdarzeń, na co zwrócilibyśmy uwagę, czym byśmy kierowali się wybierając alternatywne rozwiązania lub wzmacniając prawdziwe doznania.

Trzydziestoośmioletnia Zoe, traci w wypadku męża Eda, przepełnia ją smutek i żal, ale także wyrzuty sumienia, że nie wszystko między nimi układało się tak jak powinno, że nie zawsze byli wobec siebie szczerzy, nie każdego dnia okazywali miłość i szacunek. Pragnęłaby zawrócić pewne słowa, wypowiedzieć te, które powinny paść, wyeliminować zło ze wzajemnych relacji, troszczyć się o każdą wspólnie spędzoną chwilą wobec perspektywy ich przemijalności i ulotności. Powrót do zdarzeń sprzed dwudziestu lat sprawia, że otwierają się nowe możliwości, padają niewypowiedziane wyzwania, sekrety przestają mieć znaczenie. Pojawia się szansa na ukojenie, uśmierzenie bólu, odzyskanie utraconych chwil, ponowne ich przeżycie, cofnięcie biegu przeznaczenia, uniknięcie nieszczęścia. Przybliżana opowieść ciekawie przypomina o kruchości życia, konieczności doceniania każdego dnia, czerpania radości z bliskości z drugą osobą, odnajdywania dla niej czasu, stawiania jej w hierarchii wartości przed karierą, zapominania o niesnaskach i kłótniach, koncentrowaniu się na tym, co najważniejsze.

[Adres usunięty]

Zbyt szybko utracona miłość, zbyt szybko zagubione nadzieje. Jeden dzień wywrócił świat głównej bohaterki do góry nogami. Czy można żyć bez drugiej połowy siebie?

Zoe i Ed połączyła miłość wyjątkowa. Zakochali się w sobie niemal od pierwszego wejrzenia. Poznali się w najważniejszym dla siebie momencie - gdy wkraczali w dorosłość i poszukiwali własnej drogi. Razem szli przez życie i chociaż mieli różne marzenia, nie przeszkadzali sobie w ich realizacji. Kochali się miłością prawdziwą i szczerą. Ale pewnego dnia los postanowił to przerwać. Ed zginął w wypadku, a Zoe pozostała sama.

Clare Swatman napisała bardzo emocjonalną historię. To uczucia stanowią tutaj kluczowy element powieści, bo chociaż sama historia Eda i Zoe jest przejmująca to słowa, jakimi posłużyła się autorka stworzyły w mojej głowie piękny obraz utraconej miłości. Przyznaję, że kilkakrotnie podczas całej lektury nie mogłam ukryć wzruszenia. Powieści o miłości są różne - czasami nieszczęśliwe, innym razem wręcz przeciwnie. Ale rzadko się zdarza, by love story były właśnie takimi historiami - czystą formą miłości ukrytą pod postacią prostego życia.

Zoe i Ed budowali wspólną przyszłość na niełatwym gruncie i przeżyli wszystko co możliwe. Jednak wzloty i upadki umocniły ich miłość, która z wiekiem rozkwitła. Nic więc dziwnego, że kobieta tak mocno przeżyła śmierć ukochanego. Także w czytelniku pojawiła się nuta nostalgicznego smutku za utraconą miłością, która przecież tak dobrze rokowała. Autorka w bardzo umiejętny sposób zebrała wszystkie niezbędne emocje do zagrania na duszy czytelnika i sprawiła, że ten nieświadomie zaangażował się w losu tej dwójki i zaczął śledzić akcję ze sporym zaangażowaniem.

Rozdziały podzielone na konkretne daty, niekoniecznie uporządkowane w porządku chronologicznym przedstawiają wydarzenia z konkretnego dnia. Na początku widziałam tylko niespójny obraz, jednak ze strony na stronę zaczęłam dostrzegać łączącą je nić i kiedy udało mi się złożyć w całość wszystkie elementy układanki - byłam pod sporym wrażeniem. "Powtórka z miłości" jest książką z duszą, w której zatracona w nieszczęściu żona ponownie opisuje swojemu mężowi te najpiękniejsze chwile. Czy jest coś piękniejszego? Mimo bólu, mimo zagubienia Zoe z lekkością opisuje dni, relacjonuje chwile spędzone z mężem a czytelnik po prostu płynie na tej fali pełnej uczuć i czeka, co przyniesie ostatnia strona. Bo niestety, finał jest pewny - a jednak - zaskakujący.

