Porwanie

Do przeczytania książki Agnieszki Pietrzyk zachęcił mnie bardzo dobry opis fabuły. Widziałam także mnóstwo pochlebnych recenzji, dlatego bez zastanowienia i wcześniejszego planowania sięgnęłam po „Porwanie”. O ile sam pomysł porwania własnego dziecka jest bardzo, ale to bardzo nowatorski i nieoklepany, o tyle już samo rozszerzanie tego wątku przestało być takie piękne, cudowne i wciągające. Myślę, że gdyby pisarka tak bardzo nie powiązała ze sobą różnych spraw, wtedy na pewno byłoby ciekawiej. A tak? Czasem upieczenie kilku pieczeni na jednym ogniu skutkuje czymś odwrotnym- nudą, chaosem, brakiem logiki. Owe cechy na pewno nie wpływają dobrze na ogólną ocenę. Niemniej jednak, nie nazwę „Porwania” totalnym niewypałem- kiedy jeden wątek okazywał się nudny, inny nadrabiał i tylko dzięki tak intensywnej sinusoidzie tematycznej zdecydowałam się przeczytać książkę do końca. Czy było warto? Poniekąd tak, ale do rewelacji tutaj daleko...

Seweryn Maj to mężczyzna, który nie za bardzo radzi sobie w życiu. Nie ma on żyłki do interesów, a na dodatek ma wrażenie, że jego żona, Marta, nieustannie go zdradza. Gdy pewnego dnia znajduje on bardzo niepożądaną kopertę, jego życie i poczucie własnej wartości jeszcze bardziej się rozpadają. Na domiar wszystkiego, sam on doskonale wie, że można sobie lepiej radzić w życiu i być dużo bardziej obrotnym. Tak odmienną postawę prezentuje starszy brat Seweryna, Robert. Czy żądza pieniądza i chęć dorównania bratu zmienią dotychczasowe życie Seweryna w piekło? Dlaczego wpada na tak szatański pomysł, jak uprowadzenie własnego synka, Tymoteusza? Jakie powiązania rodzinne zaserwuje nam pisarka? Czy dryg do interesów to najważniejsza cecha człowieka? Mam wrażenie, że Agnieszka Pietrzyk bardzo chciała zasiać w nas ziarno niepewności. Czytelnicy bowiem poczują się jak na mocno rozpędzonej karuzeli- gdy już zakładamy, co stanie się wynikiem pewnych wydarzeń, akcja zmienia się i nabiera innego wyobrażenia o konkretnych postaciach.. Czy jest to dobry zabieg literacki? Tak, ale co za dużo, to niezdrowo…

Nie zdradzam oczywiście wszystkich wątków i nie przybliżam bohaterów drugoplanowych- w tego typu tekstach liczy się naprawdę każda wzmianka i dobrze będzie, jeśli czytelnicy sami rozwikłają wszelkie zagadki. Powiem tylko tyle, że istotni są tutaj także pracownicy policji, którzy będą zajmować się sprawą porwania Tymka. Jeśli o mnie chodzi- najbardziej zainteresował mnie wątek tajemniczej koperty znalezionej przez Seweryna. Odbiorca zrozumie bowiem, że nigdy nie można nikogo pochopnie oceniać- coś co wydaje się wręcz obrzydliwe, może przybrać zupełnie inne znaczenie.

Czy polecam „Porwanie”? Ja niekiedy męczyłam się z tą książką, a na dodatek tylko niektóre wątki wydawały mi się ciekawe. Powieść ta nie jest totalnym błędem literackim, ale ja na pewno znam lepsze teksty o tematyce kryminalno-obyczajowej.

Już tytuł wskazuje jakiej tematyki możemy oczekiwać w powieści, ale nie spodziewałam się tak zagmatwanej historii rodzinnej.

Czy zdesperowany ojciec może posunąć się do narażenia syna na niebezpieczeństwo? Czy będzie zdolny do zlecenia jego porwania?

Seweryn ma właśnie taki plan. Porwanie, okup, który zapłaci jego brat, a przy okazji zemsta na żonie. A gdy po wszystkim synek bezpiecznie wróci do domu, jemu w kieszeni zostaną dwie trzecie okupu.

Wydaje się proste, ale jak to zwykle bywa rzeczywistość kpi sobie z wszelkich planów. Już w trakcie porwania ginie matka Seweryna, a potem wszystko idzie w złym kierunku.

