Potęga zemsty. Furia wikingów. Tom 3

Wikingowie są wojownikami, którzy nie tylko są wprawni w boju, ale istotną sprawą jest dla nich chwała. Wierzą, bowiem, że dzięki niej trafią po śmierci do zasłużonego miejsca, gdzie wstęp mają najlepsi wojownicy. Nic, więc dziwnego, że kiedy coś idzie nie do końca po ich myśli, albo pojawiają się drobne niepowodzenia tak istotna staje się zemsta. Daniel Komorowski powraca ze swoim cyklem Furia wikingów, całe szczęście, że mam już trzeci tom, ponieważ autor potrafił sprawić, że wciągnęłam w świat tych nieokrzesanych, brutalnych i walecznych mężczyzn. Autor sprawia, że po każdym tomie odczuwa się niedosyt i pragnie więcej, myślę, że posiadł jakieś mroczne moce, dzięki nim sprawia, że wyczekuje się kolejnych przygód i jego książek.

Wraz ze śmiercią przychodzi nowy ład i początek. Ragnar zginął, a jego syn Ivar jest nieprzytomny, walka niesie za sobą nie tylko chwałę, ale także klęski i ofiary. Każdy wiking pragnie tylko jednego, pomszczenia śmierci ich przywódcy. Czas na zemstę, a jej ofiarą musi paść, nie, kto inny, jak Elli. Władza, jak i jej dziedziczenie bywa skomplikowana. Haldan ma prawo władać, jednak to Ivara chcą słuchać wszyscy wojnicy. Zupełnie tak, jakby w ten sposób chcieli ukazać, kim jest ich przywódca, kogo pragną zobaczyć na tym miejscu. Sytuacja jest na ostrzu topora. Eryk Krwawy Topór marzy o tym, aby stanąć do walki z Ivarem i go pokonać, uważa, że dzięki temu zdobędzie chwałę. Kiedy Ivar odzyskuje przytomność rozpoczyna się atak i droga zemsty. Zamek należący do Elliego, walka jest zażarta, jednak nie przynosi zamierzonego efektu. Ivar jest świadomy tego, że wśród nich przebywa zdrajca i chce się przekonać, kto nim jest. Plotka głosi, że władca Scylii posiada niesamowitą broń, która może dać Ivarowi zwycięstwo niemalże w każdym boju. Wyrusza, więc w podróż pozostawiając brata, jednak nie samego, ktoś, a konkretnie Floki ma zachować czujność i sprawdzić, czy nie okaże się zdrajcą.

„Potęga zemsty” jest trzecim tomem cyklu Furia wikingów autorstwa Daniela Komorowskiego. W tej powieści autor pokazuje, że nic nie jest takie oczywiste, jak można by było się tego spodziewać, a przede wszystkim pragnąć. Nasi wikingowie musza stawić czoła wielu problemom, które nie tak ławo będzie zażegnać. W trzecim tomie stykamy się ze zdradą, nie tylko wśród wojowników, ale co gorsza wśród przyjaciół także. Daniel Komorowski, jak w przypadku poprzednich tomów zostawił nas z takim zakończeniem, które zaskakuje i nakłania do ułożenia własnych teorii i możliwości jego rozwikłania. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że w książkach, jak i w życiu nic nie może pójść lekko, a im więcej problemów tym ciekawiej. Nie mogę powiedzieć żeby Komorowski lubił prowadzić do celu zbyt szybko i po łebkach, wszystko rozgrywa się ze smakiem i każde wydarzenie w jego powieściach czemuś służy. Daniel Komorowski w „Potędze zemsty” pokazał, że doskonale operuje zwrotami akcji, sprawiając, że nie można przewidzieć zakończenia. Mam nadzieję, że na czwarty tom nie będziemy musieli zbyt długo czekać.

Kolejny tom przygód dzielnych Wikingów.

Ivar wezwał do zemsty za śmierć swojego ojca wszystkich, którzy chcieli. Czy uda im się wymierzyć zemstę w ludzi, którzy zabili wielkiego wojownika?

To jest GENIALNE

Dwa pierwsze tomy były super, ale ten je całkowicie przebił. Przepadłam w tej historii. Ta akcja, te wydarzenia, walki po prostu WOW

Nie jestem fankom takich historii, ale tą przeczytam z największą przyjemnością do ostatniego tomu.

Niczego nie można być tu pewnym, wiele się zmienia i wiele muszą pokonać aby osiągnąć cel.

Polecam, polecam i czekam na więcej ;)

To już trzeci tom z serii opowiadającej o walkach i wszystkich trudnościach wikingów, zwłaszcza tych najsłynniejszych. Mówię tu o sławnym Ragnarze Lothbrok i jego synach, chociaż i inni mniej znani wikingowie mają tutaj swoje przysłowiowe trzy grosze do wtrącenia.

,,Gniew Północy" skończył się najgorzej, jak tylko mógł, pozostawiając nas w napiętym oczekiwaniu na kolejny tom. A chodzi mi tu o śmierć legendarnego wojownika i paskudną zdradę. I to nie jedną, jak możemy się przekonać już na pierwszych stronach trzeciego tomu gdzie Eryk Krwawy Topór najechał na Hedeby, gdy synowie Ragnara wraz z wielką zebraną armią udali się do Northumbrii. Dlaczego tam się udali? A to dlatego, aby mścić się za paskudną śmierć ich wielkiego wodza. 

Gdy dochodzi do tak wielkiego starcia na terenach Anglii, nikt nie jest bezpieczny i nikt nie ucieknie przed furią wikingów. Jednak gdy powstaną pewne niedogodności, to trzeba wyjść im naprzeciw... i to właśnie zamierza uczynić niesamowity Ivar Bezkostny, dla którego sława oraz dobra strategia jest wszystkim. 

