Poświąteczne morderstwo

Święta Bożego Narodzenia i morderstwo - jak dla mnie duet doskonały. Może brzmi to makabrycznie, ale kryminały osadzone w świątecznym klimacie czyta mi się najlepiej i jeszcze się nie zawiodłam na takim połączeniu. W tej książce jest dodatkowo mnóstwo specyficznego humoru, którego czasami innym autorom brakuje. 

Jeśli ktoś lubi kryminały, to ten na pewno też mu się spodoba, choć jak dla mnie jest inny nieco od tych, które dotychczas czytałam. Czym się wyróżnia? Przede wszystkim humorem, który powoduje, że książkę czyta się z wypiekami i nie można się oderwać. Dawno tak dobrze się nie bawiłam podczas czytania. 

„Poświąteczne morderstwo” to książka, która została opublikowana po raz pierwszy w 1944 roku. Autor żył w latach 1905 - 1953 a jego kariera pisarska została przerwana przez przedwczesną śmierć. Próbowałam znaleźć jakieś wzmianki na temat samego autora, ale w tej kwestii internet milczy.

Zgodnie z latami, w jakich żył autor, tłem historycznym tej powieści jest wojna światowa oraz wiele akcentów tamtej epoki.

Święta 1938 roku.

Rhoda i Frank Redpath zapraszają do swojej posiadłości Four Corners na Święta Bożego Narodzenia rodzinę, znajomych i przyjaciół. Wśród zaproszonych gości jest także wuj Willie. To starszawy jegomość, dość upierdliwy, wieczny łakomczuch, który chodzi własnymi ścieżkami. Mężczyzna w drugi dzień świąt zostaje odnaleziony martwy przed okazałą rezydencją Redpathów. Kto stoi za zbrodnią? Kto miał czelność zakłócić ten świąteczny czas? Czy na pewno mówimy o poświątecznym morderstwie?

Rozwiązaniem tej prowincjonalnej zagadki zajmuje się inspektor Culley, który drąży temat i kolejno przesłuchuje świadków. Okazuje się jak wiele tajemnic ma ta rodzina, jak wiele powiązań, które w trakcie prowadzonego śledztwa wychodzą na światło dzienne. Każdy miał powód, aby pozbyć się wuja i zgarnąć jego majątek, pytanie kto się do tego posunął?

Ta książka reprezentuje klasyczną angielską literaturę. Nie każdy przepada za angielskim humorem, a po części na tym opiera się fabuła tej powieści.

Zima, mroźne poranki, przygotowania do świąt, aromatyczne potrawy, gry i zabawy tamtych czasów, wspólne ubieranie choinki, zwyczaje minionych czasów to jest zdecydowanie dużym plusem. Śledztwo prowadzone przez Culleya toczy się swoim tempem i moim zdaniem nie ma tu nagłych zwrotów akcji, do czego przyzwyczaili czytelnika współcześni autorzy. Jest w tym pewien urok, który powoduje, że bardziej delektujesz się lekturą i analizujesz wszystkie fakty razem z bohaterami.

Warto zapoznać się z tą pozycją, aby poznać angielski styl pisarski sprzed 80 lat.

Do tego warto wspomnieć o okładce, która mi bardzo przypadła do gustu i oddaje klimat tej publikacji.

Współpraca: @zysk_wydawnictwo

“Poświąteczne morderstwo” to dzieło autora ukrywającego się pod pseudonimem Rupert Latimer. Czas literackiej aktywności Latimera, przedwcześnie zmarłego, przypadał na lata 30. i 40. XX wieku. To w tym okresie napisał on trzy powieści. Jedną z nich jest jest właśnie “Poświąteczne morderstwo” opublikowane po raz pierwszy w 1944 roku, które przywołuje ducha angielskich klasycznych detektywistycznych kryminałów, łącząc go z nieprzewidywalnym humorem i nietypowymi wydarzeniami.

Anglia, zima 1940 roku, trwa II wojna światowa. Atmosfera zaciemnienia, ograniczeń i braków w zaopatrzeniu stwarza trudności w organizacji Świąt Bożego Narodzenia. Rhoda i Frank Redpath zastanawiają się, czy zaprosić na święta jej niemal 90-letniego ojczyma, bogatego wujka Willoughby'ego. Wujek zwykle spędzał święta we Włoszech, ale wojenna rzeczywistość sprawia, że podróżowanie staje się utrudnione, stąd konieczność zaproszenia zamożnego krewnego do rezydencji Redpathów i zapewnienia mu cudownych świąt.

Wujek Willie to przecież ekscentryk, bogacz i miłośnik luksusowego stylu życia. Jego nagły przyjazd wzbudza nie tylko zaciekawienie sąsiadów, ale przede wszystkim rodziny, która zaczyna rozważać różne scenariusze związane z testamentem bogatego krewnego, mając nadzieję na korzystne dla nich zapisy w tym dokumencie. Gdy w drugi dzień świąt zostają znalezione zwłoki wujka, w dodatku w przebraniu świętego Mikołaja, zaczyna się pełna zwrotów akcji i nieoczekiwanych wydarzeń rozgrywka detektywistyczna, a w kręgu podejrzanych znajdują się wszyscy, którzy mogli zyskać na śmierci wujka Willoughby'ego.