Kto jeszcze jest zamieszany w uprowadzenie dziecka? Czy chłopiec wróci bezpiecznie do domu?

Prokurator Łempicka odbiera sprawę przez pryzmat własnej tragedii. Ale i w sprawie jej zaginionego syna Krzysia pojawia się ślad. Tylko czy po tylu latach może mieć jeszcze nadzieję?

Trochę się rozpisałam, ale nie da się krótko opisać tych buzujących emocji i szalonych zwrotów akcji. A wątki poboczne to prawdziwa wisienka na torcie dla tych, którzy zdecydują się na lekturę wszystkich części z prokurator Łempicką-Krol i komisarzem Soroką.

Agnieszka Pietrzyk jest jedną z moich ulubionych polskich pisarek, specjalizujących się w pisaniu powieści kryminalnych. Sympatia do twórczości autorki narodziła się we mnie po przeczytaniu książki „Zostań w domu” którą byłam zachwycona. Postanowiłam wtedy sięgnąć po poprzednie książki pani Agnieszki i tak oto w moje ręce trafiła ta oto powieść. Poprzeczka była zawieszona wysoko, od autorki oczekiwałam fajerwerk, więc lekko się obawiałam, że się zawiodę, ale nic takiego nie miało miejsca. Autorka tak skutecznie wodziła mnie za nos, że w pewnym momencie już nawet nie próbowałam zgadywać kto za tym wszystkim stoi, czytałam i cierpliwie czekałam na rozwikłanie zagadki. Okazało się, że czekać musiałam aż do samego końca, co było naprawdę super. Autorka również świetnie trzymała napięcie, które zbudowała praktycznie od samego początku. Jestem jak najbardziej na tak i zdecydowanie w najbliższym czasie sięgnę po kolejną książkę pani Agnieszki, gdyż moja sumpatia do niej wzrasta z każdą przeczytaną stroną.

Zaginione dziecko

Z danych zgromadzonych przez organizację International Centre for Missing AND Exploited Children wynika, że rocznie na całym świecie znika 8 mln dzieci. W Polsce co roku ginie około 4 tysiące osób poniżej 18 roku życia, zaś większość z nich zostaje porwana przez członków rodziny. Porwanie rodzicielskie, bo takie określenie na ten proceder funkcjonuje, jest sytuacją, w której jedno z rodziców bez woli i wiedzy drugiego lub wywozi lub zatrzymuje dziecko na stałe, pozbawiając tym samym drugiego rodzica możliwości utrzymywania kontaktu z dzieckiem. Według Parlamentu Europejskiego jedna czwarta przypadków porwań to efekt działań członka rodziny.

Czy jednak rzeczywiście z takim porwaniem rodzicielskim mamy do czynienia w znakomitej powieści „Porwanie” Agnieszki Pietrzyk? Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona książka to nie tylko wgląd w ten karygodny proceder, ale również studium powolnego rozpadu rodziny, która nie może sobie poradzić ze zniknięciem dziecka. Tak naprawdę jednak rak toczy rodzinę Majów od dawna, a poprawne, zażyłe relacje pomiędzy nimi, to tylko pozory. Po książkę sięgnąć mogą zatem wszystkie osoby, które lubią zanurzać się w zdeprawowaną psychikę ludzi, którzy pragną dokonywać analizy charakterologicznej, którzy lubią ten dreszczyk emocji wywołany niepewnością co do dalszego rozwoju akcji.

Ta zaś rozwija się lawinowo, choć zapewne dla rodziców uprowadzonego Tymka – zbyt wolno. Czy jednak naprawdę? Wszak od początku zdajemy sobie sprawę, że porwanie syna zorganizował ojciec, Seweryn Maj, którego firma boryka się z poważnymi problemami finansowymi. Pomysł, by poprzez porwanie zdobyć środki finansowe na spłatę długów, a przy tym dokonać zemsty na żonie, którą podejrzewał o zdradę, był pozornie genialny. Swój plan Seweryn chce zrealizować przy pomocy kolegi ze studiów, Maksa Kubiaka, który zajmował się już w przeszłości porwaniami pozorowanymi, polegającymi na wyłudzeniu kasy na okup od rodziców przeświadczonych o porwaniu dziecka, podczas gdy rzekoma ofiara przebywała na przykład u kolegi czy koleżanki. Teraz plan wydaje się banalnie prosty – maks porywa dziecko podczas spaceru, a następnie zgłasza się z żądaniami okupu. Pieniądze wyłożyć ma wuj dziecka, który uwielbia swojego bratanka, zaś Seweryn planuje podzielić się nimi z porywaczem.

