Powiedz mi, jak będzie

Pierwsze moje spotkanie z twórczością pani Sylwii Trojanowskiej uważam za udane. Trzy historie, które tutaj przedstawiła autorka, trzy całkiem różne rodziny, ale każda z historii piękna i wzruszająca. Książka przepełniona emocjami. Łzy nieraz się polały, tak bardzo smutne i bolesne są chwilami te historie. Nieraz ludzkie życie wydaje się niesprawiedliwe, dzieją się straszne rzeczy, smutne, bolesne, ale no niestety takie jest życie i autorka bardzo pięknie to pokazała w tej powieści. Ta powieść jest tak bardzo życiowa, taka bardzo realistyczna. Świetnie wykreowani bohaterowie, bardzo przyjemny styl pisania autorki. Także na pewno się po jeszcze.

zapraszam do odwiedzenia ksiazkowa_nutka na instagramie oraz fecebooku

"Niby jesteś szczęśliwy, niby masz wszystko, a tu nagle trach i... zmienia się rzeczywistość". Jestem na takim życiowym rozdrożu, że mogę to uznać za moje dzisiejsze motto. Pani Sylwia oczarowała mnie książką i wierszem, który jest tak piękny, że na samą myśl czuję wzbierające łzy.

" Powiedz mi, jak będzie" to historia trzech osób - Wojciecha, Kingi i Aleksandry. Każdy z bohaterów ma swoją trudną historię. W ich radosne życie wkrada się cierpienie i ból, które odczuwałam całą sobą. Płakałam, śmiałam się i razem z nimi przeżywałam strach. Wydarzenia z ich życia są tak realistyczne, tak smutne, a zarazem dają ogromną nadzieję. Ich rozpacz momentami sięgała tak głęboko mojego serca, że miałam ochotę zatracić się razem z nimi. Szczególnie działała na mnie tragedia Wojtka i Aleksandry. Trauma, z jaką muszą się mierzyć, niewyobrażalna strata, która dotyka ich każdego dnia i ta ogromna miłość. Miłość przyjacielska, która pomaga stanąć na nogi po każdym kolejnym ciosie. Miłość małżonka, który kocha nas i zrobi wszystko dla naszego szczęścia. To było tak przecudownie piękne. Tak niemiłosiernie emocjonalnie odczuwałam każdą stronę, że moja recenzja może być mało merytoryczna, ale jak najbardziej szczera.

Pani Sylwia wybudziła we mnie taką siłę empatii, której się nie spodziewałam. Razem z tą książka pokochałam wszystko i wszystkich. Pozycja jest lekka i szybko się ją czyta.

Płynnie przechodzimy przez krótkie, ale bardzo emocjonalne ramy czasowe, które budują napięcie, by w zakończeniu powiedzieć nam, jak będzie. Polecam wam gorąco.

Pierwsze co zobaczyłam- naprawdę cudną okładkę. Już wtedy wiedziałam, że będę chciała przeczytać tę powieść. Kolejny rzut oka i coraz większa chęć bowiem widzę, że autorką jest Sylwia Trojanowska- autorka powieści obyczajowych, które nie pierwszy raz trafiają do serc czytelniczek.

Zapraszam do przeczytania kilku słów o jednej z najnowszych książek, o pierwszym tomie serii "Dobre chwile".

Jestem ogromnie rozdarta. Z jednej strony- cenię sobie pisarstwo Sylwii Trojanowskiej, lubię jej powieści. Z drugiej zaś- ogromnie przeszkadzały mi ramy czasowe oraz narracja w książce. Wydarzenia nie były chronologiczne, w narrację wplątał się chaos. Bardzo trudno było mi orientować się w akcji, przenikać w świat bohaterów i poznawać powiązania między nimi. I o ile taka sytuacja w ogóle nie przeszkadzała mi w przypadku "Wigilijnej przystani" w ogóle mi nie przeszkadzała, tak tu- ogromnie. Myślę, że miało na to wpływ to, że w poprzedniej książce akcja płynęła spokojnie, ale od razu było wiadomo, że między bohaterami istnieją powiązania. Tu od początku było inaczej.