Mimo że od samego początku można się domyślać, kto może paść ofiarą morderstwa, fabuła rozwija się w nieprzewidywalny sposób, a liczne wątki śledztwa dodają dynamiki opowieści. Autor zadbał także o świąteczny nastrój, mimo że wspomina niedogodności związane z trwającą wciąż II wojną światową

Latimer, choć operuje konwencją cozy crime, dodaje do niej specyficzny smak, wplatając w fabułę elementy humoru, co nadaje historii lekkości pomimo tematyki kryminalnej. Barwna plejada bohaterów, każdy z własnymi motywacjami i tajemnicami, sprawia, że czytelnik może podejrzewać każdego z nich. Autor nie zdecydował się jednak na tworzenie sympatycznych postaci, co nadaje powieści autentyczność, pokazując prawdziwe oblicze członków rodziny Redpathów. W końcu pod fasadą uprzejmości i dobroduszności może ukrywać się potencjalny morderca. Czy jest nim Frank Redpath, czy jego żona, a może to Angelina Freer albo Margery Doren, a nawet zacna ciotka Paulina? No właśnie, śledztwo mocno się komplikuje, kiedy na jaw wychodzą skrywane tajemnice i skomplikowane relacje rodzinne zgromadzonych pod jednym dachem bohaterów. Autor serwuje tym samym całą serię nieoczekiwanych zwrotów akcji, wprowadzając też zaskakujące elementy, takie jak zaszyte w fotelu babeczki bakaliowe, które dodają oryginalności narracji. Muszę przyznać, że zakończenie książki było dla mnie prawdziwym zaskoczeniem, co potwierdza umiejętność autora utrzymania intrygi do samego końca.

Książka Ruperta Latimera przenosi czytelnika do świata znanego nam z twórczości Agathy Christie, w którym istotą są zagadki kryminalne, inteligentni śledczy i realistycznie przedstawieni bohaterowie. “Poświąteczne morderstwo” to także podróż w czasie, ukazująca zmieniający się styl pisania kryminałów i przesunięcie punktu ciężkości w narracji. Pomimo pewnych trudności w odbiorze, spowodowanych czasem chaotyczną fabułą i mnogością bohaterów, Latimer na pewno wykreował nietuzinkową opowieść, pełną nieprzewidywalnych zwrotów akcji. “Poświąteczne morderstwo” to wyjątkowa podróż w świat retro kryminałów, skłaniająca do refleksji nad zmianami w literackim krajobrazie gatunku.

Polecam miłośnikom detektywistycznych klimatów i klasycznych kryminałów!

Stary wujek Willie, pomimo różnych wypadków wciąż żyje. Jest utrapieniem dla swojej rodziny, do której przyjeżdża na Boże Narodzenie. W drugi dzień świąt odnajdują oni jego zwłoki w śniegu. Bohater w chwili śmierci miał na sobie strój Świętego Mikołaja. Czy była to śmierć z przyczyn naturalnych, czy ktoś jednak pomógł mu zejść z tego świata? Wszyscy zostają wciągnięci w śledztwo, czy przyniesie ono rozwiązanie?

Powieść ta została przedstawiona, jako książka pełna znakomitych dialogów, nietuzinkowych bohaterów oraz świetna rozrywka. Cóż, ja nic takiego w niej nie znalazłam. Dla mnie to była powieść zagmatwana, nudna, z rozwlekłą, wolno rozwijającą się akcją oraz podobnymi do siebie bohaterami. Nie mogłam połapać się w tym chaosie i nie znalazłam tu krzty angielskiego humoru, który często można znaleźć w brytyjskich kryminałach. Ciężko mi było dobrnąć do ostatniej strony, lecz jestem osobą z natury upartą, więc się nie poddałam, łudząc się, że później będzie lepiej. Niestety były to próżne nadzieje.

Sam zarys fabuły brzmi intrygująco. Mroźna zima, wioska zasypana śniegiem, Boże Narodzenie z tradycją ubierania choinki, grupa ludzi… i trup człowieka, który działał wszystkim na nerwy i który to dysponował sporym majątkiem. Dla miłośnika dreszczowców, takiego jak ja, brzmi to, jak doskonała powieść, na długie, chłodne wieczory pod kocem, ale szczerze powiedziawszy, wolałabym już z dzieckiem czytać „Kicię Kocię”, niż ponownie sięgnąć po twórczość autora. Zdecydowanie wolę literaturę współczesną, od tej, która ma już osiemdziesiąt lat.

Czy znalazłam jakieś plusy? Tak, piękną okładkę. Niestety to wszystko. Zawsze staram się w swoich recenzjach wyciągnąć jakieś superlatywy, lecz tym razem, mimo długich rozmyśleń, niczego nie znalazłam. Może gdyby książka została napisana bardziej przystępnym językiem, moja opinia byłaby inna, a tak trudno się ją czytało, nie potrafiłam się wciągnąć. Sprawy nie ułatwiali irytujący bohaterowie.

Mam wrażenie, że trudno o dobrą powieść kryminalną z tamtych czasów. Miałam już kilka podejść do twórczości różnych autorów z okresu powojennego i niestety żadna mnie nie zachwyciła. Kto wie, być może wszystko przede mną.