Tyle tylko, że od początku nic nie idzie zgodnie z planem. Na spacer z dzieckiem wychodzi nie jego matka, a babka, zaś szarpanina przy wózku kończy się przypadkową śmiercią kobiety. Na dodatek dzwoniący porywacz nie żąda pieniędzy lecz … tajnych akt jednego z senatorów. Dokumentację taką zatrzymał bowiem po odejściu ze służby ojciec Seweryna, były zastępca szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych do spraw Służby bezpieczeństwa. Czy jednak stare, esbeckie akta i pragnienie ich pozyskania przez przeciwników (bądź zwolenników) senatora Lisa, to wystarczający powód do zorganizowania porwania. A może ta sprawa nie ma nic wspólnego ze zniknięciem siedmiomiesięcznego Tymka. Czy Serweryn ma jeszcze jakikolwiek wpływ na porwanie, czy też doszło do niezwykłeo splotu okoliczności, a ON sam przyczynił się do narażenia życia swojego dziecka na poważne niebezpieczeństwo?

Przekonamy się o tym dzięki fenomenalnej, trzymającej w napięciu powieści „Porwanie”, która przynosi nam pytania o cenę zemsty i życia dziecka, a także o desperację towarzysząca chęci jego posiadania. Kto rzeczywiście jest winny porwania? Czy to Seweryn ze swoim planem, czy może jego żona, która – jak na matkę porwanego dziecka – zachowuje się dziwnie spokojnie, a może brat Seweryna Robert i jego żona? Na te wszystkie pytania odpowiedzi szuka piękna prokurator Milena Łempicka-Krol, której dziecko również kilka lat temu zostało porwane i po dzień dzisiejszy go nie odnaleziono, a także komisarz Kamil Soroka, który ma w stosunku do ponętnej koleżanki pewne plany. Odpowiedzi poszukuje również czytelnik, nieustannie manipulowany i wprowadzany w błąd, by ostatecznie dać się Agnieszce Pietrzyk zaskoczyć. Zarówno sposób prowadzenia akcji, niezwykły klimat, jak i wspaniali bohaterowie oraz towarzyszące lekturze emocje świadczą o tym, że autorka kryje w sobie niebywały talent o którym – mam nadzieję – jeszcze nie raz się przekonamy.

Justyna Gul

Qultura słowa

Zapoznałam się z dwoma naprawdę świetnymi kryminałami Agnieszki Pietrzyk. Mowa o ,,Pałacu tajemnic" i ,,Śmierci kolekcjonera". Przy ,,Porwaniu" liczyłam na podobne emocje, jednak nieco się zawiodłam.

Do czego zdolni są rodzice, by obłowić się na porwaniu własnego dziecka? Czy ojciec jest w stanie zlecić porwanie syna, by wyłudzić okup od brata, któremu lepiej się powodzi? A może to w ogóle nie jest porwanie dla okupu, na zlecenie? Sprawy coraz bardziej zaczynają wymykać się spod kontroli.

Liczyłam na naprawdę spore emocje i niestety nieco się przeliczyłam. Lektura mnie nie nudziła, jednak w stosunku do poprzednich pozycji autorki podobała mi się najmniej. Czyta się naprawdę szybko, jednak można się pogubić, kto porwał i dlaczego. Bohaterów jest dość sporo i w pewnym momencie można się zaplątać kto jest za co odpowiedzialny.

Lubię dobre kryminały, a ,,Porwanie", moim zdaniem, jest przeciętne. Nie zmienia to faktu, że napisane jest bardzo przystępnym językiem, a z lekturą zapoznałam się w jeden dzień. Zabrakło mi tutaj jednak większych emocji, niektóre wątki były dla mnie nieco zbyt przewidywalne lub naciągane.

,,Porwanie" to trzecia pozycja autorki, z którą miałam okazję się zapoznać. Choć podobała mi się nieco mniej, w przyszłości na pewno zapoznam się z innymi powieściami pisarki.