"Powiedz mi, jak będzie" to książka wielowątkowa. Bohaterowie przeżywają trudne miłości, są "tymi drugimi", muszą podejmować ciężkie decyzje. To też książka, która nie nadaje się dla każdego- opowiada o stracie dziecka.

To jedna z nowości z gatunku "książki dla kobiet" lecz dla mnie, jak już wspominałam ogromnie trudna do ocenienia. Serce mówi: polecaj, rozum zaś każe wspomnieć o trudności w orientowaniu się w akcji. Jednak zaskakujące jest to, że tę pozycję dość przyjemnie się czytało: czas nie dłużył się, przeczytałam ją w ciągu kilku godzin.

Na pewno sięgnę po kolejną część serii "Dobre chwile", której premiera już za chwilę, 29 lipca. Jestem jej ogromnie ciekawa.

Życie i szczęście są bardzo ulotne.

Moi drodzy Ci z Was, którzy już od dłuższego czasu odwiedzają mnie na blogu zapewne wiedzą, że to, czego szukam i co cenię sobie w książkach, po które sięgam to, autentyzm i życiowość poruszanej w nich tematyki. Takie historie bowiem pozwalają mi zatrzymać się w biegu codziennego życia, wiele przemyśleć i docenić to, co w życiu najważniejsze. Jednak dziś przychodzę do Was z recenzją najnowszej książki Sylwii Trojanowskiej otwierającej serię Dobre chwile - „Powiedz mi jak, będzie”. I już na wstępie muszę Wam się przyznać, że tym razem bardzo mocno pożałowałam swojego upodobania do tytułów skrywających na swoich kartach opowieści mocno realne. Takie, które mogłyby być treścią życia każdego z nas. Co więcej, wszystko to, o czym przeczytamy w książce dzieje się każdego dnia, może nawet gdzieś obok nas.

Pani Sylwia podjęła się bowiem zmierzenia się z jednym z najcięższych przeżyć, jakiego może doświadczyć człowiek. To właśnie za sprawą tej powieści porozmawiamy dziś o poczuciu straty i cierpieniu, jakie się z nim wiąże. Jednak, jeśli w ogóle poczucie straty można ujmować w kategoriach tych bardziej bolesnych i dotkliwych i tych, z którymi jesteśmy w stanie łatwiej sobie poradzić , to tym razem autorka poprzez koleje losów trzech par bohaterów swojej książki skonfrontowała nas z najdotkliwszą w moim odczuciu formą straty, jaką jest śmierć i utrata dziecka.

Rodzicielstwo to dla wielu par i małżeństw najpiękniejsze czego mogą w życiu doświadczyć, o czym marzą i czego pragną niemalże od zawsze. Nie jestem matką, ale wielokrotnie widziałam przyszłe mamy, które nosząc pod sercem nowe życie promieniały niezwykłym szczęściem i radością, której próżno szukać gdziekolwiek indziej. Nie możemy jednak zapomnieć również o tym, że w czasie oczekiwania na dziecko, poza wspomnianym bezgranicznym szczęściem nieustannie towarzyszący rodzicom maluszka strach i lęk o jego bezpieczeństwo. Choć nie chcemy myśleć o tym, że naszemu maleństwu mogłoby grozić choćby najmniejsze niebezpieczeństwo, to jednak mamy świadomość tego, że każdego dnia wielu rodziców dowiaduje się, że niestety stracili swój tak bardzo upragniony i wyczekiwany skarb. Trudno jest mi wyobrazić sobie, jak ogromy jest ból i rozpacz po tak bolesnej stracie. Oczywiste jest jednak, że w takiej chwili świat rodziców legnie w gruzach i są przekonani, że wraz z odejściem ich aniołka, dla nich samych życie również się skończyło. Ale czas mija i przychodzi moment, kiedy muszą zadać sobie pytanie: „Jak dalej żyć. Jak teraz będzie wyglądało ich życie”?

