Powrót do domu

Zoe Bird bardzo kocha swoją babcię, jest ona jedyną osobą na którą zawsze może liczyć i której naprawdę na niej zależy. Nie chce przyjąć do wiadomości, że z babcią dzieje się coś dziwnego. Starsza pani coraz bardziej się zapomina, zbiera rzeczy, których nikt już nie chce i uważana jest za dziwaczkę. Rodzice Zoe chcą umieścić babcię w domu opieki Greenview Haven. Dziewczyna nie chce do tego dopuścić i pragnie przeprowadzić się do babci by się nią zaopiekować. Czarę goryczy przelewa jej kuzynka Madi, która wykorzystuje fakt, że rodzice Zoe są zależni finansowo od ich bogatych krewnych. Kiepskie relacje z rodzicami, ciągłe dręczenie i prześladowanie przez Madi oraz umieszczenie babci w ośrodku sprawiają, że Zoew wraz z babcią wcielają w życie plan ucieczki z domu. Zamierzają wyruszyć na poszukiwanie stryjka Teddy'ego, którego zniknięcie jest strzeżoną rodzinną tajemnicą.

Każdy dzień jest dla Zoe walką - z Madi, rodzicami z którymi nie może dojść do porozumienia oraz walką o dobro babci. Staruszka zdradza oznaki choroby Alzhaimera, jest mocno zdezorientowana i potrzebuje pomocy w podstawowych czynnościach. Zoe spędza z nią mnóstwo czasu, mają świetny kontakt i tylko ona potrafi uspokoić babcię. Wie jak ważny dla kobiety jest dom, Ptasia Budka, który babcia zna i w którym czuje się bezpiecznie. Nie chce pozwolić na umieszczenie jej w domu opieki i jest w stanie poświęcić swój cały czas by zająć się babcią. Wie z jak wielką odpowiedzialnością i pracowitością się to wiąże jednak zrobi wszystko by jej ukochana babcia była szczęśliwa.

W książce Allana Strattona najważniejsze są relacje rodzinne. Autor ukazał stosunki panujące pomiędzy członkami rodziny - Zoe i babcią, Zoe i jej rodzicami, rodziną Zoe a ich bogatymi krewnymi. Podejmuje się również tematu poważnej choroby oraz tego jak wielki wpływ ma ona na osoby nią dotknięte oraz z czym muszą się mierzyć osoby opiekujące się chorymi na Alzhaimera. Brak zrozumienia, choroba, śmierć, odpowiedzialność, trudne relacje rodzinne zostały idealnie ukazane w tej historii.

Wielki podziw wzbudziła we mnie osoba Zoe. Mało kiedy zdarza się by młoda osoba chciała pomóc, mieć coś wspólnego z opieką nad starszymi osobami.Wspaniała jest silna więź łącząca babcię z wnuczką. Osamotniona Zoe nie podda się w walce o tych, których kocha. Nikt jej nie słucha, nikt jej nie wierzy, ciągłe porównywanie do "wspaniałej" Madi wywołuje jedynie rozgoryczenie i wielki żal do najbliższych. Autor porusza w piękny sposób bardzo ważne, realne i codzienne problemy. "Powrót do domu" dogłębnie mnie poruszył. Fabuła jest bardzo oryginalna i szczerze mówiąc nie spodziewałam się takiego obrotu kilku wątków. Powieść wciąga od pierwszych stron a lekki styl pisania autora sprawia, że czytamy ją w zawrotnym tempie.

"Powrót do domu" opowiada o przepięknej historii, która chwyta za serce. Wywołuje ogrom emocji i niesamowicie wzrusza. Postać Zoe powinna być wzorem dla wszystkich młodych ludzi a historii takich jak ta powinno być zdecydowanie więcej. Serdecznie polecam!