[Adres usunięty]

________________________________________________________

W życiu zdarzają się niekorzystne dla nas sytuacje, które chcielibyśmy zmienić. Jeśli tylko dostalibyśmy kolejną szansę, moglibyśmy wrócić do przeszłości i zachować się inaczej, odpowiedzieć inaczej... Zrobić coś w taki sposób, aby już nigdy więcej nie żałować podjętej przez siebie decyzji, sposobu w jaki się zachowaliśmy. Niestety w prawdziwym życiu takie magiczne zmiany nie są możliwe. Co się stało to się nie odstanie i trzeba żyć dalej. Ale od czego jest fikcja literacka? W książkach można wszystko. Szanse naprawienia swojego zachowania dostała Zoe - główna bohaterka powieści „Powtórka z miłości”.

Zoe i Ed poznali się na studiach. Jednak nie od razu zostali parą. Choć dziewczyna nie ukrywała tego, iż chce od chłopaka czegoś więcej niż przyjaźni, ten zdecydował, że musi się wyszumieć. Mijały lata, a Zoe cierpliwie czekała na swoją jedyną miłość. Kiedy wreszcie udaje im się odnaleźć i być razem, wszystko wydaje się być w końcu idealne. Sielanka niestety nie trwa wiecznie... Zaczynają się kłopoty dnia codziennego - praca, brak czasu, kłótnie małżeńskie, które nie raz kończą się nocowaniem na kanapie... Jednak nie to jest najgorsze. Pewnego dnia Ed zostaje potrącony przez autobus i umiera. Teraz Zoe musi poradzić sobie bez swojej drugiej połówki. Jednak nie jest to łatwe. Nawet po długim czasie nie potrafi pożegnać się ze wspomnieniami. Żałuje, że przed wyjściem Eda do pracy, rozstali się w gniewie, że tego ostatniego dnia nie dała mu do zrozumienia, jak bardzo go kocha. Wtedy dzieje się coś niewyobrażalnego - dziewczyna dostaje szansę naprawienia swojego małżeństwa. Może tym razem nie wszczynać awantur, może powiedzieć mężowi wszystko to, czego nie zdążyła mu wyznać. Czy jej się uda? Czy powtórka z miłości będzie lepsza od premiery?

Książka wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie, szczególnie ze względu na to, że autorka w nienachalny sposób, bo poprzez przemyślenia głównej bohaterki, zmusza nas do refleksji nad własnym życiem. Wraz z Zoe dochodzimy do wniosku, że życie jest zbyt krótkie, aby tracić je na kłótnie, fochy i oddalanie się od bliskich, choć tak naprawdę ich potrzebujemy. Powinniśmy doceniać każdą minutę spędzoną z rodzicami, rodzeństwem, mężem czy chłopakiem bo nie wiemy tego, czy będzie nam dane jeszcze raz z nimi porozmawiać albo się przytulić. Oprócz tego autorka porusza bardzo ważny temat jakim jest staranie się o dziecko. Clare Swatman w bardzo realistyczny sposób przedstawiła problemy i zachowania małżeństw, które nie mogą spłodzić potomstwa. Akt seksu nie jest już wtedy aktem miłosnym, ale mechanicznym obowiązkiem.

Książka składa się z dwudziestu rozdziałów, a każdy z nich zatytułowany jest dniem, w którym znajduje się Zoe. Są to wybiórcze daty, ważne dla związku Zoe i Eda, kiedy to dziewczyna ma szansę coś zmienić i zachować się inaczej. Narracja w powieści jest pierwszoosobowa, dodatkowo prowadzona z punktu widzenia głównej bohaterki. Sprawia to, że mamy całościowy podgląd na sytuację, w jakiej znajduje się kobieta. Bardzo podobał mi się fakt, iż autorka wplotła w każdy rozdział sceny z przeszłości, dzięki czemu możemy zobaczyć, jakie zmiany zachodzą w zachowaniu bohaterów.

Książka jest napisana lekkim i przyjemnym językiem. Czyta się ją w błyskawicznym tempie, nie zauważałam ilości przeczytanych stron. Dodatkowo powieść trzyma w napięciu, szczególnie w końcowej fazie. Co do zakończenia - czuję pewien niesmak. Pozycja skończyła się w bardzo wzruszający sposób, ale zarówno w bardzo nierealistyczny. Pewnie powiecie - „Cała ta książka jest nierealistyczna”. Tak, ale o ile takie przenoszenie się do przeszłości i naprawianie błędów można wytłumaczyć choćby śpiączką, takiego zakończenia już niestety nie...

Podsumowując, „Powtórka z miłości” to bardzo dobra, magiczna, wzruszająca, a przede wszystkim wartościowa książka, która bezapelacyjnie zmusza do refleksji nad kruchością życia. Napisana jest lekkim i przyjemnym językiem, więc pozostaje mi tylko ją Wam polecić.