Powiedz mi, jak będzie. Skłam, jeśli musisz, ale powiedz. Uspokój zmącone myśli, Serce pełne trwogi otul słowami. Niczym szal. I powiedz. Że będzie dobrze, Że słońce wzejdzie, Że wrzosy znów zakwitną, Że dotkniesz mnie o poranku. Czule. Że jutro, Że za miesiąc, Że za rok też mi powiesz. Powiesz mi, jak będzie.

Na to trudne pytanie będą musieli odpowiedzieć sobie Ania i Wojtek, Kinga i Łukasz oraz Ola i Mateusz. To właśnie oni w najbardziej dojmujący sposób doświadczyli tego, jak bardzo ulotne jest życie i szczęście.

Powiem ci jedno, życie jest bardzo ulotne. Niby jesteś szczęśliwy, niby masz wszystko, a tu nagle trach i... zmienia się rzeczywistość".

Nasi bohaterowie są zupełnie tacy, jak ja, czy ty. W życiu doświadczyli już wszystkiego. Znają zarówno słodki smak szczęścia i radości, jak również gorycz łez, smutku i rozczarowań. Teraz jednak mają siebie i czują, że szczęście wreszcie puka do ich drzwi. Aby poczuć je w pełni, pragną słyszeć tupot maleńkich stópek. Los nie jest dla tych par łaskawy i nawet jeśli przez chwilę pozwala im zaznać szczęścia płynącego, ze świadomości tego, jak bardzo blisko jest możliwość, aby marzenia stały się faktem, to niestety nagle i niespodziewanie świadomość ta przeradza się w cierpienie nie do zniesienia.

W książce pada jedno zdanie, które jest bardzo prawdziwe i uświadamia nam, jak bezlitośnie przewrotny i okrutny bywa los, zaburzając bieg życia „Matka nigdy nie powinna przeżywać śmierci dziecka”. Te małe istotki, które miały przed sobą całe życie, odchodzą, a matki, które pragnęły je chronić, zostają z niewysłowionym cierpieniem i muszą żyć dalej.

„Powiedz mi, jak będzie” to bardzo poruszająca i emocjonalna opowieść, w której w perfekcyjny sposób zostały splecione ze sobą trzy zupełnie odrębne ludzkie historie, które połączyło cierpienie. Bardzo ważnym aspektem, na który zwróciła uwagę Pani Sylwia i który warto podkreślić, jest fakt, że po stracie dziecka cierpi oboje rodziców. Choć to, kobieta nosiła je pod sercem, nie możemy w żaden sposób umniejszać bólu, który czuje ojciec. Zatrzymajmy się w tym miejscu na dłuższą chwilę i poświęćmy uwagę temu, jak bardzo tak trudna sytuacja wpływa nie tylko na matkę i ojca jako odrębne jednostki, ale także na ich związek. Tak traumatyczne przeżycia są często niełatwym sprawdzianem dla pary. Przekonajcie się sami, czy siła miłości wystarczy, aby wspólnie przejść przez to, co zgotował im los.

Jak widzicie, nie jest to łatwa książka i zapewniam Was, że bez łez się nie obejdzie, ale jest coś, co zawsze z nami pozostaje i pozwala nie zamykać się na to, co przyniesie przyszłość.

„Nadzieja... Ona nigdy nie umiera i pozwala przetrwać najtrudniejsze chwile”.

Z całego serca polecam Wam tę książkę. Od czasu kiedy skończyłam ją czytać, minęło już kilkanaście godzin, a ja nadal nie mogę uspokoić ciągle żywych we mnie emocji po jej przeczytaniu. Jestem pełna podziwu i uznania dla autorki nie tylko za wkład pracy włożonej w napisanie książki, ale przede wszystkim za siłę, jaką jako kobieta musiała w sobie odnaleźć, aby poruszyć tematykę poronień, lub innych okoliczności, w jakich umiera dziecko. To za co uwielbiam twórczość Pani Sylwii, to fakt, że nawet kiedy decyduje się napisać o czymś, co boli , ta ostatnia kropka w zdaniu kończącym całość fabuły wlewa w serce czytelnika nadzieję i wiarę w to, że nawet pośród zgliszczy, można odnaleźć światełko, które wskaże nam kierunek na lepsze jutro i sprawi, że jeszcze raz dane nam będzie poczuć się szczęśliwymi, bo czas może nie leczy ran, ale uczy nas, jak z nimi żyć.