[Adres usunięty]

DWA ODLEGŁE POKOLENIA

W tej książce nie ma miejsca na banał. Nie jest nim także główna bohaterka, która stanowi całkiem dobry materiał do debaty nad zachowaniem młodych ludzi. Dręczona, osamotniona, ponadprzeciętnie odważna. Potrafiąca walczyć o tych, których kocha. Dziewczyna, której nie w sposób nie podziwiać. A jednak z drugiej strony naginająca zasady tolerowanego zachowania względem rodziców, którzy choć swoją drogą mają swoje za uszami, nie powinni wysłuchiwać od swojego dziecka takich obelg. Bezsprzecznie ciekawą osobowością tej książki jest również babcia, postać nieczęsto stawiana w literaturze młodzieżowej na tak ważnej pozycji. Zabawna, dobra, bardzo pozytywna i pełna ciepła, choć specyficzna – naznaczona chorobą Alzhaimera. Jest i nieznośna kuzynka, ludzie zapatrzeni w wartość pieniądza, ci biedniejsi i zamożni oraz ci, którzy potrafią zaskoczyć w najmniej oczekiwanym momencie. Autor serwuje barwną kolekcję bohaterów i to całkiem dobrze wykreowanych.

NIEJEDEN WĄTEK

Akcja powieści, choć nie porywa od razu, warta jest poświęconego czasu. Pomimo tego, że nie uroniłam łzy, byłam mocno wzruszona. Do niepozornej historii Allan Stratton przemycił wiele istotnych wątków. Obok zawiłych relacji z najbliższymi, szkolnego napiętnowania, pieniądza będącego niesłusznym wyznacznikiem ludzkiej wartości, pojawia się kwestia choroby, która może zaatakować każdego. A to wszystko w towarzystwie pewnej tajemnicy i zagadkowej postaci. Jest intrygująco.

SŁOWO O STYLU I ODBIORCACH

Okładka wygląda niepozornie, wnętrze zaskakuje. Styl autora, przystępny, ale dość charakterystyczny. Dialogi - wiarygodne i dobrze oddające klimat sytuacji choć natknęłam się na takie, które odrobinę mnie zirytowały. A na koniec mała niespodzianka czyli krótki wywiad z samym autorem powieści.

Książkę polecam zwłaszcza młodzieży, jak i poszukiwaczom historii o nastolatkach ze świeżą koncepcją fabuły. Powieść jest specyficzna, bogata w wiele wątków i choć nie zostanie moją książką miesiąca, nie zawaham się jej Wam zasugerować.

[Adres usunięty]

Jak to jest stracić najlepszą przyjaciółkę, powiernicę w wielu sprawach? Jak żyć bez tej najcenniejszej osoby w naszym życiu? Zoe Bird od zawsze w tej roli widziała wyłącznie swoją babcię. Jednak nastał dzień, w którym obie miały zostać rozdzielone. Zoe chwytając się ostatniej deski ratunku zrobił krok w nieznane by ratować to co dla niej najważniejsze.

Dużo mówi się o historiach wyciskających z oczu łzy, a niewiele jest powieści, które potrafią sprostać temu wyzwaniu. Dlatego trochę powątpiewałam co do haseł związanego z "Powrotem do domu" i postanowiłam podejść do lektury jak do zwykłej powieści obyczajowej. Niesłusznie, bo otrzymałam - mimo krótkiej treści - zaskakująco bogaty obraz powieści społeczno-obyczajowej niepozornie skrytej pod przykrywą literatury dla młodzieży.

Jak wiele można poświęcić by ratować ukochaną osobę? Odpowiedź na to pytanie dostarczyła czytelnikom główna bohaterka i narratorka jednocześnie. Zoe mimo swojego młodego wieku wykazała się roztropnością i wielką odwagą, dzięki której bardzo szybko zyskała w moich oczach duże uznanie. Dziewczyna nie wahała się ani chwili w momencie gdy rozpoznano chorobę jej babci. Alzhaimer miał przekreślić ich wspólne szczęście nie przez fakt samego istnienia a za sprawą rodziny Zoe, która postanowiła nie ingerować więcej w życie starszej kobiety i oddać ją do domu opieki. Rodzi się tutaj zatem pytanie w którym miejscu możemy pozwolić sobie na przerwanie nici rodzicielskiej relacji? Czy osoba z góry przegrana na porażkę nie jest warta miłości dzieci dla których poświęciła całe życie? Przyznaję, że to jedne z pobocznych wątków tej powieści, ale mną wstrząsnął najbardziej, bo próbując się postawić na miejscu rodziny Zoe nie pozostawałabym obojętna tak jak oni.