Pozostaje mi zostawić tutaj tylko dla was takie pytanie: Jak daleko jest w stanie się posunąć ten Demon Śmierci, aby dopiąć celu? Odpowiedź na to znajdziecie w tej oto książce, to mogę wam obiecać ;)

Przez takie książki, jak te cieszę się, że widać progres w pracy autora. Trzeci tom zdecydowanie różni się od pierwszego. Wciąż zdarza mi się pogubić przy tym kto mówi... ale i tak widać tu kawał dobrej zmiany. Bohaterowie też są coraz mniej płascy, chociaż dalej nie mogę przecierpieć jaką rolę do odegrania dostał najstarszy syn Ragnara... no ale mówi się trudno. Wracając. ,,Potęga Zemsty" jest zdecydowanie bardziej rozbudowana i ciekawa niż poprzednie tomy. I chociaż czasami irytował mnie ciągły przeskok między perspektywami, to rozumiem skąd ten zabieg i dlatego aż tak go nie potępiam.

Co do fabuły, to mi się podobało (zwłaszcza końcówka, przy których autor zawsze coś tak dowali, że aż rwie do czytania kolejnego tomu). Cała ta seria jest o walkach, ale w tej książce było coś wyjątkowego, czego nie było w poprzednich dwóch tomach - Ivar miał prawdziwe kłopoty - za co jestem wdzięczna panu Komorowskiemu, bo bez tego ta postać byłaby wręcz zbyt wyidealizowana. I to przejęcie Hedeby i to, co tam się działo... no warto po to sięgnąć, żeby dowiedzieć się, jak to wszystko tam wygląda.

Na koniec tylko dodam, że bardzo zaskoczyła mnie Amira, która przeszła chyba najbardziej gwałtowną zmianę ze wszystkich postaci i to jest super, bo dzięki temu widać jak działania Ivara mają na nią wpływ.

,,Potęga Zemsty" dostaje ode mnie 3/5. 

„Oni walczą przez całe życie, dla walki żyją i najważniejsze dla nich to umrzeć właśnie w walce z bronią w dłoni”.

Ragnar nie żyje. Druga część skończyła się śmiercią tego niesamowitego, odważnego, silnego wodza, którego sława obiegła cały świat. Jakby tego było mało, Ivar zostaje ukąszony przez węża. Nie wiadomo, co z nim będzie. Czy przeżyje? Czy prawda o niecnych czynach Halfdana, następcy Ragnara ujrzy światło dzienne? I krwawy Eryk, który uwięził swojego ojca, a sam pognał w nieznane. Liczne pytania, brak odpowiedzi, z tym zostałam. Autor bardzo płynnie i od razu przechodzi do dalszego ciągu tej przejmującej historii. Ivar dochodzi do siebie, jest prawie pewny, jakiego czynu dopuścił się jego starszy brat. Wyrusza w kierunku Sycylii, chce zdobyć ognistą broń. Tam natrafia na liczne przeszkody. Przyjaciele okażą się zaciekłymi wrogami. Eryk napadła na Hedeby, bracia Ivara wpadają w pułapkę…

Od pierwszych stron tej części ponownie całkowicie przepadłam w świecie Wikingów. Akcja powieści toczy się bardzo dynamicznie, autor nie oszczędza nikogo i niczego. Fabuła dopracowana w każdym szczególe, pisarz bazuje na prawdzie historycznej, tworząc własną wizję tamtejszego świata. Robi to z dużym realizmem, szczerze, bez zbędnego, niepotrzebnego „upiększania”. Narracja toczy się naprzemiennie z perspektywy kilku bohaterów, krótkie rozdziały potęgują przyjemność czytania. Pan Daniel ma niesamowicie lekkie, płynne i bardzo barwne pióro. Z wyczuciem i dużą empatią potrafi oddać emocje, jakie targają naszymi bohaterami. W powieści pojawiają się postacie autentyczne jak i fikcyjne. Wyraźnie nakreślone, charakterne, niejednolite osobowości. Do większości z nich poczułam ogromną sympatię, Ivar całkowicie skradł moje serce. Prawdziwy, męski, odważny, niepokonany, inteligentny Wiking. Jego miłością jest Amira, kobieta dzielnie mu towarzyszy, jest jego ostoją, przyjacielem i kochanką. Na postępowanie Halfdana brak mi słów, syn takiego ojca i takie czyny… Lagerta na myśl o tej dzielnej wojowniczce serce mi się kraje…

Bardzo wyraźnie nakreślony i ukazany świat Wikingów. Ich odwaga, niezłomność, żądza krwi i pragnienie śmierci w chwale, aby zasiąść do uczty razem z bogami. Krwawe, bardzo realne bitwy, krew się leje, trup się ścieli, ludzkie członki… przerażające widoki. Autor oddaje je z mocą, realistycznie i wyraźnie. Często miałam wrażenie, że byłam tam i razem z nimi przemierzałam ich życiowe ścieżki. Zdrada, zakłamanie, odrażające, niecne czyny. Brak odwagi, knowania, intrygi, a obok honor, niezłomność, siła, męstwo. Kobieta traktowana jak przedmiot, ma służyć do zaspokajania męskich potrzeb. Ogromna wiara w bogów, składanie darów, prośby o przychylność.

W tej historii prawda historyczna idealnie przeplata się z fikcją literacką. Powieść jest rewelacyjną mieszanką kilku gatunków literackich. Obyczajowość, historia, kryminał, thriller, romans. Czytanie od początku do końca było ogromną przyjemnością, niespodzianką i intrygującą przygodą. Przez całą opowieść towarzyszyły mi ogromne, często bardzo skrajne emocje. Z niecierpliwością czekam na kontynuację. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki:)