Cierpienie i ból to nie wszystko, czego, doświadczymy, sięgając po książkę. Znajdziemy w niej również wspaniałą przyjaźń, miłość, oddanie. Nic dodać, nic ująć samo życie.

" Ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy. Ważnych jest kilka tych chwil, tych na które czekamy."

Trzy pary, trzy historie i jedno wydarzenie, które je połączy.

Czy jeden wylany kufel piwa może zadecydować o czyimś szczęściu?

Może. Tak właśnie zaczęła się miłość Ani i Wojtka.

Kiedy Kinga poznaje swojego ( jak jej się wydaje) wymarzonego mężczyznę, traci całkowicie zdrowy rozsądek i zderzenie z rzeczywistością okazuje się dla niej bolesne. Czy dla chwilowego i złudnego szczęścia warto postawić na szali dotychczasowe wartości?

A może czasem po prostu wystarczy

" zrobić miejsce na nowe?"

Na szczęście ma obok kogoś, kto stara się być dla niej oparciem.

Ile razy w życiu można człowiekowi odbierać nadzieję? Czy jest jakiś ustalony LIMIT nieszczęść, które nas dotykają? Historia Oli pokazuje, że chyba nie.

Piękne, przejmujące historie. Cudowna i mądra książka. O tym, że pomimo przeciwności losu, zawsze warto wierzyć w lepsze jutro.

O tym, co w życiu najważniejsze.

O tym, że nadzieja nie umiera nigdy i pozwala przetrwać to, co najtrudniejsze.

I o tym, że prawdziwa miłość jest w stanie przetrwać każdą burzę. Nawet tę największą.

Dziękuję Autorce za ten ogrom wzruszeń i emocji. To był naprawdę piękny czas.

Losy Kingi, Wojciecha i Oli skrzyżują się w pewnym momencie ich życia, kiedy cała trójka stanie przed ogromnymi życiowymi wyborami. Co może połączyć ludzi tak zupełnie różnych od siebie?

*

Już dawno na nic nie czekałam tak, jak na tę książkę. Nie chciało mnie opuścic przeczucie, że na małą przerwę od kryminałów, ten wybór będzie idealnym. I nie mogę uwierzyć, jak szybko odnalazłam się w tych historiach - bo mamy podział na trzy odrębne opowieści, które w pewnym momencie zaczynają tworzyć całość. Nie jestem w stanie zliczyć, ile momentów przeżyłam przy niej pełnych wzruszeń. To książka z pozoru o szczęściu, miłości, zarówno do partnerów, jak i najbliższej rodziny. Niedługo potem okazuje się, że nic bardziej mylnego i jak akcja ruszyła, tak zalałam się łzami praktycznie do samego już końca. Dawno nie czułam przy lekturze takiego rozczulenia, brakowało mi tego, choć tematy poruszane w "Powiedz mi, jak będzie" wcale nie należą do tych z rodzaju najłatwiejszych. Piękne przesłania niesie za sobą każda z opowiedzianych historii. Bezpiecznie i zupełnie realnie wykreowani bohaterowie, z którymi przeżyłam wszystkie te historie osobno I razem. Po jej przeczytaniu czuję w sobie lekką pustkę, brakuje mi tych ciepłych dialogów, tej nadziei i wiary, która nieustannie trzymała mnie w ryzach. A i tak kilkakrotnie rozyspałam się. To książka z rodzaju obyczajowych, ale z bardzo istotnym przekazem, wyraźnie zarysowanym tłem psychologicznym. Pokazuje oblicze prawdziwej miłości, ale rysuje nam też obraz jej utraty. I tego, że szczęście jest ulotne i warto je doceniać, póki z nami jest. Polecam ogromnie, na samą myśl o niej mam delikatne wzruszenie i ściśnięte gardło. Jeśli szukacie chwili wytchnienia od mocnych lektur pod względem brutalnych morderstw, zajmijcie się czymś, co poruszy struny Waszej wrażliwości.