Allan Stratton w zamyśle postawił na powieść emocjonalną i udało mu się osiągnąć zamierzony efekt. Śledząc losy Zoe i jej babci oraz kibicując im w drodze ku szczęściu miałam naprzemiennie w oczach łzy wzruszenia i szczery uśmiech na twarzy. To przesądziło sprawę i skłoniło mnie do zaakceptowania powieści "Powrót do domu" jako książki wartej przeczytania, przede wszystkim przez świadomość bijącej z niej mądrości i miłości. Zoe ucieka wraz z babcią w podróż ku nieznanemu, rozpoczyna motyw drogi w którym obie przyczynią się do rozwiązania rodzinnego sekretu i odnalezienia nieznanego do tej pory wuja, który jak się jeszcze okaże - będzie miał swój mały epizod w całej powieści. To wszystko dzieje się w zawrotnym tempie, czytelnik nawet na moment nie może spuścić oka z fabuły by nie umknął mu żaden poboczny motyw i wydarzenia istotne dla całej sprawy.

"Powrót do domu" to powieść dla każdego, chociaż pisana z punktu lektury dla młodzieży. W prosty sposób dotyka tematu naderwanych więzi rodzinnych, braku akceptacji, samotności i opieki nad starszymi. Jako książka jest bardzo niepozorna, więc może właśnie przez to tak pozytywnie zaskakuje. I jeśli mam być szczera nie ma w niej nic wyjątkowego - żadnych głębokich sentencji czy nad wyraz mądrych dialogów. Jednak jej autentyczność i śmiałość sprawiają, że nie żałuje się ani jednego przeczytanego słowa.

Przeczytałam opis i już wiedziałam, że do książki podejdę emocjonalnie. Wiedziałam też, że jest duże prawdopodobieństwo, że mnie wciągnie i będzie warta uwagi. Czy faktycznie tak się stało?

'Czeka mnie okropny wieczór. Gdyby przyszła babka, zabijałybyśmy nudę, trącając się stopami pod stołem i powstrzymując śmiech. Ale jak przetrwam bez niej?'

Zoe jest nastolatką, która nie ma łatwo w życiu. Kuzynka traktuje ją jak najgorsze zło, w domu wcale nie jest lepiej, a jej najlepszą przyjaciółką jest babcia, która zaczyna chorować na Alzheimera. Co więcej, rodzice dziewczyny chcą oddać babkę do domu opieki. Nastolatka nie może na to pozwolić, więc zabiera babcię i ucieka do Toronto w poszukiwaniu zaginionego przed laty wujka...

'(...) wyjechałabym stąd. Rodzice nie tęskniliby za mną, Byliby zadowoleni, że mają mnie z głowy i już nie sprawiam im kłopotów. Niemal pragnę umrzeć (...)'

Zoe kocha babcię nad życie. Nie wyobraża sobie świata bez niej. Jak na swój wiek jest pod tym względem bardzo dojrzała, a wszelkie zabiegi pielęgnacyjne wokół babci nie są dla niej przeszkodą. To właśnie dlatego nie chce, aby została ona przeniesiona z domu do ośrodka. Jest świadoma faktu, że kobieta tego nie zniesie i z jej stanem zdrowia będzie w związku z tym z dnia na dzień coraz gorzej. Jednak rodzice wiedzą lepiej i za wszelką cenę chcą postawić na swoim.

Ponadto Zoe wie, że tylko babcia naprawdę ją rozumie. W rodzicach nie ma wsparcia - faworyzują jej kuzynkę, a jej rodzicom chcą się za wszelką cenę przypodobać, nie mając na uwadze uczuć swojej jedynej córki. Jej czasami naganne zachowanie spowodowane jest właśnie brakiem zrozumienia ze strony najbliższych.

'- Nie ma sensu wracać do przeszłości. Co było, minęło.

- Przeszłość nigdy nie przemija.'

Książka pokazuje siłę wzajemnego przywiązania wnuczki i babci. Zoe gotowa jest zabrać chorą babcię w podróż w nieznane tylko po to, aby uchronić ją przed domem opieki. Podziwiam ją za to i ogromnie szanuję. Uważam, że dziewczyna powinna być wzorem dla wielu. Taka miłość jest godna podziwu, a sama Zoe wzorem do naśladowania dla wielu osób.

Niewielu z nas w dzisiejszych czasach byłoby w stanie poświęcić swój wolny czas na spędzanie go ze swoimi dziadkami. Niewiele osób łączy też tak silna więź z babcią czy dziadkiem. Zoe jest przykładem na to, że to właśnie babcia może być najlepszą przyjaciółką i powierniczką wielu tajemnic.

'Przedmioty są wspomnieniami. Tak się boję stracić moje wspomnienia. Jeżeli nie ma się wspomnień, jaki jest sens żyć?'

Książkę polecam, w moich oczach zupełnie niczego jej nie brakowało. Otrzymałam dawkę śmiechu, ale też momentami miałam łzy w oczach, których nie byłam w stanie powstrzymać. Dla takich emocji warto czytać książki i warto sięgnąć po ten tytuł.

'- Mówią, że każda gwiazda to anioł czekający, żeby się urodzić.

- Kto tak mówi?

- No, przecież wiesz - rzuca babka takim tonem, jakbym była idiotką. - Ci, którzy piszą pocztówki dla niemowląt.'

"Przedmioty są wspomnieniami. Tak się boję stracić wspomnienia. Jeżeli nie ma się wspomnień, jaki jest sens żyć?"

"Powrót do domu" to opowieść o Zoe, której rodzice nie rozumieją i porównują ją z "idealną" kuzynką. Widzicie ten cudzysłów? Tak naprawdę Madie idealna nie jest. Dokucza Zoe w szkole, nastawia przeciw niej innych uczniów i wciąga w przewinienia, które nie są jej udziałem. Chociaż nastolatka wiele razy tłumaczyła swoim rodzicom, że kuzynka wcale dla niej dobra nie jest, oni jej nie słuchają. Zoe, w którymś momencie znajduje się również niebezpieczeństwie, ale i wtedy rodzice nie ufają jej słowom.

Dziewczyna ma tylko jedną przyjaciółkę, a jest nią jej babcia. Jednak staruszka wraz z wiekiem potrzebuje coraz większej pomocy. Staje się zagrożeniem nie tylko dla siebie, ale i dla innych i dlatego rodzice Zoe postanawiają ją umieścić w domu dla starszych osób. Nastolatka się nie zgadza i porywa babcię. Wyruszają razem do Toronto, aby członka rodziny, którego nigdy na oczy nie widziała, a wskazówki jakie ma o jego miejscu zamieszkania pochodzą ze starych listów.

Szczerze mówiąc ta książka wywołała we mnie sprzeczne emocje, a to za sprawą głównej bohaterki, która delikatnie mówiąc jest denerwująca. Pewnie można rzucić to na młody wiek głównej bohaterki. W końcu nie każdy nastolatek myśli racjonalnie, a doskonale potrafi wyolbrzymiać problemy do wielkości góry lodowej. Jednak nie rozumiem jak można być tak chamskim i niemiłym dla rodziców. Ja rozumiem, że czuła się odrzucona, zła, że rodzice ją nie słuchają, ale niektóre dialogi, które do nich kierowała były jak na mój gust za mocne.

Jedyną osobą, z którą dziewczyna się dogadywała to jej babcia. Wątek z nimi obiema naprawdę mi się podobał, bo kiedy przy rodzicach postępowała lekkomyślnie, to przy ukochanej babci stawała się inteligentną dziewczyną. Troszczyła się o nią, dbała, wiedziała jak z nią rozmawiać i potrafiła w prosty sposób nakłonić do prostych czynności. Krótko mówiąc wiedziała jak z nią postępować. Przyznam, że wiele razy uśmiałam się, kiedy obydwie spędzały ze sobą czas. Ta część nie dość, że była zabawna to na swój sposób ciepła i magiczna. Czytałam ją z uśmiechem na ustach. Chociaż nie wzruszyła mnie tak jak zapewniał napis na okładce to miło spędziłam przy niej czas, a książkę pochłonęłam w parę godzin. Myślę, że bardziej trafi w gust młodszych czytelników, bo do mnie nie trafiła tak jak tego oczekiwałam.

"Powrót do domu" to opowieść pokazująca relację pomiędzy rodzicem i dzieckiem. O przemocy w szkole z rąk osób, które teoretycznie powinny być nam przychylne. Pokazuje jak ważne są wspomnienia. Uczy, że starość nie jest łatwa, że to czas, w którym my powinniśmy pomóc bliskiej nam osobie zapewnić jej godziwe warunki, by mogła godnie przeżyć dni, które jej pozostały.

"Powrót do domu" pomimo denerwującej głównej bohaterki czyta się szybko i przyjemnie, a postać babci idzie pokochać. Ta historia jest w sam raz dla młodszych czytelników. Przekazuje jak ważne są więzi rodzinne i to w taki uroczy sposób, z odrobiną tajemniczości.